Jan 21, 2009

live post




[ က်န္းက်ိန္ ကုိ က်မ္းက်ိန္ ဟု ျပင္ဆင္ဖတ္ရွဳပါရန္ း) ]

အုိဘားမား က်န္းက်ိန္ပဲြက ၿမိဳင္လုိက္တာ။ စကားေျပာတာခ်ည္းပဲ မဟုတ္ဘူး။ ဒီဇင္ဘာတုန္းက ႀကဳံခ့ဲရဖူးတ့ဲ ခရစၥမတ္ဆုေတာင္းပဲြ အခမ္းအနားတခုနဲ႔ တူတယ္။ သီခ်င္းဆုိတယ္။ သံစုံတီး၀ုိင္းေလးတခုကလည္း လက္စြမ္းျပတယ္။ ဘုရားရိွခုိးဆုေတာင္းသလုိမ်ဳိး လုပ္တယ္။ (မတူတာတခုကေတာ့ ကဗ်ာရြတ္တ့ဲအစီအစဥ္ပါပဲ။)

အုိဘားမား စကားေျပာေတာ့ လူေတြ လက္ခုပ္တီး အားေပးၾကတယ္။ ေရြးေကာက္ပဲြေအာင္ပဲြညက ေျပာသလုိပါပဲ အားနဲ႔ မာန္နဲ႔ ေျပာသြားတယ္။ အေမရိကန္ေတြလည္း ျမန္မာေတြ ထုိင္းေတြလုိ ပဲြႀကိဳက္ၾကပုံရတယ္။ ၁၀ တန္းမွာ သင္ခ့ဲရတ့ဲ ဥမၼာဒႏၱီပ်ဳိ႕ထဲက စကားလုံး ယူသုံးရရင္ေတာ့ ၾကက္ပ်ံမက်ေပါ့ဗ်ာ။ ေရြးေကာက္ပဲြမွာ ရွဳံးသြားတ့ဲ ဂြ်န္မက္ကိန္းႀကီးကုိလည္း လူအုပ္ထဲမွာေတြ႔လုိက္ရ။ လူေတြကေတာ့ အလံေတြ လႈပ္ရမ္းၿပီး ျမဴးေနၾကတာ။

ကဗ်ာရြတ္တ့ဲအခ်ိန္မွာ လူေတြ လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္လာတယ္။ ထျပန္ၾကပုံရတယ္။ အေမရိကန္မွာလည္း အေရာင္းထုိင္းပုံပဲ ကဗ်ာက။ ပထမကဗ်ာက ခပ္တုိတုိပဲ။ ဒုတိယကဗ်ာကုိ အဖုိးႀကီးတေယာက္ရြတ္ေတာ့ အဆုံးပုိင္းမွာ လူေတြ ၿပဳံးၾကတာ သတိထားမိတယ္။ ကဗ်ာရွည္ႀကီးၿပီးေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္သီခ်င္းဆုိမယ္လုိ႔ အခမ္းအနားမွဴး အမ်ဳိးသမီးက ေၾကညာတယ္။ သီခ်င္းဆုံးေတာ့ လူေတြ လက္ခုပ္တီးျပန္ေရာ။ ဒါပါပဲ အစီအစဥ္က။ ေစာေစာတုန္းက လူႀကီးေတြ (သမၼတေဟာင္းႀကီးေတြနဲ႔သူတုိ႔ရဲဇနီးေတြ) တက္ေရာက္ပုံကုိ ျပတယ္။

CNN က အဆက္မျပတ္ ျပေနတာပဲ။ ဘာအစီအစဥ္မွ မပါဘူး။ က်န္းက်ိန္ပဲြကုိပဲ အဆက္မျပတ္ တုိက္ရုိက္ လႊင့္ေနတာ။ (ၾကားထဲမွာ ေၾကာ္ျငာ ၃ ခုေလာက္ေတာ့ ခပ္တုိတုိ ထည့္တယ္။ ေဂ်ာ္နီလမ္းေလွ်ာက္ အရက္ပုလင္းေၾကာ္ျငာ။ ေၾကာ္ျငာထဲမွာ အုိဘားမားလုိ႔ ယူဆရသူတေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာပုံလည္း ပါေသး။

က်န္းက်ိန္ပဲြ ၿပီးေတာ့ CNN ဆရာ ဆရာမေတြ ဘယ္လုိ တင္ဆက္သလဲ ေလ့လာၾကမယ္ ဘာညာ နဲ႔ မေဟသီကုိ ေဘးမွာထုိင္ဖုိ႔ စည္းရုံးျပီး တီဗီြၾကည့္ရတယ္။ ဳကည့္ရင္းနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာ သုံးရတာေပါ့။ း) သူ႔အာရုံကုိ တီဗီြဆီ ပုိ႔ေပးလုိက္တ့ဲသေဘာ။ း)

ႏုိင္ငံေရးပဲြႀကီးက အႏုပညာဆန္ဆန္ ဘာသာေရးဆန္ဆန္ ၿပီးသြားတယ္။ အုိဘားမားခေရဇီေတြက ညကတည္းက လာၿပီး စုေ၀းေနၾကတယ္ ဆုိပဲ။ ေငြအကုန္ခံၿပီး ၀ါရွင္တန္မွာ အင္အားသြားျပၾကတာ အေၾကာင္းရိွမယ္။ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး။ ေလက ထန္ထန္။ အိမ္ကေန (အလုပ္ထဲကေန) ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေနၿပီး တီဗီြထုိင္ၾကည့္လည္း အကုန္ျမင္ရတာပဲဟာ။ း)

ခုေလးတင္ သမၼတေဟာင္း ျဖစ္သြားတ့ဲ ဘုရွ္တုိ႔ လင္မယားကုိ စစ္ေရာင္သုတ္ထားတ့ဲ ရဟတ္ယာဥ္ႀကီးက ေခၚသြားတယ္။ သမၼတ ဒုသမၼတသစ္ စုံတဲြ ၂တဲြက ရဟတ္ယာဥ္တက္တာကုိ ေစာင့္ၾကည့္ လက္ျပေနေလရဲ႕ အခု ၾကည့္ေနတ့ဲအခ်ိန္မွာ။
အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ သမၼတေဟာင္းရဲ႕ အထုပ္အပုိးေတြ အျပင္ထုတ္ၿပီး၊ သမၼတသစ္ရဲ႕ ေသတၱာေတြ ပုံးေတြ သြင္းလာတာကုိလည္း ျမင္လုိက္ရတယ္။ အုိဘားမားအတြက္ေတာ့ အုိေကသြားၿပီ။ အနည္းဆုံး ၄ ႏွစ္စာ အိမ္လခ ေပးစရာ မလုိေတာ့ဘူး။ အိမ္အႀကီးႀကီးမွာ ေနရမယ္။ လခလည္း ေကာင္းတယ္။ ေခါင္းေတာ့ ကိုက္ရမယ္။ အေမရိကန္က ကမၻာ့ပုလိပ္ႀကီးဆုိေတာ့ အုိဘားမားက ရဲမွဴးႀကီးေပါ့။ "ေဂါ့ဘလက္စ္ယူ" ပါ ရဲမွဴးႀကီးခင္ဗ်ာ။

Jan 15, 2009

ကုိရီးယားသက္မြန္ျမင့္သရုပ္ေဆာင္တ့ဲဇာတ္လမ္းတဲြ


ဗုိင္းရပ္စ္တေကာင္ကုိက္တာ ခံေနရတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္၊ ကုိရီးယား ဗုိင္းရပ္စ္ း) Love Story in Harvard ဟားဗတ္တကၠသုိလ္ခ်စ္ပုံျပင္ ဆုိတ့ဲ ကုိရီးယား ဇာတ္လမ္းတဲြ ၾကည့္ေနတယ္ လုိ႔ ေၾကာ္ျငာလုိက္ေတာ့ ၾကည့္ဖူးသူေတြက ေျပာၾကတယ္ သူတုိ႔လည္း ႀကိဳက္သတ့ဲ။

သရုပ္ေဆာင္ေတြအေၾကာင္း အရင္ေျပာရရင္ မင္းသမီးအျဖစ္ Kim Tae-hee ဆုိတ့ဲ ကေလးမက သရုပ္ေဆာင္တယ္။ သူကုိ ဂူဂယ္လုိက္ေတာ့ 1980 ဖြားလုိ႔ စြယ္စုံက်မ္းက ဆုိတယ္။ ကုိရီးယားကနာမည္ႀကီးတကၠသုိလ္တခုကေန ဖက္ရွင္ဒီဇုိင္း ဘာသာရပ္နဲ႔ ဘီေအဘဲြ႔ ရထားတယ္။ SBS ရုပ္သံဌာနရဲ႕ ဇာတ္လမ္းတဲြေတြမွာ သရုပ္ေဆာင္ခ့ဲေသးတယ္။
ဒီကေလးမကုိၾကည့္ျပီး သူ႔လုိ ၾကည့္ေကာင္းတ့ဲတေယာက္ တုိ႔ဆီမွာလည္း ရိွသားပဲလုိ႔ ေတြးမိတယ္။ သူ႔ လုိပဲ "သက္မြန္ျမင့္"လည္း အဆင္းလွတာပဲ။ ဟုတ္တယ္ေနာ္။
ဒီကေလးမ သရုပ္ေဆာင္တာ ေကာင္းတယ္။ သရုပ္ေဆာင္ဆုႀကီးေတြေတာင္ရထားတယ္ ဆုိပဲ။
ေဟာသမွာ ဆုစာရင္း-
* 2007 Daejong Film Awards: Overseas Popularity Award-Female (The Restless)
* 2007 Paeksang Arts Awards: Movie section Popularity Award-Actress (The Restless)
* 2005 Paeksang Arts Awards: TV section Popularity Award (Love Story in Harvard)
* 2004 SBS: Highest Popularity Award for actress (Love Story in Harvard)
* 2004 SBS: 10 Stars Award
* 2004 KBS: New Actress Award (Forbidden Love)
* 2003 SBS: New Star Award (Screen & Stairway to Heaven)

မင္းသားက Kim Rae-won ဆုိတ့ဲ ေကာင္ေလး။ ၁၉၈၁ ခုႏွစ္ဖြား။ သူက သရုပ္ေဆာင္၊ ေမာ္ဒယ္၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္ကတည္းက ရုပ္သံမွာ လႈပ္ရွားခ့ဲသတ့ဲ။ သူလည္း ေခသူမဟုတ္ ဘဲြ႔ရ ပညာတတ္ ဆုိေပမယ့္ ရုပ္ရွင္ထဲမွာေတာ့ အဂၤလိပ္စကားေျပာခန္းေတြမွာ အသံထြက္ အားနည္းတာ ေတြ႔ရတယ္။ black ကုိ blat လုိ႔ သုံးေလးခါမက အသံထြက္တယ္ း)

ဇာတ္လမ္းကေတာ့ ဟားဗတ္တကၠသုိလ္ေရာက္ ကုိရီးယားေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ၾကည္ႏူးစရာေတြကုိ ရုိက္ထားတာပါ။ စာသင္တာ စာေလ့လာတာေတြလည္း ပါပါတယ္၊ ခုခ်ိန္ထိ ၾကည့္ရသမွ်ေတာ့။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ မင္းသမီးနဲ႔ မင္းသား ညားၾကေလသတည္း နဲ႔ အဆုံးသတ္ထားတယ္၊ ျပီးေတာ့ ကေလးသုံးေယာက္ေတာင္ ရသြားေသးရဲ႕လုိ႔ ၀ီကီစြယ္စုံၾကမ္းက ဆုိတယ္။

၀ီကီမွာ နိဒါန္းပ်ဳိးထားတာကေတာ့ ၂၀၀၄ မွာ ထုတ္လႊင့္ခ့ဲတ့ဲ ရုပ္သံဇာတ္လမ္းတဲြျဖစ္တယ္၊ ေအာင္ျမင္တယ္ ေတာင္ကုိရီးယားမွာေရာ အေရွ႕အာရွမွာပါ။ အမ်ဳိးသားသရုပ္ေဆာင္ အဂၤလိပ္စကားေျပာည့ံတာေတာင္ ေအာင္ျမင္တယ္။ အမ်ဳိးသမီးသရုပ္ေဆာင္ေတြက သိသိသာသာကုိ အဂၤလိပ္စကားေျပာ ပုိေကာင္းတယ္ တ့ဲ။ ဟားဗတ္ ဆုိေပမယ့္ ကယ္လီဖုိးနီးယားမွာရိွတ့ဲ တကၠသုိလ္ ၂ခုမွာ ရုိက္ခ့ဲတာလုိ႔ ဆုိတယ္။

တေနရာမွာ ဇာတ္ပုိ႔မင္းသမီးက ဗီလိန္ဇာတ္ပုိ႔ (လူၾကမ္းမင္းသား)ကုိ နမ္းဖုိ႔ ႀကိဳးစားတယ္။ ဟုိသေကာင့္သားက အနမ္းမခံဘူး။ ငါက ေရွးရုိးဆန္တ့ဲေကာင္ကြ တ့ဲ။ အဲသလုိေျပာျပီး သူက အဲဒီကေလးမကုိ နမ္းပါေလေရာ။ ဒီေကာင္ကလည္း ေနရာတကာ ေရွးရုိးဆန္တ့ဲသတၱ၀ါပဲ။ း) က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံက အမ်ဳိးသားေတြလည္း သူ႔လုိပဲ ေရွးရုိးဆန္ၾကမယ္ထင္တယ္ း)

ဇာတ္လမ္းက ခပ္တုိတုိရုိက္လုိ႔ရမွာပါ။ ႏုိ႔ေပမယ့္ လနဲ႔ခ်ီျပီး တီဗီြမွာ ျပလုိ႔ရေအာင္ ရုိက္တာက ပညာပဲ။ လူေတြ တီဗီေရွ႕လာထုိင္ေစာင့္ျပီးၾကည့္ေအာင္လုပ္ႏုိင္တာ ပုိျပီး ပညာပါတယ္။ း)

ဇာတ္လမ္းကုိ လွည့္လုိက္တာ၊ ဆဲြဆန္႔တာေတြကုိ သည္းခံျပီး ၾကည့္ေနရတယ္။ သူတုိ႔ ဘယ္လုိ တင္ဆက္သလဲ ဆုိတာကုိ ေလ့လာခ်င္၊ မင္းသမီးကုိ ၾကည့္ခ်င္ေတာ့လည္း သည္းခံရတယ္ေလ။ း) ဘာေၾကာင့္ လူေတြ ကုိရီးယားဇာတ္လမ္းတဲြေတြကုိ ႀကိဳက္ေနရသလဲ ဆိုတာကုိလည္း ေလ့လာျဖစ္တယ္။ ေလ့လာဆဲပဲ။ က်ေနာ့္မေဟသီက စာေမးပဲြေတြ ဆက္တုိက္ရိွေနလုိ႔ ကုိရီးယားေလ့လာမႈကုိ ခဏဆုိင္းထားရတယ္။ သဘက္ခါေတာ့ ျပန္အစျပဳႏုိင္ေကာင္းရဲ႕။

တရုတ္မတေယာက္က ေျပာဖူးတယ္၊ ကုိရီးယားမင္းသမီးေတြေခ်ာတယ္ ဆုိတာ မိတ္ကပ္ေကာင္းလုိ႔ပါ ဆုိပဲ။ သူေျပာတာလည္း တခ်ဳိ႕မင္းသမီးေတြအတြက္ မွန္ေကာင္း မွန္ပါလိမ့္မယ္။

ရန္ကုန္က ရုပ္ရွင္ဗီဒီယုိ ဒါရုိက္တာေတြကေတာ့ ကုိရီးယားကားေတြကုိ သိပ္အထင္မႀကီးဖုိ႔ ေျပာတယ္။ သူတုိ႔လည္း စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ပါတယ္လုိ႔ ဆုိလုိဟန္ရိွတယ္။

ရုပ္ရွင္တကား ေအာင္ျမင္ဖုိ႔ ဆုိတာ ဒါရုိက္တာေကာင္းရုံနဲ႔ ဘယ္လုံေလာက္မလဲ။ ဒါရုိက္တာဆုိတာ ေခါင္းစဥ္ခဲြေလးတခုပါ။ တျခားေခါင္းစဥ္ခဲြေတြလည္း အနည္းဆုံး ဆယ္ခု ဆယ့္ငါးခု ရိွပါလိမ့္မယ္။ ။ THE EN :D

Jan 10, 2009

Prime Minister

အလုပ္တခု ေလွ်ာက္ထားတယ္။ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြတခ်ဳိ႕လည္း အဲဒီမွာ ၀င္လုပ္ေနတယ္။ ဘာအလုပ္ပါလိမ့္ဆုိၿပီး လုိက္စုံစမ္းရင္ေတာ့ ေတြ႔မွာပါပဲ။ အဲဒီအခါမွ "ဟင္၊ ဟယ္၊ အမ္၊ ေအာင္မယ္ေလး၊ မထင္ရဘူးေနာ္" လုိ႔ ေျပာတ့ဲသူေတြ ရိွႏုိင္သလုိ၊ ငါလည္း အဲဒီမွာလုပ္ဖုိ႔ ေလွ်ာက္လႊာတင္ဦးမွပဲ လုိ႔ ဆုံးျဖတ္သူေတြလည္း ရိွပါလိမ့္မယ္။ ကဲ က်ေနာ့္ေလွ်ာက္လႊာ ဖတ္ေစ -

သို႔
သဘာပတိ

အေၾကာင္းအရာ။ ။ ဟုိေန႔ကေျပာတ့ဲကိစၥ။

က်ေနာ့္ကုိ ၁ ေနရာ ေပးပါ။ လိုခ်င္တ့ဲေနရာက ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္။ တကယ္လုိခ်င္တာက လည္ရာ ျပန္စားေရး၀န္ႀကီး ဌာန။ ဒါေပမယ့္ သူမ်ား ဦးသြားၿပီ။

အဲဒါမရေတာ့လည္း က်န္တာ ေရြးယူမယ္ေလ။ လစာ ငါးေထာင့္ငါးရာ ရႏုိင္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္မွန္းပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိေတာ့ “ေတာင္က်ေရ ႏြားႏွစ္ေကာင္ မဝ သလိုပ၊ ေမာင္ဘေဖ ငါးေထာင္ မရတာေၾကာင့္” ဆုိတ့ဲ ကဗ်ာလည္း ရိွတယ္မဟုတ္လား။ ဟုိတုန္းက ၀န္ႀကီးေတြက ငါးေထာင္ ရတ့ဲသေဘာ။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဆုိေတာ့ သူတုိ႔ထက္ ငါးရာ ပုိရသင့္ေပတာေပါ့။

၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က ဘာေတြလုပ္ရတယ္ ဆုိတာေတာ့ က်ေနာ္လည္း မသိ။ သိလည္း မသိခ်င္ဘူး။ တခ်ဳိ႕က အဲဒီေနရာအတြက္ အသည္းအသန္ျဖစ္ေနတယ္ ဆုိေတာ့ အင္မတန္ အုိေကမယ့္ ရာထူး ျဖစ္လိမ့္မယ္ လုိ႔ေတာ့ ထင္တယ္။ ႀကဳံတုန္း ယူထားတာ ဆုိပါစုိ႔။

ဒီအလုပ္ရရင္ ကုိယ့္ ေရွ႕ေရးအတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္တယ္။ အလုပ္တခုခု ေလွ်ာက္တ့ဲအခါ ကုိယ္ေရးရာဇ၀င္မွာ ျဖည့္စရာအေၾကာင္းအရာ တခု ရမယ္ေလ။

ျပည္ပမွာ စင္ၿပိဳင္အစုိးရသစ္ ေပၚေတာ့မယ္လုိ႔ ၾကားတယ္။ ဘာရယ္လုိ႔မဟုတ္ဘူး၊ က်ေနာ္လည္း ေနရာတခုခု ရခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီမွာ ၀င္အေရြးခံဖုိ႔ က်ေနာ့္မွာ အခြင့္အေရး ရိွမယ္ မထင္။ ၀မ္းနည္းစရာပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း အခြင့္သာတ့ဲအခါ ရတ့ဲေနရာတခုခု ယူမယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ရတာပါ။

ဒါပါပဲ၊ ေနာက္ေန႔ ေတြ႔တာေပါ့။

ႀကိဳတင္ေက်းဇူးတင္လ်က္

မစၥတာဇက္

စာၾကြင္း- သဘာပတိရဲ႕ အတည္ေပါက္ပုိ႔စ္ ကုိ ဖတ္အၿပီး ဒီေလွ်ာက္လႊာ တင္လုိက္တာပါ။

Jan 4, 2009

Jan 4

အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္၊ မဂၤလာေဆာင္မယ္ ဆုိၿပီး ရက္ေရြးေတာ့ လြတ္လပ္ေရးေန႔ကုိ ေရြးလုိက္တယ္။ ႏုိင္ငံေရးဆန္တာလည္း မဟုတ္၊ ေဗဒင္ဆရာေပးတ့ဲရက္လည္း မဟုတ္ေရးခ်မဟုတ္။ ေ၀ဒျပကၡဒိန္ထဲက မဂၤလာရက္ျမတ္ ဆုိတာေတြလည္း မၾကည့္ျဖစ္။ ရက္ေရြးဖုိ႔ ဦးဇင္းသက္ေအာင္နဲ႔ တုိင္ပင္လုိက္တာပါပဲ။

ဦးဇင္းက နကၡတ္ေတြ ဘာေတြ ၾကည့္တတ္ပုံေတာ့ မရဘူး း) မၾကည့္တတ္လည္း အေရးမႀကီး၊ သူ႔ေက်ာင္းမွာ မဂၤလာဆြမ္းကပ္၊ ပရိသတ္ကုိဧည့္ခံမယ္ ဆုိေတာ့ ေက်ာင္းက ကုိယ္ေတာ္ေတြ အဆင္ေျပမယ့္ေန႔၊ ဆြမ္းစားေဆာင္ အားတ့ဲရက္ကုိ ေမး၊ ဆရာေတာ္ကုိေလွ်ာက္ၿပီး ရက္ ၁ ရက္ ရသြားတာ။ ဟုတ္က့ဲ လြတ္လပ္ေရးေန႔ေပါ့ း)

ဖိတ္ၾကားထားေသာ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ား ၾကြေရာက္ၾကပါတယ္။
စိတ္မေကာင္းစရာတခုက မိတ္ေဆြတခ်ဳိ႕ကုိ မဖိတ္ျဖစ္လုိက္တာပဲ။ ကုိဘုိေလး ေဆာဒီးဗ်ာ း) ေနာက္တခါ ထပ္ေဆာင္ျဖစ္ရင္ အေသအခ်ာ ဖိတ္ပါ့မယ္ း)

လြတ္လပ္ေရးေန႔မွာ ေဆာင္တယ္ ဆုိေတာ့ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း မဂၤလာေဆာင္ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ကုိ လြန္သြားမွ သတိရတာမ်ဳိး ျဖစ္စရာအေၾကာင္း သိပ္မရိွေတာ့ဘူး။ လြတ္လပ္ေရးေန႔ဟာ ႏုိင္ငံတခု အစျပဳတ့ဲ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔။ က်ေနာ္နဲ႔မေဟသီရဲ႕ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔။

အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီးၿပီဆုိေတာ့ လူလြတ္သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕က ေမးၾကတယ္၊ အိမ္ေထာင္ျပဳတာ ေကာင္းလား မေကာင္းလား။ ဒီလုိ ေမးခြန္းေတြက စြန္႔စားေတာ့မယ္သူေတြ ေမးတတ္တယ္ေလ။ ဒီေတာ့ သူတုိ႔စိတ္ႀကိဳက္ ေျဖသင့္တာေပါ့။ ေကာင္းတယ္ လုိ႔ပဲ ေျဖလုိက္ရုံ း)

ငယ္တုန္းက ဖတ္ဖူးသလုိပါပဲ အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္ဆုိတာ ကုိယ့္ဘ၀ ကုိယ့္အခ်ိန္ေတြ သူ႔ကုိတ၀က္ေပး၊ ကုိယ္ကလည္း သူ႔ဆီက တ၀က္ျပန္ယူတ့ဲသေဘာပါ။ အျပန္အလွန္ နစ္နာၾကတာပဲ။ အဲသလုိပဲ ေျဖျဖစ္တယ္။

ပထမ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔တုန္းက မေဟသီကုိ ေျပာဖူးတ့ဲ ဟာသတပုဒ္ ရိွတယ္။
"က်မတုိ႔ အိမ္ေထာင္သက္ ၂၀ ျပည့္အထိမ္္းအမွတ္ အေနနဲ႔ ၿခံထဲက ၾကက္တေကာင္ကုိခ်က္ၿပီး ညစား စားလုိက္ၾကရေအာင္ လုိ႔ ဇနီးသည္က ေျပာတယ္။ သူ႔ေယာက္က်ားက ဘာျပန္ေျပာသလဲ ဆုိေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔ကြာ လြန္ခ့ဲတ့ဲ အႏွစ္ ၂၀ တုန္းကျဖစ္ခ့ဲတ့ဲ မွားယြင္းမႈအတြက္ ဒီၾကက္ကေလးမွာ အျပစ္မရိွပါဘူး" တ့ဲ း)

ဒီႏွစ္မွာ ေျပာျဖစ္တ့ဲ ေနာက္ ဟာသ တပုဒ္က ႏွစ္ငါးဆယ္ျပည့္ အိမ္ေထာင္သက္အတြက္ ညစာ ထြက္စားတ့ဲလင္မယား အျပန္လမ္းမွာ ေယာက္က်ားက မ်က္ရည္က်တ့ဲအေၾကာင္း။ သူ႔မိန္းမ ထင္တာက ၀မ္းသာလုိ႔ က်တ့ဲမ်က္ရည္ေပါ့။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေယာက္က်ားက ေျပာျပတယ္၊ ငါ လက္မထပ္ခင္က အေၾကာင္းေတြကုိ စဥ္းစားေနတာပါ၊ အဲဒီတုန္းက မင္းအေဖက ငါ့ကုိ ေသနတ္နဲ႔ခ်ိန္ၿပီး ၿခိမ္္းေျခာက္တယ္၊ ငါ့သမီးကုိ ယူရင္ယူ မယူရင္ေတာ့ မင္းကုိ ေထာင္ အႏွစ္ ၅၀ ခ်မယ္ တ့ဲ။ အင္း - ေထာင္အခ်ခံလုိက္ရင္ေတာ့ မနက္ျဖန္ဆုိ ငါ လြတ္ၿပီ း) ဆုိပဲ။

ဟာသဖတ္ၿပီး ရယ္လုိက္တာ ေကာင္းပါတယ္ း) မရယ္ရင္ေတာ့ ၀မ္းနည္းရမယ္ း)

Jan 3, 2009

Jan 3

ဇာနည္ ဆုိတ့ဲ နာမည္ကုိ ဘယ္သူမွည့္ေပးတာလဲ၊ အဂၤလိပ္လုိ Zarny လုိ႔ ဘာေၾကာင့္ စာလုံးေပါင္းရတာလဲ၊ ႏွစ္သစ္မွာ ဘာလုပ္ေနလဲ -

ဘယ္သူမွ မေမးတ့ဲ ေမးခြန္းေတြကုိ ကုိယ္တုိင္ေမး ကုိယ္တုိင္ေျဖရရင္ - ဇာနည္ဆုိတာ ျမန္မာျပည္မွာကတည္းက သုံးခ့ဲတ့ဲ နာမည္တခု။ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြ ကုိခ်စ္တင္က ေျပာတယ္ - "မင္း နာမည္၀ွက္တခုေပးပါ၊ ေနာက္ပုိင္း အဲဒီနာမည္ ဆက္သုံးၾကမယ္" တ့ဲ။ လုံၿခဳံေရးအတြက္ သုံးခ့ဲရတ့ဲ အမည္၀ွက္ေတြထဲက တခုေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ အသုံးတြင္လာတယ္။

က်ားမ မေရြး သုံးၾကတ့ဲ ဒီနာမည္ကုိ အမ်ားစုက အဂၤလိပ္လုိ Zarni လုိ႔ စာလုံးေပါင္းတယ္။ "I" နဲ႔ ေပါင္းၾကတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ "Y" နဲ႔ ေပါင္းတယ္။ အမ်ားနဲ႔မတူခ်င္လုိ႔ ထြင္တာလား ေမးလာရင္ မဟုတ္ပါ လုိ႔ ေျဖရမယ္။ Hotmail နဲ႔ Yahoo ၊ ေနာက္ပုိင္းမွာ Gmail အီးေမးလ္ အေကာင့္ေတြ ဖြင့္တ့ဲအခါ
"I" နဲ႔ က သူမ်ားေတြ ဦးသြားကုန္ၿပီ။ ဒါနဲ႔ လက္က်န္ "Y" ကုိ သုံးျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီလုိ စာလုံးေပါင္းရင္လည္း အသံထြက္ မွန္ေနတာပဲေလ။

ႏွစ္သစ္ကူးမွာ ဘာေတြလုပ္ျဖစ္သလဲ ဆုိေတာ့ အင္း - သိပ္မထူးျခားပါဘူး၊ ခါတုိင္းေန႔ေတြလုိပဲ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ ထုိင္တယ္။ ဒါဆုိ ဘာေတြ မလုပ္ျဖစ္ဘူးလဲ ဆုိေတာ့ -
၁။ ညစ္ပတ္ၿပီး အနံ႔နည္းနည္းထြက္ေနတ့ဲ အိမ္ကေခြး၂ေကာင္ကုိ ေရမခ်ဳိးေပးျဖစ္ေသးဘူး (သူတုိ႔ကလည္း မေတာင္းဆုိပါ၊ ဒါနဲ႔ပဲ သူတုိ႔နဲ႔ တေသြးတသားတည္းရိွေၾကာင္း ကုိယ့္ရပ္တည္ခ်က္ကုိ အခုိင္အမာ ျပသတ့ဲအေနနဲ႔ ဒီကေန႔ က်ေနာ္ ေရမခ်ဳိးဘူး)၊
၂။ က်န္းမာေရးေလ့က်င့္ခန္း ဆုိတာေတြ မလုပ္ျဖစ္ေသးဘူး၊
၃။ ဘာသာေရးအတြက္ အခ်ိန္မေပးျဖစ္ေသးဘူး၊
၄။ ေျပာတတ္ခ်င္တ့ဲ ယုိးဒယားစကား၊ ဂ်ပန္စကားေတြကုိ မေလ့လာရေသးဘူး။

လုပ္ျဖစ္တာေတြထဲက တခုကေတာ့ အေဟာင္းဆုိင္ သြားတယ္။ ဘတ္ ငါးဆယ္တန္ အက်ႌအေဟာင္း ၄ ထည္ ၀ယ္ျဖစ္တယ္။ တီရွပ္ ၃ ထည္၊ ရွပ္အက်ႌ ၁ ထည္။ ေငြ ၂၀၀ ေပးေတာ့ ၅၀ ျပန္အမ္းတယ္။ ဆုိင္ရွင္ အတြက္မွားသလား ေလွ်ာ့ေပးတာလား မသိဘူး။ အမ္းတ့ဲေငြကုိ ကုိင္ၿပီး သူ႔ကုိ ျပန္ၾကည့္ေပမယ့္ သူက ဂရုမစုိက္ဘူး။ ကုိယ္လည္း စကားမတတ္တာနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာၿပီး အေဟာင္းဆုိင္ကေန ျပန္ခ့ဲတယ္။ ( ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေတာ့ ယုိးဒယားလုိ တတ္တယ္။ က်ေနာ္ ေျပာတတ္တ့ဲ စကား ေလးငါးခြန္းထဲမွာ အဲဒါလည္း ပါတယ္။ )

အေဟာင္းဆုိင္ေတြအေၾကာင္း ေရးဦးမွပဲ၊ အစားအေသာက္အေၾကာင္းေတြလည္း ေရးခ်င္ေနတာ ၾကာလွေပါ့၊ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္းေတာ့ ေရးရတာ ၿငီးေငြ႔ၿပီ း) မနက္ျဖန္လည္း ပုိ႔စ္ခပ္တုိတုိေလးျဖစ္ျဖစ္ တင္လုိက္ဦးမွ စသျဖင့္ ဒီကေန႔ စဥ္းစားမိတယ္။

မနက္ျဖန္က က်ေနာ့္အတြက္ အေရးႀကီးတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိေတာ့ - အင္း - အဲဒီအေၾကာင္း မနက္ျဖန္မွ ေျပာျပပါမယ္ေလ။ ။


Jan 1, 2009

Jan 1

ႏွစ္သစ္ကူးၿပီ၊ အသက္တႏွစ္ပုိႀကီးလာၿပီ ဆုိတ့ဲ ဟုိကေလးတေယာက္ရဲ႕ စကားက က်ေနာ့္အတြက္ အင္မတန္ မွန္တယ္။ ဟုိေန႔က ေမြးေန႔ဗ်ာ။ ေလးဆယ္ နီးလာၿပီဗ်ာ။ း) အဲဒီေန႔က အလုပ္ထဲကလူေတြ အကုန္လုံး ေန႔လည္စာ အ၀ စားၾကတယ္ ၿမိဳ႕ျပင္က အပန္းေျဖစခန္း (resort)တခုမွာ။ မစားခင္ (ေရာ စားအၿပီးမွာပါ) တေယာက္ၿပီးတေယာက္ ေျပာၾက ဆုိၾက ေရွ႕ႏွစ္ ဘာလုပ္မလဲ အႀကံေပးၾက။


အႀကံေပးၾကမွာေပါ့၊ အလုပ္ထဲကလူေတြ အဲဒီေန႔က အဲဒီေနရာသြားၿပီး ေဆြးေႏြးၾကတာကုိး။ တႏွစ္လုံး ဘာေတြလုပ္ခ့ဲလဲ၊ ေရွ႕ႏွစ္ ဘာလုပ္မလဲ ဆုိၿပီး။ စကားေျပာ၊ စားေသာက္၊ ဗရုတ္က်ၾကတာ ညေနေစာင္းသြားတယ္။ ကုိယ့္ေမြးေန႔ပဲြ လုပ္ေပးတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေမြးေန႔နဲ႔ ေဆြးေႏြးပဲြ လုပ္တ့ဲေန႔ တုိက္ဆုိင္သြားတာ။ း)

ဒီေန႔က ႏွစ္ဆန္းတရက္ေန႔။ မေန႔က ႏွစ္သစ္ကူးညမွာ က်ေနာ္ ဘာမွ မျဖစ္ခ့ဲေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားတ့ဲအေနနဲ႔ ဒီပုိ႔စ္ကုိ ေရးပါတယ္။ (အေပၚ၂ပုိဒ္က နိဒါန္း။ ) သိတ့ဲအတုိင္းပဲ မဂၤလာရိွတ့ဲအခ်ိန္လုိ႔ သတ္မွတ္ၾကတ့ဲ ႏွစ္သစ္ကူးမွာ ယာဥ္တုိက္မႈေတြ မူးၿပီးရန္ျဖစ္တာေတြ ရိွတယ္ဆုိေတာ့ ကုိယ့္ကုိ စိတ္ပူသူေတြ မေတာ္တဆ ရိွခ့ဲရင္ ခမ်ာမ်ား စိတ္ေအးရေအာင္ ဒီပုိ႔စ္နဲ႔ သတင္းပုိ႔ပါတယ္။ ႏွစ္သစ္မွာ ထိခုိက္ဒဏ္ရာရမႈ မရိွ ေပါ့ဗ်ာ။ မေန႔ညက ဘန္ေကာက္ ကပဲြရုံတခုမွာေတာ့ ႏွစ္သစ္ကုိ ႀကိဳတ့ဲသူ ၅၀ ေက်ာ္ ေသဆုံးခ့ဲတယ္ တ့ဲ ေရဒီယုိမွာ ၾကားလုိက္ရ း(

ဒီေန႔ ေန႔ခင္း ခ်င္းမုိင္ၿမိဳ႔ျပင္က ေဟြ႔တင္ေထာက္ (Huay Tueng Tao) ေရကန္ႀကီးကုိ သြားတယ္။ ၀င္ေၾကး တေယာက္ကုိ ဘတ္ ၂၀။ ကမ္းစပ္က ဆုိင္တခုမွာ ထုိင္တယ္၊ ျမန္မာျပည္သား ၅ေယာက္၊ အာဖရိတုိက္ကတေယာက္၊ အဂၤလိပ္တေယာက္ ေပါင္း ၇ ေယာက္။ ထုိင္းအစားအစာ စားတယ္။ ပုဇြန္အစိမ္းသုတ္ ဆုိတာ ေရာက္လာေတာ့ အဖုံးဖြင့္ၾကည့္တာ အျဖဴေရာင္ ပုဇြန္ဆိတ္ ၁ ေကာင္ ခုန္ထြက္လာလုိ႔ ျပန္အုပ္ထားရတယ္။ ပုဇြန္ဆိတ္အရွင္ေလးေတြကုိ ငါးပိရည္၊ ငရုတ္သီး စသျဖင့္တုိ႔နဲ႔ နယ္ထားတ့ဲအသုတ္။ တေယာက္က ဇြန္းနဲ႔ ေရာသမေမႊလုိက္ၿပီး ေလးငါးမိနစ္ၾကာေတာ့ ပုဇြန္ဆိတ္ေတြ ခုန္မထြက္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္တေယာက္က မွတ္ခ်က္ခ်တယ္၊ ပုဇြန္အစိမ္းသုတ္ မဟုတ္ဘူး အဲဒါ ပုဇြန္အရွင္သုတ္ တ့ဲ။ တေယာက္က မစားဘူး။ ငါးပိ မႀကိဳက္လုိ႔ ျဖစ္ႏုိင္။ က်န္တ့ဲသူေတြက စားတယ္။ ပုဇြန္ဆိတ္ေလးေတြက ေသးလြန္းေတာ့ စားျဖစ္ၾကတာျဖစ္မယ္။ အေကာင္ႀကီးရင္ေတာ့ အရွင္ စားဖုိ႔ ၀န္ေလးမွာပဲ။ (ေမ်ာက္ကုိ ႀကိဳးတုပ္၊ စားပဲြေပၚမွာ တင္၊ ၿပီးေတာ့ ဦးေႏွာက္ကုိ ေဖာက္စားတာမ်ဳိးရုပ္ရွင္ထဲ ျမင္ဖူးတယ္။ အျပင္မွာ ဒီလုိစားတာ တကယ္ရိွလုိ႔ ရုိက္ျပတ့ဲသေဘာျဖစ္မယ္။)

လူေတြက အမ်ားႀကီးပဲ။ ကားေတြ ဆုိင္ကယ္ေတြနဲ႔ လာၾကတယ္။ ဆုိင္ထဲကေန လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ေရကန္ထဲမွာ ေရဆင္းခ်ဳိးသူေတြ ေတြ႔တယ္။ အဲဒီအုပ္စုက ျမန္မာစကား ေျပာၾကတယ္။ ရွမ္း ကခ်င္ ပေလာင္ေတြနဲ႔ တူတယ္ သူတုိ႔ က။ လူမ်ဳိးမတူလုိ႔ ျမန္မာစကားကုိ သုံးၾကတာပဲ။ တူရင္ေတာ့ ကုိယ္ပုိင္စကားကုိ သုံးၾကလိမ့္မယ္။ ေဘးက ဂစ္တာနဲ႔အုပ္စုကလည္း ျမန္မာျပည္ကျဖစ္ႏုိင္တယ္ဆုိတာ တျဖည္းျဖည္း သတိထားမိတယ္။ ဆုိတာက ရွမ္းသီခ်င္းေတြ။ ေသာက္တာက ၀ီစကီ။

က်ေနာ္တုိ႔၀ုိင္းမွာလည္း ဘီယာ ၂ ပုလင္း ကုိ ၃ ေယာက္ ေသာက္ၾကတယ္။ နာမည္ပ်က္ရုံေသာက္တ့ဲသေဘာျဖစ္မယ္။ အာဖရိက ဆရာသမားက ဖ်ာေပၚ မထုိင္တတ္ဘူး။ ေျခေထာက္ေကြးၿပီး မထုိင္တတ္ဘူး။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၀တ္ထားတာေၾကာင့္ျဖစ္မယ္။ ရုပ္ရွင္ထဲက အာဖရိကသားေတြကေတာ့ ေျမႀကီးေပၚ ထုိင္ေနတာပဲ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဆုိင္ရွင္က သူ႔အတြက္ ေခြးေျခတလုံး ယူလာေပးမွ အဆင္ေျပသြားတယ္။ ရလဒ္က က်ေနာ္တုိ႔၀ုိင္းကုိ လူေတြ ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္ေပါ့။ ဒီဆရာ သူမ်ားထက္ ေခြးေျခတလုံး ပုိျမင့္လုိ႔ေလ။ မ်က္လုံးထဲ ျမင္ၾကည့္ပါဦး။ အားလုံးထုိင္တာက ကြပ္ပ်စ္ေပၚက ဖ်ာေပၚမွာ။ သူက ဖ်ာေပၚမွာ ခုံအေသးေလးနဲ႔။ း)

ခ်င္းမုိင္မွာေတာ့ လူေတြက ႏွစ္သစ္ကုိ အျပင္ထြက္ၿပီး ကူးၾကတယ္။ လမ္းမႀကီး လမ္းႀကိဳလမ္းၾကား ကားေတြ အျပည့္ပဲ။ ၿမိဳ႔ျပင္က အဲဒီေရကန္မွာေတာင္ လူေတြ ျပည့္ေနတယ္။ တျခားၿမိဳ႕ကလူေတြလည္း ေရာက္လာၾက၊ အေ၀းေရာက္ေနသူေတြလည္း ျပန္လာၾကတာေၾကာင့္ ျဖစ္ႏုိင္။

မႏွစ္တုန္းက ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူးမွာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆီ သြားလည္ဖူးတာ သတိရတယ္။ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ျပင္က အလုပ္သမား တန္းလ်ားတခုမွာ။ သူက က်ေနာ့္မေဟသီရဲ႕ ငယ္သူငယ္ခ်င္း။ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ပက္ပ္စီ၂ပုလင္းနဲ႔ ဧည့္ခံတယ္။ အေၾကြး၀ယ္လာတာ လုိ႔ ဆုိတယ္။

(ဒီစာေရးေနတုန္း မေဟသီက ေနာက္ကေန ေမးတယ္၊ မေဟသီ ဆုိတာ ဘာလဲ တ့ဲ။ မေဟသီ ဆုိတာ မိဖုရားႀကီးလုိ႔ အဓိပၸာယ္ ရေၾကာင္း ဘာသာျပန္ေပးလုိက္တယ္။ ျမန္မာစကားက သူ႔မိခင္စကားမဟုတ္ေတာ့ က်ေနာ့္ကုိ အဲသလုိ ေမးတတ္တယ္။ က်ေနာ့္အေျဖ ၾကားေတာ့ သူက ႏွာေခါင္းရွဳံ႕ျပတယ္။ သူက မိဖုရားႀကီးဆုိေတာ့ က်ေနာ္က ဘုရင္ ဆုိတ့ဲသေဘာ သက္ေရာက္သြားတယ္လုိ႔ ေထာက္ျပတယ္။ ဟုတ္သားပဲ။ မိဖုရားႀကီးဆုိမွေတာ့ မိဖုရားငယ္ေတြလည္း ရိွႏုိင္မယ္လုိ႔ သူ႔ကုိ ျပန္ေနာက္လုိက္တယ္။ း)

ပက္ပ္စီ ၂ပုလင္း အေၾကြး၀ယ္တာ ျပန္ဆက္ဦးမယ္။ သူက ဟုိကာတြန္းထဲကလုိ "စားေဟ့ အားမနာနဲ႔ ေစာေစာက တြန္တ့ဲၾကက္ကုိ ခ်က္ထားတာ" လုိ႔ ဆုိလုိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတုိ႔မွာ ဒီ၂ပုလင္းဖုိးေလာက္ေတာ့ ပုိက္ဆံရိွပါတယ္။ သူ ထပ္ရွင္းျပတာက ႏွစ္သစ္ကူးမွာ ေငြမသုံးဘူး၊ ေငြမထြက္ဘူး တ့ဲ၊ ႏွစ္ကူးမွာ ေငြအထြက္ခံလုိက္ရင္ တႏွစ္လုံး ေငြေတြ ထြက္လိမ့္မယ္လုိ႔ အယူရိွတယ္ တ့ဲ။ မဂၤလာရိွတ့ဲအခ်ိန္မွာ ေတြ႔ရတတ္တ့ဲ သူတုိ႔ရဲ႕ဓေလ့။

သူတုိ႔က မြန္ျပည္နယ္ တေနရာကေန မဲေဆာက္ေရာက္လာၾကတာ။ ႏွစ္ဆန္းတရက္ေန႔မွာ ေငြမထုတ္ဘူး အေၾကြး၀ယ္ တယ္ တ့ဲ။ အေၾကြးမရရင္ အငတ္ခံမယ္ ေပါ့။
ဒါဆုိ တႏွစ္လုံး အေၾကြး၀ယ္ရေတာ့မယ္၊ မၾကာခဏ ငတ္ျပတ္ေတာ့မယ္ လုိ႔ ေျပာင္းျပန္ ယူဆသူလည္း ရိွမွာပဲ။ ႏွစ္ကူးမွာ အေၾကြးမ၀ယ္ဘူး၊ ၀၀စားမယ္၊ မ်ားမ်ားစားမယ္ေပါ့။ ဒီလုိယူဆသူလည္း ရိွမွာပါ ကမၻာေပၚမွာ လူမ်ဳိးစုံ ဓေလ့မ်ဳိးစုံ မဟုတ္လား။

က်ေနာ္ကေတာ့ ဓေလ့ေတြကုိ သိပ္ဂရုမစုိက္ခ့ဲဘူး။ အခု အသက္ႀကီးလာေတာ့လည္း ဂရုမစုိက္ဘူး။ အထင္ေသးတာမ်ဳိးလည္း တျဖည္းျဖည္း နည္းလာတယ္။ ဟုိတုန္းကေတာ့ ဒါမ်ဳိးေတြ (ကုိယ္မလုပ္တာေတြ) ေတြ႔ရင္ ျပက္ရယ္ျပဳတာ အထင္ေသးတာ ထုံးစံပဲ။ ခုေတာ့ တေယာက္ေယာက္က ဒါကုိယုံတယ္ဆုိရင္ ေၾသာ္ - အင္း - အင္း ေပါ့။ အထင္မေသးဖုိ႔ ျပီးေတာ့ အထင္မႀကီးဖုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ သတိေပးျဖစ္တယ္။

Resolution ဆုိတာလည္း ရိွတယ္ လူတခ်ဳိ႕မွာ။ ႏွစ္သစ္မွာ ငါဘာလုပ္မယ္ ဆုိျပီး ဆုံးျဖတ္ထားတာမ်ဳိး။ က်ေနာ့္မွာေတာ့ အဲဒါမ်ဳိး မရိွဘူး။ ႏွစ္သစ္မွာ ႏွစ္ေဟာင္းကဟာေတြပဲ ျပန္လုပ္မွာပဲ။ အထင္ေသးလည္း မတတ္ႏုိင္ဘူး။ ႏွစ္ေဟာင္းကဟာေတြ ဆုိတ့ဲထဲမွာ မေကာင္းတာေတြေရာ ေကာင္းတာေတြေရာ ပါမယ္။
ႏွစ္သစ္မွာ လူေဟာင္း စိတ္ေဟာင္းနဲ႔ေပါ့။

၂၀၀၈ မွာ ေကာင္းတာေရာ မေကာင္းတာပါ သိပ္မလုပ္ျဖစ္ဘူး ထင္တာပဲ။ ကုိယ္ဘာေတြ လုပ္ခ့ဲတယ္ဆုိတာ ျပန္မၾကည့္ျဖစ္။ ၂၀၀၉ မွာ ဘာလုပ္မယ္ ဆုိတာလည္း ဒီေန႔ ႏွစ္ဆန္းတရက္ေန႔အထိ မေတြးျဖစ္ေသးဘူး ထင္တာပဲ။ မေတြးခ်င္တာလည္း ပါပါတယ္။ က်ေနာ္က အဲဒီလုိ လူစားမဟုတ္ဘူး။ ႏွစ္သစ္ကူးကာလမွာ ဒါမ်ဳိးေတြ မေတြးတတ္ဘူးလုိ႔ ေျပာတာပါ။ ဘာလုပ္ဦးမွပဲ ဘာေတြျပဳျပင္ဦးမွပဲ ဆုိတာကေတာ့ တခါတေလ ေတြးျဖစ္တာေပါ့။ ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္အထိ ေစာင့္မေနႏုိင္။ ဒါပဲဗ်ာ။ ဘုဂလန္႔ပုိ႔စ္ ျဖစ္သြားၿပီလား မသိ။ း)