Feb 19, 2009

font & colum size

အေတြးအျမင္ ဝဝ၅ စာလုံးအရြယ္အစားႀကီးမွ ဖတ္ရတာ အဆင္ေျပတယ္။ ၀တၳဳျဖစ္ျဖစ္ မဂၢဇင္းျဖစ္ျဖစ္ ကြန္ပ်ဴတာ စာမ်က္ႏွာပဲျဖစ္ျဖစ္။

မင္းဒင္ဘေလာ့က စာလုံးအရြယ္အစား အခုေတာ့ အဆင္ေျပသြားၿပီ၊ အဲဒီဘေလာ့ ေပၚခါစတုန္းက အင္မတန္ ဂြက်တာ။ ဖတ္လုိ႔လည္း ေကာင္း၊ စာလုံးပြိဳင့္ကလည္း ပိစိ။

စာလုံးပိြဳင့္ေသးတာ ျပႆနာဆုိေပမယ့္ နည္းလမ္း ရိွပါတယ္၊ က်ေနာ့္အဖုိးကေတာ့ မွန္ဘီလူးနဲ႔ ဖတ္တယ္။

က်ေနာ္ကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ အၿမဲထုိင္တာဆုိေတာ့ စာလုံးကုိ အရြယ္ႀကီးေအာင္လုပ္ၿပီး ၾကည့္လုိက္တာပဲ။
( Ctrl ) ခလုတ္ကုိ ႏွိပ္ထား၊ ၿပီးရင္ ( + ) တခ်က္ ႏွိပ္လုိက္။ စာလုံးေတြ ႀကီးလာလိမ့္မယ္။ ထပ္ႀကီးခ်င္ရင္ ေနာက္တခ်က္ ထပ္ႏွိပ္။

ျပန္ေသးခ်င္ရင္ေတာ့ ( Ctrl ) နဲ႔ ( _ ) ကုိ ႏွိပ္လုိက္ရုံသာ။

ေကာ္လံေတြ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းဆုိ ေကာင္းတယ္။ ျမန္မာ့အလင္းေၾကးမုံ ေကာ္လံေတြက သိပ္ေကာင္း။ မုိးခ်ဳိသင္းဘေလာ့က ေကာ္လံက်ယ္ေတာ့ ဖတ္ရတာ မ်က္လုံး ေညာင္းတယ္။ တူးတူးသာဘေလာ့က ေကာ္လံပုိက်ယ္ေတာ့ ပုိဆုိး။ ပုိ႔စ္တခု စာ ၃ေၾကာင္းေလာက္ဆုိ ေတာ္ပါေသးရဲ႕၊ ခုေတာ့ ဒီဆရာမမ်ားက အမ်ားႀကီးေရးေတာ့ ဖတ္ရတာ ေမာသဗ်ာ။

ဒါေၾကာင့္ ဒီဘေလာ့မွာ ကုိယ့္အႀကိဳက္ ကုိယ္လုပ္ထားတယ္။ ေကာ္လံ က်ဥ္းက်ဥ္း။

အခုတေလာ က်ေနာ့္ဘေလာ့က စာလုံးအရြယ္အစား ၂ ဆ ႀကီးေနတာ သေဘာက်စရာ။ ဖတ္လုိ႔ အဆင္ေျပမွာပဲ။ တမင္ လုပ္ထားတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔အလုိလုိ ျဖစ္သြားတာ။

ဒီလုိပါပဲ။ Blogspot က သူ႔အလုိအေလ်ာက္ ေလွ်ာက္လုပ္တတ္တယ္။ တခ်ဳိ႕ဘေလာ့ေတြကုိလည္း ရက္ပုိင္းေလာက္ ၀င္ၾကည့္လုိ႔မရေအာင္ ပိတ္လုိပိတ္။

အင္တာနက္မွာ စာလုံးအရြယ္အစားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ရွာၾကည့္ေတာ့ အဂၤလိပ္ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာအမ်ားစုက စာလုံးအရြယ္ နံပတ္ ၁၂ ကုိ သုံးတာ ႀကိဳက္ၾကတယ္ ဆုိပဲ။ စာလုံးအမ်ဳိးအစားကေတာ့ Times New Roman သုိ႔မဟုတ္ Ariel

အဲဒီအရြယ္ (နံပတ္ ၁၂ )ထက္ ေသးရင္ေတာ့ ဖတ္ခ်င္စိတ္ မရိွၾကေတာ့ဘူး တ့ဲ။ သိပ္ႀကီးရင္လည္း မေကာင္းပါ တ့ဲ။

ေဆးမင္ေၾကာင္ထုိးရင္ေတာ့ ခပ္ႀကီးႀကီးထုိးမွျဖစ္မယ္။ ေသးလြန္းရင္ေတာ့ ကုိယ့္အေရျပားေပၚက စာသားကုိ တပါးသူ မျမင္ရေတာ့ဘူး၊ အသား အနာခံရက်ဳိး မနပ္ဘူး ျဖစ္မယ္။

ႏုိင္ငံတကာမွာေတာ့ ဘာစာလုံးေတြ ထုိးၾကမွန္း မသိဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ အမ်ဳိးသားေတြက သတၱိ၊ ဇြဲ၊ အခ်စ္ ဆုိတ့ဲ စာလုံးေတြကုိ ေတာ္ေတာ္ထုိးၾကတယ္။ ဒီအေၾကာင္းက စိတ္၀င္စားစရာပဲ။ ေနာက္မွ ေျပာတာေပါ့။

Feb 15, 2009

thinking about the Clock

အေတြးအျမင္ ဝဝ၄
ဒီညေန မဂၤလာေဆာင္တခုကုိ သြားတယ္။ ကုန္တုိက္မွာ လက္ဖဲြ႔ဖုိ႔ ပစၥည္းတမ်ဳိးမ်ဳိး ေကာင္းႏုိးရာရာ လုိက္ရွာတာ အမ်ားႀကီး ေတြ႔တယ္။ ဘာေပးရမွန္း မသိ။ ေနာက္ဆုံး နာရီ ေပးဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။ ဟုတ္တယ္၊ နာရီႀကီးႀကီးတလုံး လက္ဖဲြ႔လုိက္တယ္။ တုိင္ကပ္နာရီ။ သတုိ႔သား ေမာင္ပီတာ နဲ႔ သတုိ႔သမီး မ်ဳိးတုိ႔ ႀကိဳက္မႀကိဳက္ မသိ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ႀကိဳက္တယ္ ဒီနာရီႀကီးကုိ။ အျဖဴေရာင္ေနာက္ခံ။ ဘာပုံမွ မပါဘူး။ ဂဏန္း ၁၂ လုံးနဲ႔ နာရီလက္တံ၊ ဒါပဲ။

အခု က်ေနာ္ေနတ့ဲအိမ္မွာ တုိင္ကပ္နာရီ ၂ လုံး ရိွတယ္။ အိမ္ေရွ႕ခန္းတလုံး၊ အခန္းထဲမွာ တလုံး။ ၂ ခုလုံးကုိ မႀကိဳက္ဘူး။

ေရွ႕ခန္းက နာရီက မစ္ကီးေမာက္စ္ကာတြန္းရုပ္ေနာက္ခံနဲ႔။ နာရီဆုိတာ အခ်ိန္သိခ်င္လုိ႔ ၾကည့္တာပဲ။ ဘာေၾကာင့္ ကာတြန္းပုံက ၀င္ရွဳပ္ေနပါလိမ့္။ ဘဇာေၾကာင့္ ဒီနာရီက တုိ႔ဆီေရာက္ေနရတာလဲလုိ႔ က်ေနာ့္မေဟသီကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ေျပာင္းတုန္းက ၀ိတ္ေလွ်ာ့တ့ဲ ပစၥည္းတခုပါ၊ သူမသယ္ႏုိင္လုိ႔ အိမ္ကုိ ေရာက္လာျခင္း လုိ႔ ဆုိတယ္။ အလကားရတ့ဲႏြားဆုိေတာ့လည္း ရိွေစေတာ့။

အခန္းထဲက ပန္းပြင့္ပုံေတြေနာက္ခံနဲ႔ နာရီႀကီးကေတာ့ ဘယ္လုိေရာက္လာမွန္းေတာ့ မသိဘူး။

မနက္အိပ္ယာထရင္ အရင္ဆုံး ၾကည့္ျဖစ္တာက နာရီ။ ဘယ္အခ်ိန္ရိွၿပီလဲ သိခ်င္လုိ႔။ ၆ နာရီ ၇ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ မိွတ္ထားတ့ဲမ်က္စိကုိ မနည္း ျပဴးၿပီး ၾကည့္ရတာေပါ့ ထုံးစံအတုိင္း။

ဒီ ပန္းပြင့္နာရီက ဟန္မက်ပါဘူး။ ဟန္မက်လည္း သူ႔ပဲ မနက္တုိင္း ၾကည့္ေနရတယ္။ ေနာက္ခံက ပန္းပြင့္ပုံေတြနဲ႔ ဆုိေတာ့ သတင္းပုိ႔တာ ေနာက္က်တယ္။ က်ေနာ့္မ်က္လုံးေတြက က်ေနာ့္ဦးေႏွာက္ကုိ သတင္းပုိ႔တာ ေနာက္က်တယ္။ မ်က္လုံးက သူက သူ႔ကုိယ္သူ အတည္ျပဳေနရေတာ့ ခ်က္ခ်င္း သတင္းမပုိ႔ႏုိင္ရွာဘူး။

က်ေနာ္သာ တုိင္ကပ္နာရီထုတ္တ့ဲ စက္ရုံပုိင္ရွင္ဆုိရင္ ရုိးရွင္းတ့ဲ နာရီေတြကုိပဲ ထုတ္မယ္။
အလွဆင္မယ္ဆုိရင္လည္း နာရီ အခံြကုိပဲ လွေအာင္လုပ္မယ္။ အေရာင္ကုိ ဂရုစုိက္မယ္။ နာရီလက္တံေတြကုိ လွလွေလး လုပ္လုိက္မယ္။ ဒါပဲ။

နာရီတလုံးရဲ႕ အရည္အခ်င္းဟာ သူ႔ကုိ ၾကည့္လုိက္တာနဲ႔ ဘယ္အခ်ိန္လဲဆုိတာကုိ အျမန္ဆုံးျပႏုိင္မႈပဲ ျဖစ္ရမယ္။

နာရီကုိ ၾကည့္လုိက္တာနဲ႔ ဟယ္- ဘက္ဂေရာင္းေလးက လွလုိက္တာ ဆုိရင္ ဟန္မက်ေသးဘူး၊ နာရီမွာ ေနာက္ခံပုံ တခုခု ထည့္ခ်င္သလား ဒါဆုိ ျပည္ပေရာက္ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ စင္ျပိဳင္အစုိးရသစ္ ဖဲြ႔ခ်င္သလုိ အဲ - မေယာင္ရာဆီလူးခ်င္သလုိ ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။ တကယ္လုိ႔ ဒီလုိ မေယာင္ရာဆီလူးနာရီမ်ဳိး ထုတ္လုိက္လုိ႔ အေရာင္းသြက္တယ္ ဆုိရင္လည္း စီးပြားေရးအရ ေအာင္ျမင္ေပမယ့္ က်ေနာ္ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္ မဟုတ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း လုပ္ငန္းရွင္ မျဖစ္တာ ထင္ပါရဲ႕။

မိတ္ေဆြတေယာက္က ေျပာဖူးတယ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကလည္းကြာ ငါတုိ႔ထက္ အရပ္ ျမင့္ပါတယ္ဆုိမွ ဖိနပ္ကုိ ထူထူစီးတယ္၊ ပတ္ထားတ့ဲ လက္ပတ္နာရီကလည္း အႀကီးႀကီးပဲ၊ ေယာက်ၤားေတြ ပတ္တ့ဲ နာရီမ်ဳိး ဆုိပဲ။ (သူက အကုန္သိတာပဲ။ အဖြားႀကီး ဒီေန႔ ဘာပန္းပန္တယ္ကအစ အက်ႌ ဘာအေရာင္အဆုံး။ စကားမစပ္ ေျပာရရင္။)

ေဒၚစုက နာရီၾကည့္ရင္ အခ်ိန္ကုိ ခ်က္ခ်င္း သိခ်င္လုိ႔ ဒုိင္ခြက္ႀကီးတ့ဲ လက္ပတ္နာရီကုိ ေရြးပုံရတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔အမ်ဳိးသားရဲ႕ နာရီကုိ ယူပတ္တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပဲ။

ဘယ္သူ႔ဟာပဲ ယူ၀တ္သည္ ျဖစ္ပါေစ၊ အခ်ိန္ကုိ ခ်က္ခ်င္း သိခ်င္တယ္ ဆုိတ့ဲသေဘာ၊ စိတ္ျမန္တ့ဲ စိတ္မရွည္တ့ဲ စရုိက္ကုိ ျပတာ။

(ကုိယ္က အေကာင္ႀကီးမဟုတ္ေတာ့ ဒီလုိပဲ နာမည္ႀကီးသူေတြကုိ ကုိယ့္စာေတြထဲ ထည့္ေရးရတယ္။ ဒီလုိထည့္ေရးတာ ကုိယ္ပုိင္ဟန္ေတာင္ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ )

၁၉၉၉ ခုႏွစ္တုန္းက ဆူးေလဘုရားေရာက္ေတာ့ ဆူးေလဘုိးဘုိးႀကီးရဲ႕ အေဆာင္နန္းထဲ ေရာက္ခ့ဲဖူးတယ္။ ဆယ္ေပပတ္လည္ထက္ ပုိမက်ယ္ပါဘူး ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခန္းထဲမွာ တုိင္ကပ္နာရီေတြ ခ်ိတ္ထားလုိက္တာ မ်ားမွမ်ားပဲ။ အလုံး ၂၀ ေက်ာ္တယ္။ အဲဒီအခန္းက်ဥ္းထဲ လုိမယ္ဆုိရင္
အလြန္ဆုံး နာရီ ၄ လုံးေပါ့။ အေရွ႕အေနာက္ ေတာင္ေျမာက္မွာ ခ်ိတ္္ထားလုိက္။ ခုေတာ့ ေဗဒင္ဆရာေတြ ပါးစပ္ေဆာ့လုိက္လုိ႔ အပူသည္ေတြက ယၾတာေျခတ့ဲအေနနဲ႔ လွဴၾကတန္းၾကတယ္ ထင္တယ္။ နာရီျပတုိက္လုိလုိ နာရီျပင္ဆုိင္လုိလုိ ျဖစ္ေနတယ္၊ ဘုိးဘုိးႀကီးနတ္နန္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ နာရီပတ္လည္၀ုိင္းေနတ့ဲ ဘုိးဘုိးႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။

အခုေန ေဗဒင္ဆရာတေယာက္ေယာက္က ေမာင္ဇာနည္၀င္း ယၾတာေျခပါ၊ တုိင္ကပ္နာရီတလုံး တေနရာရာကုိ လွဴပါ ဆုိရင္ ၀မ္းသာအားရ လုပ္လုိက္မွာပဲ။ လြယ္တယ္ေလ အခန္းထဲက ပန္းပြင့္နာရီကုိ ျဖဳတ္၊ ဖုန္သုတ္ၿပီး လွဴလုိက္ရုံသာ။

ဒီကိစၥအတြက္ေတာ့ ေဗဒင္ဆရာဆီ မသြားေတာ့ပါဘူး၊ သူ႔ကုိ ဉာဏ္ပူေဇာ္ခ ေပးမယ့္အစား ရုိးရုိးရွင္းရွင္း နာရီႀကီးတလုံးကုိပဲ ၀ယ္လုိက္ေတာ့မယ္။ ဟုိ ပန္းပြင့္နာရီကုိေတာ့ အၿငိမ္းစား ေပးရမယ္ေလ။ ။

Feb 11, 2009

thinking about sunflower (and watermelon?) seeds!

အေတြးအျမင္ ဝဝ၃
မနက္ျဖန္ဟာ ခ်ားလ္စ္ဒါ၀င္ရဲ႕ အႏွစ္ ၂၀၀ ေျမာက္ ေမြးေန႔ျဖစ္တယ္။ ဟုတ္တယ္၊ လူဆုိတာ ေမ်ာက္ကေန ဆင့္ကဲ ဆင့္ကဲ ပုံစံေျပာင္းလာတာလုိ႔ ေၾကညာခ့ဲတ့ဲ ဒါ၀င္ႀကီးရဲ႕ ေမြးေန႔။ ဒါ၀င္ ၂၀၀ ျပည့္ ကာလမွာ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ခုတေလာ တင္တ့ဲပုိ႔စ္ေတြကုိလည္း ေမ်ာက္ပုံ ၀ံပုံေတြ တဲြထည့္မိေနတယ္။ ကဲ - နိဒါန္းရဲ႕ နိဒါန္းကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ း)

မုိးမခမွာ ဘာဘာညာညာေတြ ေလွ်ာက္ေရးေနတ့ဲ ကုိေမာင္ရစ္က တခါတေလ ေျပာတတ္တယ္၊ "ဘာညာသာရကာ ေနၾကာ ကြာေစ့" ဆုိၿပီး။ အင္း - ဘာမွန္း မသိပါဘူး။ (သူလည္း သိပုံမရ)။ လူရိွန္ေအာင္ ေျပာတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္။ သံေပါက္ မဟုတ္၊ ဂါထာ မဟုတ္၊ အတိတ္တေဘာင္လည္း မဟုတ္။ စကား၀ွက္မဟုတ္။ ဒီအေၾကာင္း တေန႔ေန႔ေတာ့ ေရးဦးမွပဲဆုိၿပီး ေတးထားတာ ခုမွပဲ တကယ္ေရးျဖစ္ၿပီ။

ဘာညာသာရကာ
ဒီရဲ႕ ဘာညာသာရကာ ဆုိတ့ဲ စကားလုံးေၾကာင့္ ျမန္မာစာ ေလ့လာတ့ဲ ႏုိင္ငံျခားသားေတြ ဂြက်ေစမွာ ဧကန္။ ဘာမွန္းမသိတ့ဲ စကားလုံး။ က်ေနာ္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ထုိင္ၿပီး ဟုိဟုိဒီဒီ ေလွ်ာက္ေရးထားတာေတြကုိ တခ်ဳိ႕ေတြကေတာ့ ေျပာပါလိမ့္မယ္၊ ဘာေတြမွန္း မသိ၊ အေရမရ အဖတ္မရလုိ႔။

Gtalk မွာ ဆုံျဖစ္တ့ဲ မိတ္ေဆြတေယာက္က ေမးတယ္၊ မင္း ဘာစာေတြ ေရးေနသလဲ တ့ဲ။ ဘာညာသရကာ ဆုိပါစုိ႔ကြာ လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ဒီစကားလုံး သုံးထည့္လုိက္တာ ကုိယ့္အတြက္လည္းမွန္တယ္၊ အေၾကာင္းအရာ စုံစီနဖာ ဆုိတ့ဲသေဘာ။ သူ႔အတြက္လည္း မွန္တယ္၊ အေရမရ အဖတ္မရေတြ ေရးေနတယ္ ဆုိတ့ဲ သေဘာ။ အင္း - ဒီစကားလံုး ဘာညာသာရကာ က ဘာမွန္း မသိေပမယ့္ သုံးရတာ ဟန္အက်သား။

ေနၾကာ
ေဗဒင္ေတြ ဘာေတြကုိ စုံမက္တတ္တယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ေနၾကာေစ့ကုိ အရမ္းကာေရာ မစားသင့္ဘူး၊ အထူးသျဖင့္ ေထာင္ထဲကလူေတြ မစားသင့္ဘူး။ ( က်ေနာ္ ရမ္းတုတ္လုိက္တာ ေသာက္တလဲြ ျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ ေနၾကာေစ့စားမယ္ဆုိရင္ ေဗဒင္ဆရာတေယာက္ေယာက္ကုိ ခ်ည္းကပ္ ေမးျမန္းၿပီးမွ စားပါ။ )

မေန႔ညတုန္းက ေနၾကာေစ့ ခ်ဥ္ျခင္းတပ္လုိက္တာ။ လက္ႏွစ္ဖက္လုံးက တေန႔ကုိ ၁၅ နာရီေလာက္ ကြန္ပ်ဴတာကုိင္ေနေပမယ့္ ေနၾကာေစ့ စားျဖစ္တယ္ မၾကာခဏ။ ေနၾကာေစ့ ေလွာ္ၿပီးသား တျပည္ေလာက္ ဆ့ံတ့ဲ အထုတ္ ဆုိရင္ ဘတ္ ၁၀၀ (၃ေဒၚလာ) ေပးရတယ္။ ဘတ္္ ၅၀ တန္ အထုတ္ပဲ ၀ယ္ျဖစ္တယ္။ အိမ္ကလူေတြ အားလုံး စားေပေတာ့ ၂ရက္ ၃ရက္။

ေနၾကာေစ့ကုိ စနစ္တက် မစားတတ္ခင္ကတည္းက အျပတ္ အားေပးခ့ဲတာ။ အခံြမခြာတတ္ေတာ့ ပါးစပ္ထဲ အစုံလုိက္ အၿပဳံလုိက္ပစ္ထည့္ၿပီး ၀ါးတာပဲ။

အခံြခြာၿပီးသားဆုိရင္ ေကာင္းမယ္လုိ႔ ေတြးမိဖူးတယ္။

လြန္ခ့ဲတ့ဲ ၃ ႏွစ္ေလာက္က ဆုိင္တဆုိင္မွာ အခံြခြာၿပီးသား ေနၾကာေစ့ ၁ ထုပ္ ၀ယ္စားျဖစ္တယ္။ ေကာင္းေတာ့ ေကာင္းတယ္။ အခံြခြာစရာမလုိဘူး။ ခြာစရာ အခံြမွ မပါဘဲ။ ဒီေတာ့လည္း စားရတာ တခုခု လုိေနသလုိ ခံစားရတယ္။ အခံြခြာတ့ဲအလုပ္ မလုပ္ရေတာ့ တခုခု လုိၿပီေပါ့ဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ပဲ အခံြခြာၿပီးသားဆုိရင္ မေကာင္းဘူးလုိ႔ ေတြးမိျပန္ေရာ။

အေနာက္ႏုိင္ငံေတြမွာေတာ့ ေပါင္မုန္႔ ကိတ္မုန္႔တုိ႔ေပၚမွာ ေနၾကာေစ့ျဖဴးတယ္။

အေပၚမွာ ေတြ႔တ့ဲအတုိင္း မုန္႔ေပၚမွာ ေနၾကာေစ့ေတြကုိ ႏွမ္းျဖဴးသလုိ ျဖဴးတတ္ၾကတယ္။ ဒါမ်ဳိးမုန္႔ မစားဖူးပါဘူး။ ျမင္ဖူးတာပါ။

ေနၾကာေစ့စားတာနဲ႔ ရုပ္ရွင္ၾကည့္တာနဲ႔က ဟုိတုန္းကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ မဟာမိတ္ပဲ။ ဇာတ္ကား အစပုိင္းမွာ ေနၾကာေစ့အခံြခြာသံေတြ တရုံလုံး ညံေနတတ္တယ္။ ဇာတ္ကား တ၀က္က်ဳိးရင္ေတာ့ ေနၾကာေစ့အသံေတြ တိတ္သြားေရာ။ ေနၾကာေစ့ မစားဘဲ ၾကည့္ရတ့ဲ ရုပ္ရွင္ကားဟာ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းမယ္မဟုတ္။ ခုေခတ္ေတာ့ ဘယ္လုိရိွမယ္ မေျပာတတ္။ စီးပြားက်ၾကေတာ့ ေနၾကာေစ့ ၀ယ္စားၾကေသးရဲ႕လား။

က်ေနာ္ ဆယ္တန္း ပထမႏွစ္ တက္ေတာ့ အတန္းထဲမွာ ေနၾကာေစ့ လုိ႔ ေခၚတ့ဲ ေကာင္မေလး (သုိ႔မဟုတ္ မမ) တေယာက္ ရိွတယ္။ သနပ္ခါးလိမ္းတယ္၊ ခပ္ၿပဳံးၿပဳံး။ သူက ေနၾကာေစ့ ႀကိဳက္လြန္းလုိ႔ ဒီနာမည္ ရခ့ဲ ဆုိပဲ။ ဒီေလာက္ပါပဲ၊ သူနဲ႔ စကားမေျပာဖူးခ့ဲေတာ့ ဒီထက္ ပုိေျပာစရာ မရိွ။

ကြာေစ့
ေနၾကာေစ့ေတာ့ အခံြခြာတတ္ေပမယ့္ ကြာေစ့ကုိေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ မခြာတတ္၊ ခြာရခက္လုိ႔ မစားျဖစ္။ ၀ယ္ရလည္း ခက္ပါတယ္။ ေနရာတုိင္းမွာ မရိွ။ ရန္ကုန္က တရုတ္လူမ်ဳိးေတြကေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕ နာေရးေတြမွာ ကြာေစ့ေတြ ပန္းကန္ျပားထဲ ထည့္ၿပီး ဧည့္ခံတတ္တယ္။

- ကြာေစ့က အမည္းေရာင္ ဆုိေတာ့ ၀မ္းနည္းျခင္းအထိမ္းအမွတ္ နာေရးမွာ ေကြ်းတာလား။
- ေစ်းေပါလုိ႔ ေကြ်းတာလား။ ဒါလည္း မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး၊ တရုတ္အမ်ားစုက အနည္းနဲ႔ အမ်ား ေရလွ်ံသားပဲ။
- စကားမေျပာေစခ်င္လုိ႔လည္း မျဖစ္ႏုိင္။ စားရင္း ေျပာလည္း ရတယ္ေလ။

ကြာေစ့ဆုိတာ ဖရဲသီးကေန ရပုံေပၚတယ္။ ကြာေစ့လုိ႔ ဘာေၾကာင့္ေခၚသလဲ ? ခြာလုိက္ရင္ အခံြက ကြာသြားေပမယ့္ စားမယ္ဆုိၿပီး ျပင္လုိက္ရင္ အခံြက ျပန္ေစ့သြားလုိ႔မ်ားလား။

ေတြးၾကည့္တာပါ။ ေၾသာ္ - ဘာညာ သာရကာ ေနၾကာ ကြာေစ့။ ။



Feb 8, 2009

a sort of noodle in Burma

အေတြးအျမင္ ဝဝ၂

ရန္ကုန္မွာ ေပါမ်ားတာ မုန္႔ဟင္းခါးဆုိင္။ ရန္ကုန္ကုိ အထင္ႀကီးတ့ဲထဲမွာ မုန္႔ဟင္းခါးဆုိင္ေတြ ေပါတာလည္း တခ်က္ အပါအ၀င္ ဆုိပါစုိ႔ရဲ႕။
ကြမ္းယာဆုိင္က ပုိေပါေပမယ့္ ကြမ္းမႀကိဳက္ေတာ့ လမ္းထိပ္တုိင္းလုိလုိမွာ ဖြင့္တတ္တ့ဲ ကြမ္းယာဆုိင္ေတြအေၾကာင္း စာမဖဲြ႔ေတာ့ဘူး။

ရန္ကုန္မွာ ေလးေနရာေလာက္ ေျပာင္းေရႊ႕ေနခ့ဲဖူးတာ တႀကိမ္မွာေတာ့ တင္တင္ေအးမုန္႔ဟင္းခါးဆုိင္နားမွာ ေနျဖစ္ခ့ဲတယ္။ တင္တင္ေအး မ်က္ေစာင္းထုိးမွာ ဟုိဒင္း ရိွတယ္၊ စိန္ဥ မုန္႔ဟင္းခါးဆုိင္ ရိွတယ္။ စိန္ဥဟင္းရည္ အေရာင္က ဆဲြေဆာင္မႈ မရိွဘူး၊ အရသာကေတာ့ ဂြတ္ရွယ္။ တင္တင္ေအးဟင္းရည္ကေတာ့ စားသုံးသူအႀကိဳက္ အေရာင္အဆင္းနဲ႔။

သူတုိ႔မုန္႔ဟင္းခါး၂ဆုိင္ ဘယ္ဟာ ပုိေကာင္းသလဲ ေမးရင္ေတာ့ ၂ဆုိင္လုံး စားလုိ႔ေကာင္းပါေၾကာင္း ေျဖရမယ္။

ေကာင္းေပမယ့္ စိန္ဥကုိ ပုိစားျဖစ္တယ္။ ပုိနီးလုိ႔၊ ၿပီးေတာ့ ထုိင္ရတာ ေခြးေျခ လုိ႔ ေခၚတ့ဲ ထုိင္ခုံေလးေတြနဲ႔မုိ႔၊ ၿပီးေတာ့ အဲဒီတုန္းက အဲဒီဆုိင္က လူတေယာက္ ေထာင္ထဲေရာက္ေနတယ္ ဆုိတာ ၾကားဖူးေတာ့ ပုိၿပီး အားေပးျဖစ္တ့ဲသေဘာ။ (မုန္႔ဟင္းခါးစားတာေတာင္ ႏုိင္ငံေရးပါသဗ်)

ေျမာင္းျမေဒၚခ်ဳိ ဆုိတ့ဲဆုိင္ တခါ ေရာက္ဖူးတယ္။ ခုေတာ့လည္း ျပည္ပေရာက္ေနလုိ႔ ေဒၚခ်ဳိရဲ႕ အသင့္စားမုန္႔ဟင္းခါး (ရယ္ဒီမိတ္)ေတြကုိပဲ အားေပးေနရ။

မုန္႔ဟင္းခါးကုိ ပုသိမ္မွာလည္း စားဖူးတယ္ ေကာင္းတာပဲ။ ဧရာ၀တီတုိင္းဟာ မုန္႔ဟင္းခါးရဲ႕ ေမြးဌာနီမ်ားလား။

မုိးကုတ္မွာေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးကုိ နာမည္ဖ်က္တ့ဲဆုိင္တခု ေတြ႔ဖူးတယ္။ အဲဒီဆုိင္က မုန္႔ဟင္းခါးကုိ အမဲသားနဲ႔ စီမံသဗ်။ က်ပ္ျပင္ ဆုိတ့ဲ ေဒသမွာ ရိွတ့ဲဆုိင္။

ငါးရွဥ့္နဲ႔စီမံထားတ့ဲ မုန္႔ဟင္းခါးလည္း ေကာင္းတာပဲ၊ ဇင္းမယ္ၿမိဳ႕ ဒိြဳင္ဆူေထ့ ေတာင္ေျခက မိတ္ေဆြတေယာက္ခ်က္တာ တခါေတာ့ ႀကဳံဖူးတယ္၊ ငါးရွဥ့္ဟာလည္း ငါးတမ်ဳိး မဟုတ္လား။

ရန္ကုန္ေရာက္ခါစတုန္းက မုန္႔ဟင္းခါး နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခံရဖူးတယ္၊ အတန္းအျပင္ဘက္မွာ လမ္းသလားေနတုန္း ေက်ာင္းသားတေယာက္က လွမ္းေမးတယ္၊ ေဟ့ေကာင္ မုန္႔ဟင္းခါး စားမလား လုိက္ခ့ဲ တ့ဲ။ သိပ္စားတာေပါ့ကြာ၊ ဒါနဲ႔ သူ႔ေနာက္ လုိက္သြားတယ္။ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ မေရာက္ခင္ စားရမွာမုိ႔ ၀မ္းသာေနတယ္၊ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ဆုိ တုိးမေပါက္ေတာ့ ၀ယ္စားရတာ ဟန္မက်ဘူးေလ။ သူေကာင့္သားေနာက္ လုိက္ရင္း ပါးစပ္ျပင္လုိ႔ မၿပီးေသးဘူး မုန္႔ဟင္းခါးဆုိင္ မေရာက္ဘဲ ခန္းမႀကီးတခုထဲက ခုံေတြကုိ သယ္ရပါေရာလား၊ ရန္ကုန္သားေတြ ေျပာတ့ဲ မုန္႔ဟင္းခါးစားတယ္ဆုိတ့ဲစကားက လုပ္အားေပး တာကုိလည္း ဆုိလုိမွန္း အဲဒီမွာ သိသြားတာေပါ့။ ၆ တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀ဗ်ာ။ အီဒီယံတခုကုိ လက္ေတြ႔ ပုိ႔ခ်ခံလုိက္ရတာ။

ရန္ကုန္မွာ ေနာက္ထပ္ မုန္႔ဟင္းခါး နဲ႔ ဆုိင္တ့ဲ အီဒီယံတခု ရိွေသး။ "ငါ မုန္႔ဟင္းခါး မစားခ်င္ေသးဘူးေနာ္" တ့ဲ။ ဒီစကား အဓိပၸာယ္က လုပ္အားေပးနဲ႔ မဆုိင္ဘူး။ ခင္မင္သူအခ်င္းခ်င္း ေနာက္ေျပာင္ၿပီးေျပာတ့ဲစကားဗ်ာ။ ကားလမ္းကုိ နေမာ္နမ့ဲျဖတ္ကူးတ့ဲသူ၊ ယမကာ ေန႔စဥ္ အလြန္အကြ်ံ သုံးေဆာင္သူ စသျဖင့္တုိ႔ကုိ ဆုံးမတ့ဲစကားပါ။ ရန္ကုန္မွာ လူတေယာက္ ကြယ္လြန္လုိ႔ ရက္လည္ဆြမ္းသြပ္တ့ဲေန႔မွာ လာတ့ဲပရိသတ္ကို မုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔ ဧည့္ခံတယ္ေလ၊ နာေရးတုိင္းလုိလုိ မုန္႔ဟင္းခါး ေကြ်းတယ္။ ဒါဆုိ "ငါ မုန္႔ဟင္းခါး မစားခ်င္ေသးဘူးေနာ္" ဆုိတ့ဲ အဓိပၸာယ္ကုိ သိေရာေပါ့။

ရန္ကုန္က နာေရးေတြနဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါး ဘယ္လုိ ဆက္စပ္သလဲဆုိတာ ဆရာႀကီး မင္းသိခၤ စုံစမ္းသိရိွထားတယ္၊ အတိအက် သိခ်င္ရင္ေတာ့ ဆရာႀကီးေနာက္ကုိ လုိက္ေမးေပေတာ့ဗ်ာ။ ဆရာႀကီးက မုန္႔ဟင္းခါး ကြ်မ္းက်င္သူတေယာက္ေပပဲ။ မုန္႔ဟင္းခါး ဘာသာရပ္နဲ႔ ပတ္သက္တ့ဲ အခ်က္အလက္ ေနာက္တခုကုိလည္း သူ႔ရဲ႕ ၀တၳဳတပုဒ္ထဲမွာ ဇာတ္ေကာင္တေယာက္က ေဟာသလုိ ေျပာဖူးတယ္၊ "မုန္႔ဟင္းခါးစားၿပီးတုိင္း ဟင္းရည္အဆစ္ေတာင္းတာ သူ႔အဖုိးက အစျပဳခ့ဲတာ" တ့ဲ။ (သူေျပာတုိင္း ယုံရမွာလား၊ သူ႔အဖုိးဆုိတာ ေသခ်ာပါ့မလား၊ စာေရးဆရာမ တူးတူးသာတုိ႔ အဖုိးလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပဲ။ း)

မုန္႔ဟင္းခါးထဲ နံနံပင္ ထည့္ေရး မထည့္ေရးကေတာ့ (မ်က္စိျမင္တ့ဲ) ကေလးေတြရဲ႕ အလုပ္ပဲ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။

ရန္ကုန္သားေတြက မုန္႔ဟင္းခါး စားဖုိ႔ပဲ ၀ါသနာ ပါၾကတာပါ၊ မုန္႔ဟင္းခါးအေၾကာင္း ျငင္းခုံဖုိ႔ေတာ့ က်ေနာ္ သိသေလာက္ သူတုိ႔ ေ၀းေ၀းေရွာင္ၾကတယ္။ အစားအစာ ဘာသာရပ္ဟာ အမ်ဳိးသမီးေရးရာလုိ႔ သတ္မွတ္ထားပုံရ။

ရန္ကုန္သားမ်ားနဲ႔ ၂ခါ ၃ခါ မုန္႔ဟင္းခါးအေၾကာင္း ေလပစ္ဖူးတယ္၊ "ေဟ့ေရာင္ - မုန္႔ဟင္းခါးဆုိင္ မွန္သမွ် ဟင္းရည္ ခ်ဳိခ်ဳိ ခ်က္ၾကတာခ်ည္းပဲ၊ ခါးတ့ဲအရသာ ငါျဖင့္ မႀကဳံဖူးပါဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ မုန္႔ဟင္းခါး ဆုိတာ မုန္႔ဟင္းငါး ကေန ေရြ႕လာတာျဖစ္မယ္" ေပါ့ဗ်ာ။ မုန္႔ဟင္းခါးဟင္းရည္ဆုိတာ ငါးနဲ႔ စီမံထားတာကုိး။ ရန္ကုန္သားမ်ားဆီက တုံ႔ျပန္ခ်က္ ျပန္မလာပါ။ မုန္႔ဖတ္ အေပါင္း ဟင္းခါးရည္ ညီမွ်ခ်င္း မုန္႔ဟင္းခါး လုိ႔လည္း မေျဖဘူး။ ဘာမွ မေျဖဘူး၊ မေဆြးေႏြးဘူး။ တကယ္ဆုိ သူတုိ႔ တခုခု ေျပာသင့္တာေပါ့၊ ရန္ကုန္သား အေတာ္မ်ားမ်ားက မုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔ မ်က္ႏွာသစ္ၾကတယ္မဟုတ္လား။

တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက မုန္႔ဟင္းခါးအေၾကာင္း မဟုတ္ပါဘူး၊ မုန္႔ဟင္းခါးထဲ ထည့္တ့ဲ သံပုရာသီးအေၾကာင္းပါ။ မုန္႔ဟင္းခါးထဲ သံပုရာညွစ္ၿပီး စားၾကည့္စမ္းပါ၊ ႀကိဳက္သြားပါလိမ့္မယ္၊ က်ေနာ္ကေတာ့ ႀကိဳက္သဗ်ာ။ မစားခင္ သံပုရာ မညစ္နဲ႔ ဦး၊ တ၀က္ ကုန္ေအာင္ စားလုိက္၊ ၿပီးမွ သံပုရာညွစ္စား။ အရသာ ၂ မ်ဳိး ရမယ္။

ေျပာခ်င္တာ အရသာလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ အရသာအေၾကာင္း ရွင္းျပရေအာင္ က်ေနာ္က အဲသေလာက္ ကြ်မ္းက်င္သူ မဟုတ္။ ေျပာခ်င္တာက သံပုရာသီး။

သာေရးနာေရးမွာျဖစ္ျဖစ္ ဆုိင္မွာျဖစ္ျဖစ္ သံပုရာသီးကုိ ခပ္ေသးေသးစိတ္ၿပီး ပန္းကန္ထဲ ထည့္ထားေပးတတ္တယ္။ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ၊ မုန္႔ဟင္းခါး စားၿပီးတုိင္း အခ်ဳိမႈန္႔ဓာတ္ လွ်ာမွာ စဲြက်န္မေနေအာင္ ဒီသံပုရာသီးကုိပဲ အားကုိးေနရတာ။

လူတခ်ဳိ႕က ဒါမွမဟုတ္ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက သံပုရာသီးစိတ္ေလးေတြကုိ ယူညစ္ၿပီးရင္ အမိႈက္ပုံးထဲ သြားမပစ္ဘူး၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ပန္းကန္ေဘးမွာလည္း မထားဘူး၊ သံပုရာသီးစိတ္ပန္းကန္ထဲပဲ ခပ္လြယ္လြယ္ ပစ္လုိက္တယ္။ အေကာင္းနဲ႔ညွစ္ၿပီးသားနဲ႔ ေရာရတာ သိပ္ ၀ါသနာ ႀကီးၾကတယ္။ သံပုရာသီး ညွစ္ၿပီးရင္ အခ်ဥ္ဓာတ္က လက္က အညစ္အေၾကးေတြကုိ ဖြေပးလုိက္မွာပဲ၊ အညစ္အေၾကး ေပသြားတ့ဲ သံပုရာျခမ္းေတြကုိ ပန္းကန္ထဲ ျပန္ထည့္ေတာ့ ကုိယ့္အညစ္အေၾကးေတြကုိ ပန္းကန္ထဲ ျပန္ထည့္သလုိ ျဖစ္သြားတယ္။

ဟာ - ဒီငနဲ ေျမာက္အေမရိကမွာ ခုိလႈံခြင့္ယူၿပီးျပန္လာတာ ဘုိေတြရဲ႕ စရုိက္ေတြ ေကာ္ပီကူးခ့ဲျပန္ၿပီ လုိ႔ အထင္မေသးလုိက္ပါနဲ႔ဦး၊ က်ေနာ္က အညစ္အေၾကး ေၾကာက္တ့ဲသူ မဟုတ္ပါဘူး။ အင္း - ဘယ္လုိ သက္ေသ ျပရပါ့။

ေသခ်ာတာကေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးစားဖုိ႔ ဟန္ျပင္ ပါးစပ္ျပင္၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ညစ္ၿပီးသား သံပုရာခံြေတြကုိ ဖယ္ၿပီး သံပုရာျခမ္းေတြ လုိက္ရွာရတာက (ဘုိဆန္ဆန္ ေျပာရရင္) စိတ္ မသက္မသာ ျဖစ္စရာပါ။ သံပုရာ ပန္းကန္ထဲ သံပုရာခံြ ရွဳံ႕တြတြေတြ သိပ္မ်ားေနၿပီဆုိရင္ေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးစားျခင္းအႏုပညာကုိ ထိခုိက္ေတာ့တာပဲ။ ကဲဗ်ာ - ဒီေလာက္ပါပဲ။

ခင္ဗ်ားတုိ႔အိမ္မွာ (နာေရးမဟုတ္ေပမယ့္) မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္ျဖစ္ရင္ က်ေနာ့္ကုိ ဖိတ္လုိ႔ ရပါတယ္။ သံပုရာသီးကိစၥကုိေတာ့ ေမ့လုိက္ပါဗ်ာ၊ ဒါက က်ေနာ့္ရဲ႕ အေရးမပါဘူးလုိ႔ ဟန္ေဆာင္လုိ႔ရတ့ဲ ဇီဇာေၾကာင္မႈ တခုပါ။ ဒီအတြက္နဲ႔ေတာ့ က်ေနာ့္ကုိ ခ်န္ထားစရာ မလုိပါဘူး၊ ဖိတ္သာ ဖိတ္လုိက္ပါ၊ မုန္႔ဟင္းခါး၀ုိင္းမွာ ေ၀ါဟာရေရးရာ ျငင္းခုန္တာေတြလည္း မလုပ္ပါဘူးလုိ႔ အာမခံပါတယ္။ အင္း - ႀကိဳတင္ ေတာင္းဆုိခ်င္တာ တခု ေျပာပါ ဆုိရင္ေတာ့ ပထမပဲြမွာ မုန္႔ဖတ္နည္းနည္း ဟင္းရည္မ်ားမ်ား ထည့္ေပးပါဗ်ာ။ ။

Feb 3, 2009

invitation card

အေတြးအျမင္ (၀၀၁) သတင္းေထာက္ မစၥတာ ပီတာေအာင္က ဖိတ္စာတေစာင္ေပးတယ္။ သူ႔မဂၤလာေဆာင္အတြက္ပါ။ သူ႔ဖိတ္စာေၾကာင့္ မဂၤလာ ထပ္ေဆာင္ခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္မိပါရဲ႕။ သူ႔ဖိတ္စာျပာျပာမွာ အနံ႔တခု ရိွတယ္။ နံ႔သာလား ကရမက္လား ဒီ ႏွစ္ခုထဲက တခုခုပဲ၊ သဘာ၀က်တ့ဲ အနံ႔။ တျခား ေရေမႊးဖိတ္စာေတြလုိေတာ့ အနံ႔က မစူးရွဘူး။

လြန္ခ့ဲတ့ဲ ၃ ႏွစ္တုန္းက က်ေနာ္လည္း သူ႔လုိမုိက္ အဲ - - - က်ေနာ္လည္း က်ေနာ့္ မဂၤလာေဆာင္အတြက္ ဖိတ္စာရုိက္ဖူးတယ္။ ကူညီသူတေယာက္က ဖိတ္စာအတြက္ ေရေမႊးနံ႔ ထည့္ထားတ့ဲ ကတ္ျပား သုံးဖုိ႔ စီစဥ္တယ္။ က်ေနာ္က သတုိ႔သား ဆုိေတာ့ သူ႔အစီအစဥ္ကုိ ဗီတုိသုံးလုိက္တာေပါ့။ သူတုိ႔လည္း က်ေနာ့္ရဲ႕ အရူးထမႈကုိ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားေလရဲ႕။ အမ်ားနဲ႔မတူေတာ့ အရူးထတယ္လုိ႔ ေျပာႏုိင္မွာပါ။

ဒီလုိ ဒီလုိ၊ က်ေနာ္ ဆယ္တန္း ဒုတိယႏွစ္ကတည္းက ဒီ အရူးထတ့ဲစိတ္ ေပၚခ့ဲဖူးတာပါ။ အနံ႔ စူးရွလြန္းတ့ဲ ေရေမႊးဖိတ္စာေတြေၾကာင့္ ဆုိပါစုိ႔။ တေန႔ မဂၤလာေဆာင္ျဖစ္ခ့ဲရင္ေတာ့ ငါ့ ဖိတ္စာမွာ ဒီလုိ စူးရွရွ အနံ႔ေတြ မပါေစရဘူးေပါ့ဗ်ာ။ အနံ႔ေၾကာင့့္ မဂၤလာဧည့္ခံပဲြကုိ မတက္ဘူး ဆုိတ့ဲသူေတြ မရိွလုိ႔ ဘယ္သူေျပာႏုိင္မလဲေလ။

အနံ႔စူးစူးဖိတ္စာေတြကုိ မုန္းတ့ဲ က်ေနာ့္ကုိ က်ေနာ့္အစ္ကုိကေတာ့ ႏွစ္သိမ့္ေဆြးေႏြး အဲ - နားခ်ပါတယ္ း) မင္းဖိတ္စာကုိ ဘယ္သူမွ မနမ္းပါဘူးကြာ တ့ဲ။ ဒါေပမယ့္ မရဘူးေလ၊ လြန္ခ့ဲတ့ဲ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ကတည္းက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ကတိေပးထားတာ ဖ်က္လုိ႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ အနံ႔အသက္ မပါတ့ဲ ကတ္ျပားကုိ ခက္ခက္ခဲခဲ ရွာၿပီး ဖိတ္စာရုိက္လုိက္ရတယ္ ဆုိပါစုိ႔။ (ဆုိင္မွာေရာင္းတ့ဲ ကတ္ျပားေတြက ေရေမႊးနံ႔ေတြနဲ႔ခ်ည္းပဲလုိ႔ မစၥတာဂြ်န္ဂလင္းက ေျပာတယ္။)

အခု လက္ထဲေရာက္ေနတ့ဲ ပီတာေအာင္ရဲ႕ ဖိတ္စာကေတာ့ (ေနာက္တေခါက္ ထပ္ေျပာရရင္) အနံ႔ မစူးရွပါဘူး။

မၾကာခင္ က်ေနာ့္ရဲ႕ အူေၾကာင္ေၾကာင္ အေတြးေတြကုိ အထုပ္ျဖည္ျပပါဦးမယ္။
ဒီတႀကိမ္ေတာ့ ဖိတ္စာအေၾကာင္းကုိပဲ ေရးလုိက္ပါတယ္။
ဓာတ္ပုံကုိ oknation.net/blog/wattanaz/2008/11/22/entry-1 ကေန ယူပါတယ္။ ပုံထဲက ဆရာသမားနဲ႔ အခု စာဖတ္ေနသူတေယာက္ေယာက္နဲ႔ တူခ့ဲရင္ ခြင့္လြတ္ပါ။ မည္သူ႔ကုိမွ မရည္ရြယ္ပါ။ း)