Sep 17, 2008

letter from SF 01

အိမ္ကုိ စာမေရးျဖစ္တာ ၾကာလွေပါ့။ အလုပ္ေတြမ်ားတာပဲကြာဆုိျပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ အေၾကာင္းျပ။ အိမ္ကလည္း ေျပာပါတယ္ ဖဲြ႕ႏဲြ႕စရာ မလုိဘူး ဘာေတြလုပ္ေနလဲ အဆင္ေျပသလား ေနေကာင္းလား သိခ်င္တာပါ စာအဆက္အသြယ္ ပုံမွန္လုပ္ပါ တ့ဲ။ ခုေတာ့လည္း ေရးလုိက္ပါျပီ။ ဖတ္ေပေတာ့။

" - - ဆန္ဖရန္စၥကုိၿမိဳ႔ ေရာက္ေနတယ္။ ၂ လ ရိွၿပီ။ ဒီၿမိဳ႔မွာ ရာသီဥတုေကာင္းတယ္၊ ဘတ္စ္ကား ေျမေအာက္ရထားေတြလည္း မ်ားတယ္၊ ျမိဳ႔တြင္းသြားလာေရး အဆင္ေျပတယ္၊ ရင္းႏွီးတ့ဲမိတ္ေဆြတခ်ဳိ႕လည္း ရိွတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ဒီမွာ အလုပ္ရွာတယ္။

ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာေတာ့ အုိဟုိင္းယုိးျပည္နယ္မွာပဲ ျပန္ေနမယ္လုိ႔ စဥ္းစားထားတယ္။ အုိဟုိင္းယုိးျပည္နယ္က ေႏြဆုိရင္ ပူလြန္းတယ္။ ေဆာင္းဆုိရင္ ႏွင္းက်တ့ဲေန႔ဆုိ ၁ေပ ၂ေပ ေက်ာ္တ့ဲအထိ က်တယ္။ ဒီမွာေတာ့ ႏွင္းမက်ဘူး။ ဆန္ဖရန္စၥကုိၿမိဳ႔က ကယ္လီဖုိးနီးယား ျပည္နယ္ထဲမွာရိွတယ္။ ျပည္နယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးက မင္းသားႀကီး အာႏုိး။ ေလာ့စ္အိန္ဂ်လီက ဒီျပည္နယ္ရဲ႕ၿမိဳ႔ေတာ္။ ရာသီဥတု ေကာင္းတ့ဲအတြက္ ဒီႏုိင္ငံမွာ အိမ္ငွားခ ေစ်းအႀကီးဆုံးၿမိဳ႔ေတြေပါ့။

ဒီၿမိဳ႔ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အလုပ္ရွာတယ္။ ခ်က္ခ်င္းေတာ့ မရဘူးေပါ့။ မိတ္ေဆြမ်ားကလည္း ရွာေပးပါရဲ႕။ သူတုိ႔ရွာေပးတ့ဲထဲက ဓာတ္ဆီအဓိကေရာင္းတ့ဲစတုိးဆုိင္စာေရး၊ ဆူရွီဆုိင္ အလုပ္၊ တ႐ုပ္စားေသာက္ဆုိင္အလုပ္ေတြကုိေတာ့ မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ လုပ္ျဖစ္သြားတာက ၂ခုရိွတယ္။ ေန႔လည္စာ ေရာင္းတ့ဲ ထမင္းဆုိင္ နဲ႔ လူနာေဂဟာတုိ႔မွာ လုပ္ျဖစ္တယ္။

ထမင္းဆုိင္က ျမိဳ႔လည္ေခါင္လူစည္ကားတ့ဲေနရာမွာ။ ရုံး၀န္္ထမ္္းေတြ လာ၀ယ္ၾကတယ္။
အေမရိကန္မွာ စီးပြားေရးက်ေနေတာ့ ဒီဆုိင္လည္း ထိခုိက္တာေပါ့။ ထက္၀က္ေလာက္ အေရာင္း က်သြားတယ္။ လူေတြက ေန႔လည္စာ မစားၾကေတာ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမိဳ႔လယ္မွာ စရိတ္ ႀကီးလြန္းလုိ႔ ရုံးေတြ ကုမၸဏီေတြက ျမိဳ႔လယ္ကေန ေရႊ႕ၾကတယ္ေလ။ ၀န္ထမ္း အေရအတြက္လည္း နည္းနည္း ေလွ်ာ့ခ်တယ္။ ၿမိဳ႔လယ္မွာ ရုံး၀န္ထမ္းေတြ နည္းသြားတယ္။ ဆုိင္က အေရာင္းက်တယ္။

ဆုိင္မွာက ထမင္း နဲ႔ ဟင္းတမ်ဳိး ဆုိရင္ ၅ ေဒၚလာ။ ဟင္း ၂မ်ဳိးဆုိ ၆ ေဒၚလာ။ ဆုိင္မွာ ထုိင္စားတာ နည္းတယ္။ ဆုိင္အျပင္ဘက္မွာစားဖုိ႔ အလုပ္ထဲမွာစားဖုိ႔ ဗူးနဲ႔ ထည့္တာ မ်ားတယ္။ ဗူးနဲ႔ပန္းကန္က တခါသုံးေတြ။ စကၠဴနဲ႔လုပ္တာ။
ထမင္းျဖဴ၊ ထမင္းညိဳ၊ ထမင္းေၾကာ္၊ ေခါက္ဆဲြေက်ာ္၊ ၾကာဆံေၾကာ္၊ ေခါက္ဆဲြျပားေၾကာ္ တမ်ဳိးမ်ဳိး ေရြးေပါ့။ ဟင္းကေတာ့ ေရြးစရာ ပုိမ်ားတယ္။ အမ်ဳိး ၂၀ ေလာက္ ရိွမယ္။ ၾကက္ ကုန္းေဘာင္ႀကီးေၾကာ္ ရိွတယ္။ ၾကက္ေတာင္ပံေၾကာ္၊ ၾကက္သားသုတ္၊ ၾကက္သားနဲ႔မွဳိ၊ ၾကက္နဲ႔ငရုပ္ေကာင္း၊ ၾကက္နဲ႔တုိဖူးျဖဴ၊ ၾကက္ကင္။ ၀က္က ၂မ်ဳိး- ၀က္ကင္၊ ၀က္ အစပ္ေၾကာ္။ အမဲလည္း ၂မ်ဳိး- အမဲအစပ္ေၾကာ္၊ အမဲသားနဲ႔ေဂၚဖီပန္းအစိမ္းေရာင္။ သက္သတ္လြတ္လည္း ၄မ်ဳိးရိွ။ ပဲသီးေၾကာ္၊ အစိမ္းေၾကာ္၊ တုိဟူးျဖဴနဲ႔အရြက္စုံခ်က္ဟင္း၊ ခရမ္းသီးနဲ႔တုိဟူးျဖဴ။

တပတ္ကုိ ၅ ရက္လုပ္တယ္။ က်ေနာ့္အလုပ္ခ်ိန္က မနက္ ၁၀း၃၀ ကေန ေန႔ ၃း၀၀ အထိ။ ၁ နာရီ ၈ေဒၚလာခဲြ ရတယ္။ ေရာက္တာနဲ႔ ထမင္းစား၊ ေသာက္ေရျဖည့္၊ ေရခဲျဖည့္၊ မီးဖုိထဲက ထြက္လာတ့ဲဟင္းဗန္းေတြကုိ သူ႔ေနရာနဲ႔သူခင္း။ လုပ္ရင္းနဲ႔ ၀ယ္သူေရာက္လာရင္ ဟင္းထည့္ေပး။ ေန႔ခင္း ၁၂ နဲ႔ ၁း၃၀ ၾကားေတာ့ လူေတြဗုိက္ဆာခ်ိန္မုိ႔ အဆက္မျပတ္ ထည့္ေပးေနရတယ္။ လူေတြမ်ားေတာ့ တန္းစီေပေတာ့။ တန္းစီတာ အေယာက္ ၂၀ ေတာင္ ေက်ာ္မယ္။ ဒါေတာင္ စီးပြားက် ကာလမုိ႔။ ဟုိတုန္းက လူတန္းက ၄၀ ေတာင္ ေက်ာ္တယ္ ဆုိပဲ။ လူနည္းနည္း က်ဲသြားရင္ ေဆးေၾကာတာေတြ၊ အေအးပုလင္း ပန္းကန္ ထမင္းဗူး ဇြန္း ခက္ရင္း ဓား သၾကား ဆားထုတ္ေတြ ေနာက္ေန႔အတြက္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္ လုိက္ျဖည့္။ အမိႈက္သြန္။ က်ေနာ့္လုိ အလုပ္သမား စုစုေပါင္း ၃ ေယာက္ ရိွ။ မီးဖုိထဲမွာေတာ့ ခ်က္ျပဳတ္ေဆးေၾကာတ့ဲသူ ၅ ေယာက္ ရိွ။ ေကာင္တာမွာေတာ့ ဆုိင္ရွင္ ရပ္တယ္။ ပုိက္ဆံသိမ္း၊ တယ္လီဖုန္းေျဖနဲ႔ တျခား အလုပ္ေပါင္းမ်ားစြာ။ - - -"

အမွားျပင္ဆင္ခ်က္- ကယ္လီဖုိးနီးယားျပည္နယ္ျမဳိ႔ေတာ္က Sacramento ျဖစ္ပါတယ္။ LA မဟုတ္ပါ။ း) အင္း- မွားျပန္ျပီ။ ေျပာျပသူကုိ ေက်းဇူး း)

2 comments:

Moe Cho Thinn said...

အိမ္ဆီစာေရးတာ၊ ရီရီ႔ဆီ ေရးတာ မဟုတ္ဘူးထင္ပါရဲ႔။ ဒါေၾကာင္႔ ရီပို႔ တင္သလိုမ်ိဳး ခပ္ျပတ္ျပတ္ပဲ ဆရာ။
ကယ္လီဖိုးနီးယားျပည္နယ္ရဲ႔ ျမိဳ႔ေတာ္က Sacramento ထင္တာပဲ။ LA ေတာ႔ မဟုတ္ဘူးလားလို႔။
ေမတၱာျဖင္႔
မိုးခ်ိဳသင္း

Ko Kyaw said...

ထမင္းဆုိင္အေၾကာင္းေရးထားတာ သြားစားခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္လာၿပီ။

ေက်ာ္