Sep 20, 2008

letter from SF 02

အိမ္ကုိေရးတ့ဲစာကုိ ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ပါဦးမယ္။ ထုံးစံအတုိင္း အလုပ္အေၾကာင္းပါပဲ။

ေနာက္အလုပ္တခုက ဉာဏ္ရည္နိမ့္တ့ဲ လူနာေတြကုိထားတ့ဲ ေဂဟာတခုမွာ။ တပတ္ကုိ နာရီ ၃၀ လုပ္။ ၁ နာရီကုိ ၈ ေဒၚလာ။ ဒီေဂဟာမွာ လူနာ ၅ေယာက္ ရိွ။ သူတုိ႔ကုိ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔လုိ ၀န္ထမ္း ၁၀ ေယာက္ ရိွ။ ဂ်ဴတီတခုကုိ ၀န္ထမ္း ၂ေယာက္ေပါ့။ ၂၄ နာရီ ေစာင့္ေရွာက္ရ။ စားေရးေသာက္ေရး ေနထုိင္ေရး စီစဥ္ေပးတာပါ။ မနက္စာ ေန႔စာ ညစာ ျပင္ေပး၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္ေပး (စက္နဲ႔)၊ ေဆး ၁ ရက္ကုိ ၂ႀကိမ္ ၃ႀကိမ္ တုိက္ေပး၊ သူတုိ႔အခန္းေတြကုိ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေပး။ ဒီအလုပ္ကေတာ့ ထမင္းဆုိင္ေလာက္ မပင္ပန္းဘူး။

ဒီလူနာေတြကုိ Autism လုိ႔ ေခၚတာပဲ အဂၤလိပ္လုိ။ ဉာဏ္ရည္နိမ့္တ့ဲလူေတြေလ။ အေမရိကန္မွာ ဒါမ်ဳိးလူနာေတြ တျခားႏုိင္ငံထက္ ပုိမ်ားတယ္။ ဒီမွာ အျဖစ္မ်ားတယ္။ ေမြးရာပါ ျဖစ္ၾကတာ။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းေတြမွာ အခ်ိန္မီ ေလ့က်င့္ေပးႏုိင္မယ္ဆုိရင္ သူတုိ႔ရဲ႕အေျခအေနက သိပ္ေကာင္းသြားတယ္။ လုပ္ငန္းခြင္ထဲ ၀င္လုပ္ႏုိင္မယ္။ ေက်ာင္းေတြ ေဂဟာေတြကုိ အေရာက္ ေနာက္က်ရင္ေတာ့ ေလ့က်င့္ေပးရတာ ခက္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ေဂဟာက လူနာ ၅ ေယာက္က ေန႔လည္ဆုိ ေက်ာင္းကားေတြ လာေခၚတယ္ ေက်ာင္းသြားတယ္။ တေက်ာင္းစီပဲ မတူၾကဘူး။ ေက်ာင္းေရာက္ရင္ ဘာေတြလုပ္ၾကလဲေတာ့ မသိဘူး။ သူတုိ႔ကုိ ထမင္းဗူး ထည့္ေပးလုိက္ရတယ္။ ထမင္းဗူးထည့္တ့ဲအိတ္ထဲမွာ ဘာပါလဲဆုိေတာ့ ေပါင္မုန္႔ယုိသုတ္၊ ပန္္းသီး သုိ႔မဟုတ္ ငွက္ေပ်ာသီး တလုံး၊ ေရတပုလင္း၊ အာလူးေၾကာ္အထုတ္ေသး။ အဲဒါ ေန႔လည္စာ။

က်ေနာ္တုိ႔ကုမၸဏီမွာ ေဂဟာေပါင္း ၉ ခု ရိွတယ္။ က်ေနာ္ေရာက္ေနတ့ဲ ေဂဟာက လူနာ ၅ေယာက္။ က်ေနာ္ ကူညီေနရတ့ဲ လူနာေတြက တျခားေဂဟာကထက္ အမ်ားႀကီး အဆင္ေျပတယ္။ တခ်ဳိ႔ေဂဟာမွာဆုိ ကုိယ္တုိင္ေရမခ်ဳိးႏုိင္တ့ဲလူနာေတာင္ ရိွ ဆုိပဲ။
ဒီ ၅ေယာက္ကေတာ့ ကုိယ္တုိင္ ခ်ဳိးတတ္ၾကေပမယ့္ ဂ်ီက်တ့ဲသူ၊ ညစ္ပတ္တ့ဲသူ၊ စကား မ်ားတ့ဲသူ စသျဖင့္ အားနည္းခ်က္ေတြနဲ႔ပါ။ သူတုိ႔ကုိ ကူညီရတာ ကုသုိလ္ရတ့ဲ အလုပ္ပါပဲ။

ကုမၸဏီက ေဂဟာ ၉ ခု ကုန္က်စရိတ္အတြက္ ေနရာေပါင္းစုံကေန အလွဴခံတယ္။ အစုိးရဆီက၊ အင္န္ဂ်ီအုိေတြဆီက အလွဴခံတယ္။ အေမရိကန္စီးပြားေရးက်ေတာ့ အလွဴေငြေတြ အရနည္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၀န္္ထမ္းေတြအတြက္ က်န္းမာေရးအာမခံ အလကား မေပးေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ ၀ယ္ေနရျပီ ဒီလက စျပီး။ တလကုိ ေဒၚလာ ၁၀၀။ ေနမေကာင္းဘူး တခုခုျဖစ္ျပီဆုိ ေဆးဖုိး၀ါးခ မကုန္ေတာ့ဘူးေလ အာမခံ ရိွျပီဆုိေတာ့။ ဒါေပမယ့္ မ်က္စိ၊ သြား တုိ႔နဲ႔ပတ္သက္တာ မပါဘူး။ မ်က္စိ သြား နဲ႔ တကုိယ္လုံးဆုိ အာမခံေၾကးက ၁၀၀ ေက်ာ္မယ္။

က်န္းမာေရးေကာင္းလည္း ေပးေနရတာပဲ။ လူဆုိတာ မေျပာႏုိင္ဘူးေလ ေရာဂါ တမ်ဳိးမဟုတ္ တမ်ဳိး ၀င္လာတတ္တာပဲ။ ေရာဂါက ၉၆ ပါးေတာင္ ရိွတာကုိး။ ျပီးေတာ့ မေတာ္တဆ ထိခုိက္ဒဏ္ရာေတြလည္း ရႏုိင္တာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ က်န္းမာေရးအာမခံ ၀ယ္ၾကတယ္။

ေတာ္ေသးျပီ။ ေနာက္မွ အလုပ္အေၾကာင္း ဘာအေၾကာင္း ညာေၾကာင္း ဆက္ေရးမယ္။ အားလုံးကုိ သတိရတယ္။ ဦးဦး ေဒၚေဒၚ အစ္မ တူ တူမ။ တေယာက္ခ်င္းစီေတာ့ မေရးေတာ့ဘူးေနာ္။


2 comments:

Moe Cho Thinn said...

အခုလို စာေလးေတြ အျမဲေရးပါ၊ တင္ပါအုံး။ ဖတ္ရတာ ေကာင္းလြန္းလို႔။

sin dan lar said...

ဖတ္ မွတ္သြားပါတယ္