Nov 13, 2011

လူမွာ အ၀တ္ နဲ႔ ေထြရာေလးပါး



စကပ္တုိရျခင္းရဲ႕ အက်ဳိးေက်းဇူးကုိ ေရႀကီးတ့ဲအခါမွာ ပုိျပီး သိရပါျပီ။
ဒီလ ၇ ရက္ေန႔က ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕
Lat Phrao လမ္းမွာ မွတ္တမ္းတင္ထားတ့ဲပုံပါ။

အျဖဴအမည္းက ထုိင္းရဲ႕ တကၠသုိလ္ ေကာလိပ္ ၀တ္စုံပါ။
အဲဒီေလာက္အထိ တုိဖုိ႔ေတာ့ ညႊန္ၾကားမထားပါဘူး။
အကၤ်ီျဖဴရမယ္၊ စကပ္မည္းရမယ္လုိ႔ပဲ ညႊန္ၾကားပါတယ္။

ေက်ာင္းသူေတြရဲ႕ စကပ္က အတုိ အရွည္ မညီပါ။
တခ်ဳိ႕လည္း အရမ္းရွည္၊ တခ်ဳိ႕လည္း ဒီဓာတ္ပုံထဲကလုိ အရမ္း တုိတုိ။

အ၀တ္စ ေခြ်တာျခင္း ဟုတ္ဟန္မတူ။

ဒီလုိ တုိတုိ ၀တ္သူေတြက sexy ေပါင္တံ လုိ႔ ကမၻာသူ ကမၻာသားေတြ သတ္မွတ္ထားတ့ဲ ေျခေထာက္ပုိင္ရွင္ေတြ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။

ေဘာ္ဒီအလွအပကုိ ေပၚတင္ ေဖာ္က်ဴးသူေတြလုိ႔ ဆုိပါစုိ႔။

ကုိယ့္အလွ လူသိေအာင္၊
ကုိယ့္ဓန လူသိေအာင္၊
ကုိယ့္ေဆးမင္ေၾကာင္ လူသိေအာင္၊
ကုိယ့္အေရျပား အေရာင္ (သုိ႔မဟုတ္ စုိေျပမႈ) လူသိေအာင္
ဒီလုိပဲ ၀တ္ျပၾကတာ လူ႔သဘာ၀ပဲ။

အစြမ္းကုန္ျပင္ဆင္ထားတာကုိ တပါးသူေတြက ေငးေမာၾက ၾကည့္ၾကရင္ ျပင္ဆင္ရက်ဳိး နပ္ျပီေပါ့။

ျပင္လာသူေတြကုိ ၾကည့္ၾကပါေလ။ တခါတရံမွာ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ရႏုိင္ပါတယ္။

xxxxxxxxxxxxxxx

အဂၤလိပ္စကားေျပာသင္တန္းတက္တုန္းက စကား၀ုိင္းတခုမွာ ေမးခြန္းေတြ ဖန္တီးခ့ဲဖူးတယ္။
ေမးခြန္းေတြကုိ စာရြက္မွာေရး။ မဲလိပ္လုိ လိပ္။ သင္တန္းသားတေယာက္ကုိ တလိပ္ေပး။ ကုိယ္ရတ့ဲေမးခြန္းကုိ အဂၤလိပ္လုိ ေျဖေပေတာ့။
စကားေျပာသင္တန္းဆုိေတာ့ မ်ားမ်ား ေျပာက်င့္မွ ေျပာထြက္မွ စကားေျပာစြမ္းရည္ တုိးတက္မယ္ေလ။ လူတုိင္း ေျပာျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္တ့ဲနည္းနာေတြထဲက တခုေပါ့။ ဂိမ္းတမ်ဳိးပါပဲ။

ေျဖတ့ဲသူက ေျဖ၊ အဲဒီအေျဖအေပၚ ျငင္းခုံ ေဆြးေႏြး ရယ္ေမာၾက သေဘာတူၾက သေဘာမတူၾက ျဖစ္ၾကပါတယ္။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ အဂၤလိပ္လုိ ေျပာထြက္ ေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ စကား၀ုိင္းမွာ လူတုိင္း အနည္းနဲ႔အမ်ား ေျပာျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးတ့ဲ ဂိမ္းပါ။

ထုတ္ခ့ဲတ့ဲ ေမးခြန္းေတြထဲက မွတ္မိသေလာက္ ျပန္ေျပာရရင္-

၁။ ကုိယ့္မိဘေတြက မူးယစ္ေဆး ကုန္ကူးသူေတြ ျဖစ္ေနတာကုိ ဒီေန႔မွ ရုတ္တရက္ သိလုိက္ရတယ္။ ကဲ - ခင္ဗ်ားမိဘေတြကုိ ခင္ဗ်ား ဘာေျပာခ်င္လဲ။

၂။ လူမရိွတ့ဲကြ်န္းတခုေပၚကုိ ခင္ဗ်ား ေရာက္သြားတယ္။ ရာသီဥတုကလည္း ပူတယ္။ အဲဒီကြ်န္းေပၚမွာ ခင္ဗ်ား အ၀တ္အစား ၀တ္မွာလား မ၀တ္ဘူးလား။


အဲဒီလုိ ရယ္စရာ ေမးခြန္းေတြေပါ့။

နံပတ္ ၁ ေမးခြန္းကုိ ရသြားတ့ဲ သင္တန္းသားက ရယ္ရယ္ေမာေမာ မေျဖပါဘူး။ က်ေနာ့္ကုိ ေဒါသနဲ႔ တုံ႔ျပန္ပါတယ္
ငါ့မိဘေတြကုိ မင္း ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိ ေျပာရတာလဲ တ့ဲ
တုိက္ဆုိင္သြားလား မဆုိနုိင္ဘူး)

နံပတ္ ၂ ေမးခြန္းရသြားတ့ဲ သင္တန္းသားက ခပ္ျပဳံးျပဳံးပါပဲ။ (သူ တကယ္ အဲဒီကြ်န္းေပၚေရာက္ရင္ေတာ့ အဲဒီလုိ ျပဳံးနုိင္မယ္ မထင္ဘူး)
သူ ဘာေျပာခ့ဲလဲ မမွတ္မိပါ။

တျခားသင္တန္းသားေတြ ၀ုိင္းေျပာတ့ဲထဲမွာေတာ့ ၀တ္စရာ မလုိဘူး ဆုိတာ အမ်ားဆုံးပါပဲ။

တကယ္ေတာ့ - အ၀တ္ ၀တ္တယ္ ဆုိတာ
အရွက္လုံဖုိ႔ သုိ႔မဟုတ္ ရာသီဥတုဒဏ္ကုိ ကာကြယ္ဖုိ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္က အဓိက မဟုတ္လား။

ဘာရယ္လုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကုိယ့္ဘေလာ့မွာ ဘာမွ မေရးတာ ၾကာျပီ ဆုိျပီး ပရိသတ္တေယာက္တိတိက ေတာင္းဆုိေနတ့ဲအတြက္ ေရးလုိက္တာပါ။ ေတာင္းဆုိသူ ဖတ္ရႈသူမ်ားကုိ ေက်းဇူးကမၻာပါပဲ။

စကပ္တုိတုိ၀တ္တ့ဲ အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ ဓာတ္ပုံဆရာကုိေတြ႔ရင္လည္း ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း လက္တုိ႔လုိက္ပါအုံး။
သူတုိ႔ေၾကာင့္ ဒီပုိ႔စ္ ျဖစ္လာတာ မဟုတ္လား။













2 comments:

မမသီရိ said...

ဒီမွာ လာဖတ္တာ ပရိတ္သတ္ တစ္ေယာက္ မကပါဘူးရွင့္ ကိုဇာနည္..
အသက္ ရွည္ေဆးေလးေတြ ခဏခဏ ေရးပါ .. း)

Anonymous said...

အခုဘဲ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္.. အုိက္စပ္စပ္ နဲ႕ဘာေဆာင္းတြင္းမွန္းကုိမသိဘူး.. ဒီၾကားထဲ မီးကပ်က္ေနေသး..။ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႕ ကုိဇာနည့္ ေဆာင္းပါးေလးဖတ္မိတာ.. ကုိယ္ပါ အက်ီၤခၽြတ္ခ်င္စိတ္ေပါက္သြားပါေပါ့လား..။ အင္း.. ေဘးဘီေတာ့ ၾကည့္ဦးမွပါဘဲေလ..။ ဒီအရြယ္ၾကီးနဲ႕ အရွက္နည္းေလတယ္လုိ႕ ေျပာခံရေတာ့မယ္..။