parents vs their sons and daughters

မိဘက သားသမီးကုိ ႏွင္ခ်တာပဲ ရိွတယ္။ မေန႔က သတင္းစာမွာေတာ့ သားသမီးမ်ားက မိဘကုိ အိမ္ေပၚက ႏွင္ခ်လုိက္တယ္ ဆုိတ့ဲ ေၾကာ္ျငာတခု ေတြ႔ရတယ္။

မိခင္ျဖစ္သူက ဇာတ္ နာေအာင္ ေၾကာ္ျငာ ထည့္ထားတာပဲ။ တကယ္ျဖစ္ရပ္မွန္က ေၾကာ္ျငာထဲကလုိပဲလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္လုိျဖစ္ၾကတာလဲ မသိေတာ့ဘူး။

က်ေနာ္ေသရင္ေတာ့ အေမြခဲြစရာ ပစၥည္းလည္း မရိွဘူး။ အေမြခဲြၾကမယ့္ သားသမီးလည္း မရိွပါဘူး။

ကဲ - ပစၥည္းရွင္ မိဘတုိ႔၊ ခုကတည္းက ခဲြျခမ္းထားတာ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။ ဒါပါပဲ။ တျခားလူေတြလုိ ေ၀မွ်ၾကည့္တာပါ။

female comedians

အမ်ဳိးသမီးေတြ လူရႊင္ေတာ္အျဖစ္ အစြမ္းျပတာကုိ သိပ္မၾကာခင္တုန္းက ခ်င္းမုိင္မွာ ၾကည့္လုိက္ရတယ္။ လူရႊင္ေတာ္ေတြ ထြက္မလာခင္ အျငင္းပြားလုိ႔ ေကာင္းတ့ဲ အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေမးခြန္းေတြထုတ္၊ ပရိသတ္ကုိ ၀င္ေဆြးေႏြးဖုိ႔ ဖိတ္ေခၚေတာ့ ထူးျခားတ့ဲ အေတြးအေခၚေတြကုိလည္း ၾကားလုိက္ရပါတယ္။

ဥပမာ စီးပြားေရးေၾကာ္ျငာေတြမွာ အမ်ဳိးသမီးေတြကုိ အသုံးခ်တာ သင့္ေလ်ာ္ရဲ႕လား ဆုိတ့ဲ အခ်က္ေပါ့။ အမ်ဳိးသမီးေတြကုိ လုပ္ငန္းရွင္ေတြ အသုံးမခ်သင့္ဘူး၊ လူေတြကလည္း အမ်ဳိးသမီးေတြကုိ အသုံးခ်တ့ဲ ေၾကာ္ျငာေတြကုိ အားမေပးသင့္ဘူး စသျဖင့္ ေဆြးေႏြးၾက ျငင္းခုံၾကပါရဲ႕။

တခ်ဳိ႕ေသာ ေဆြးေႏြးခ်က္ေတြကုိ ၾကားလုိက္ရတ့ဲေနာက္မွာ ခ်င္းမုိင္ကုိ မၾကာေသးခင္ကမွ ေရာက္လာတ့ဲ ျမန္မာ သတင္းေထာက္တေယာက္က အ့ံအားသင့္သြားတယ္။

ဟုတ္တယ္၊ လုပ္ငန္းရွင္ေတြက သူတုိ႔လုပ္ငန္းေတြကုိ အမ်ဳိးသမီးေတြနဲ႔ ေၾကာ္ျငာတာဟာ မလုပ္သင့္ဘူး ဆုိတ့ဲ ေဆြးေႏြးခ်က္ကုိ သူၾကားလုိက္ရလုိ႔ အ့ံၾသသြားရွာေပါ့။

မင္းတုိ႔ခ်င္းမုိင္မွာ ဒါမ်ဳိးေတြခ်ည္းပဲလား တ့ဲ၊ အလြတ္က်က္တ့ဲ ၾကက္တူေရြးေတြလား တ့ဲ က်ေနာ့္ကုိ ေမးတယ္။

အမ်ဳိးသမီးေရး၀ါဒီတခ်ဳိ႕ရဲ႕ သံတမန္မဆန္တ့ဲ ေျပာဆုိခ်က္ေတြက အႏွီ သတင္းေထာက္ရဲ႕ နားထဲကုိ ေဒါင္လုိက္ ၀င္သြားဟန္ တူတယ္။

ေ၀ဖန္ ေလကန္ ေဆြးေႏြး ေပရွည္တာေတြအၿပီးမွာေတာ့ ပရိသတ္ႀကီး ေမွ်ာ္ေနတ့ဲ ခ်ဳိးလင္းျပာအၿငိမ့္အလွည့္ကုိ ေရာက္တယ္။

လူရႊင္ေတာ္ အမ်ဳိးသမီး ၄ ေယာက္၊ အၿငိမ့္မင္းသား ၁ ေယာက္၊ အၿငိမ့္မင္းသမီး ၂ ေယာက္ရဲ႕ တင္ဆက္မႈကုိ ေတြ႔ၾကရတယ္။

ပရိသတ္က သိပ္ႀကိဳက္ၾကတာေပါ့။ ဒီပဲြက အင္မတန္ လမုိင္းကပ္ပါလားလုိ႔ ထင္မိတယ္။

လူရႊင္ေတာ္ေတြထဲက ၂ ေယာက္က ထူးျခားတယ္၊ သူတုိ႔မွာ လူရႊင္ေတာ္ မ်က္ႏွာေပး၊ လူရႊင္ေတာ္ရုပ္ရိွတယ္လုိ႔ ခံစားမိတယ္။

ျပက္လုံးေတြကေတာ့ သိပ္မ်ားတာေပါ့။ မွတ္မိတာ တခုကေတာ့ ဗုိက္ႀကီးသည္ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ ထြက္လာတယ္။ ဗုိက္ပူတယ္ ဆုိေပမယ့္ သူက ကုိယ္၀န္ရိွတာ မဟုတ္ဘူး ဆုိပဲ။ ေယာက်္ားေတြက တင္ပါးနဲ႔ရင္သားကုိ ၾကည့္ၾကလြန္းတယ္၊ လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္ တင္ပါးကုိ လုိက္ၾကည့္ၾကတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ခ်ရေအာင္ တင္ပါးကုိ ေရွ႕ပုိ႔ထားလုိ႔ ဗုိက္ပူတယ္ ထင္ရတာပါ တ့ဲ၊ ကိုယ္၀န္ ရိွပါဘူး ဆုိပဲ း)

ျမန္မာျပည္အႏံွ႔ အၿငိမ့္ေတြ ကေနၾကတာ လူရႊင္ေတာ္ေတြထဲမွာ အမ်ဳိးသမီး ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ပါမလဲ။ မသိႏုိင္ဘူး။

လူထု ေဒၚအမာေရးတ့ဲ အၿငိမ့္ ဆုိတ့ဲ စာအုပ္မွာ ေရးထားတာ ဂ်ပန္ေခတ္ မတုိင္ခင္က မႏၱေလးမွာ "ေဒါန နဲ႔ ႏွင္းဆီ ဆုိတ့ဲ မိန္းမလူျပက္ ၂ ေယာက္" ေပၚထြက္ခ့ဲဖူးတယ္ တ့ဲ။

ေဒါန နဲ႔ ႏွင္းဆီ ဆုိေတာ့ ပန္းနာမည္ေတြေပါ့။ ဒီေခတ္ မ်က္လုံးနဲ႔ ၾကည့္ရင္ေတာ့ ဒီနာမည္ေတြက လူရႊင္ေတာ္ မဆန္ဘူး။

အနာဂတ္မွာေရာ အမ်ဳိးသမီး လူရႊင္ေတာ္ေတြ ရိွလာမလား။ ရိွလာရင္ေရာ ဘယ္လုိ နာမည္ေတြ ေပးမလဲ သိခ်င္လုိက္တာ။

အဲဒီေန႔က လူရႊင္ေတာ္ေတြကေတာ့ တုိးတုိး၊ စဲစဲ၊ မီးသီး၊ ဘုတ္ဘုတ္ တ့ဲ။

Puppet

ဒီႏုိင္ငံ ခ်င္းမုိင္ၿမိဳ႕မွာ ျမန္မာရုပ္ေသးအဖဲြ႔ တဖဲြ႔ ေရာက္ေနတယ္။ ေနာက္တပတ္ဆုိ ျပည္ေတာ္ျပန္ၿပီ။ က်ေနာ္လား - - ဟင့္အင္း - - - သူတုိ႔နဲ႔လုိက္မျပန္ပါဘူး)


ဒီရုပ္ေသးအဖဲြ႔က ခ်င္းမုိင္ျမိဳ႕ျပင္မွာ ၃ ပတ္ေလာက္ သင္တန္းလာေပးတယ္၊ စီစဥ္ေပးတ့ဲသူရိွရင္ အဲဒီေနရာကုိ သြားကတယ္ ဒါပါပဲ သူတုိ႔ခရီးစဥ္က။ အေပၚမွာ ျမင္ရတာက သူတုိ႔ရဲ႕ သင္တန္းသားေတြထဲက တခ်ဳိ႕ေပါ့။ ဟုိဘက္ကပုံကေတာ့ ပဲြစဥ္တခု မစခင္ ေတြ႔ရတ့ဲ ျမင္ကြင္း။ ဟုိတယ္တခုမွာပါ။ ဟုိတယ္ပုိင္ရွင္ ယုိးဒယားဦးေလးႀကီးက ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈကို ခေရဇီျဖစ္လုိ႔ စီစဥ္တ့ဲ ပဲြပါ။ သူက ျမန္မာ ပုဆုိး၊ ျမန္မာ တုိက္ပုံ ၀တ္ထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေမႊးကေတာ့ ယုိးဒယားႏႈတ္ခမ္းေမႊးျဖစ္မယ္။ မေသခ်ာဘူး) ကဲ - ပုဆုိး၊ တုိက္ပုံက ျမန္မာအ၀တ္အစားအစစ္ မဟုတ္ဘူး ျငင္းမေနနဲ႔၊ ျမန္မာျပည္မွာ ဒါပဲ၀တ္တာ ျမန္မာ၀တ္စုံေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီေန႔က သူ႔အလုပ္သမားေတြကုိလည္း ပုဆုိးနဲ႔တုိက္ပုံ ဆင္ထားတာ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ ျမန္မာျပည္က ရွမ္းတုိင္းရင္းသား လူငယ္ေတြလုိ႔ သတင္းတပုဒ္မွာ ဖတ္လုိက္ရတယ္။ အင္း - ဟုတ္မွာပါ၊ ဟုိတယ္၀န္ထမ္းတေယာက္ ျမန္မာလုိေျပာတာ ၾကားလုိက္ရတယ္။


ေဟာဗ်ာ - ကၿပီ။ ပရိသတ္ႀကီး ျမင္ရတာကေတာ့ နဂါးနဲ႔ဂဠဳန္အက။ နဂါးကတ့ဲ အမ်ဳိးသမီးက သီခ်င္းဆုိ ၀ါသနာပါတယ္။ ဒီလုိ ဒီလုိ - စင္ရဲ႕ ေျမာက္ဘက္ အဲ - စင္ရဲ႕ ညာဘက္မွာ ဗုံအဖဲြ႔ေတြ႔တယ္မဟုတ္လား၊ အဲဒါက ထုိင္းႏုိင္ငံ ေျမာက္ပုိင္းမွာ လွည့္လည္ေနတ့ဲ ဗုံဆရာေတြ။ ရွမ္းလူမ်ဳိး။ သူတုိ႔က ျမန္မာတီးလုံးေတြ တီးတယ္ ပဲြမစခင္။ နဂါးရုပ္ဆဲြတ့ဲ အမ်ဳိးသမီးက တီးလုံးအတုိင္း သီခ်င္းလုိက္ညည္းတာ ၾကားလုိက္ရလုိ႔ပါ။ က်ေနာ္ သြားနားေထာင္တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ စင္ေနာက္ဘက္ကုိ ဒီလုိပဲ ဘာရယ္မဟုတ္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ၾကားလုိက္တာပါ။ အင္း - အကအေၾကာင္း ျပန္ဆက္ရရင္ သူတုိ႔က နဂါးနဲ႔ဂဠဳန္ ေနာင္ဂ်ိန္ခန္း ကေနၾကတာ။ ဂဠဳန္ရုပ္ဆဲြတ့ဲ ဆရာသမားေလးက ရုပ္ေသးဆရာပဲ ႏုိ႔ေပမယ့္ ဒီအရုပ္ေတြ အားလုံးကုိ သူထုလုပ္ ျပင္ဆင္ထားတာလုိ႔ ဆုိတယ္။ သူက ၂ မ်ဳိး ကြ်မ္းက်င္တ့ဲ ပညာရွင္ေပပဲ။


ေဟာသမွာ ေခါင္းေပါင္းနဲ႔ ဦးေလးႀကီးက ရုပ္ေသးဆရာႀကီး။ ေနာက္ကကြက္တခုအတြက္ ရယ္ဒီလုပ္ေနတာ။ အမ်ဳိးသမီးက နတ္ကန္ေတာ့ခန္း ကေနတာ။ ခုံေပၚက အုန္းပဲြငွက္ေပ်ာပဲြက ပလပ္စတစ္နဲ႔ လုပ္ထားတာေလ၊ အဲဒါကုိ နတ္ရုပ္က ေကာက္ကုိင္ျပီး ကသဗ်။ က်သြားရင္ ဒုကၡ။ အင္း - ပညာရပ္ေတြကေတာ့ ေၾကာက္စရာ။ ညာဘက္က ပုံကေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕ ၃ ပတ္ၾကာ သင္တန္းကာလမွာ ပညာယူၾကတ့ဲ ခ်င္းမုိင္တကၠသုိလ္က ကေလးေတြ ျဖစ္မယ္။


စင္ေနာက္ဘက္မွာ ခ်ိတ္ထားတာေတြဗ်။ မဟုတ္ဘူး၊ အဲဒါ ေဘာလုံးသမားအရုပ္မဟုတ္ဘူး၊ ျခင္းခတ္တ့ဲအရုပ္ဗ်။ ျခင္းလုံးကုိ တခ်က္ တခ်က္ ေတာ့ တာေပါ့ ကေနရင္းနဲ႔။ အလယ္က အရုပ္ေတြက နတ္သမီး နတ္သားလား ကိႏၷရာ ကိႏၷရီလား မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဟုိဘက္ဆုံးကေတာ့ ဘီလူး ၂ ေကာင္၊ ျပီးေတာ့ ေမ်ာက္ နဲ႔ ဦးေရႊရုိး။ ဦးေရႊရုိးကေတာ့ အင္မတန္ ပညာပါတယ္၊ ကေနရင္းနဲ႔ ပုသိမ္ထီးကုိဖြင့္တယ္၊ မ်က္လုံး မ်က္ေတာင္ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးတုိ႔ကုိ ကစားျပတယ္၊ ဒါ ေထြးဦးျမန္မာ ရုပ္ေသးအဖဲြ႔က ထြင္တာေလ။ တျခားအဖဲြ႔ေတြလည္း ဒီလုိ အရုပ္ေတြ ရိွမရိွ မသိ။
ေသခ်ာတာကေတာ့ ရုပ္ေသးဆရာ ဆရာမ ျဖစ္ဖုိ႔ မလြယ္ပါဘူး။ ႀကိဳးကုိင္တတ္ရုံတင္မက အတြင္းအားပါ ေကာင္းဖုိ႔ လုိမယ္။ ရုပ္ေသးေတြက မေပါ့ဘူး။ ကခုန္ၾကတာေတာ့ အရုပ္ေတြပါပဲ၊ သူတုိ႔ ကနုိင္ခုန္နုိင္ေအာင္ လူက ႀကိဳးကုိင္ရ ဆဲြထားရတာ လက္ေမာင္းျပဳတ္မတတ္ ျဖစ္လိမ့္မယ္။
အက်ႌျဖဴနဲ႔ ဆရာသမား လက္စြမ္းျပေနတာက ဟြန္းတေယာ ဆုိပဲ။ သူတုိ႔၀ုိင္းကလည္း ျမိဳင္တယ္။ သံပတၱလား၊ ဗုံ၊ ေမာင္း၊ ဟြန္းတေယာ၊ ဒါပဲ။ ထုိင္းပန္းခ်ီဆရာတေယာက္က အဲသမွာ က်ေနာ့္ကုိ ေမးတယ္၊ ဒီပဲြၾကည့္ျပီး မင္း ျမန္မာျပည္ကုိ လြမ္းသြားသလား တ့ဲ။ ဟင့္အင္း - အဲသလုိေတာ့ ဟုတ္ပါဘူး။ သူကေတာ့ ထင္မွာပဲ - ျမန္မာျပည္သားေတြဟာ ရုပ္ေသးပဲြ ၾကည့္ေနက်မုိ႔ ျပည္ပမွာ ဒီလုိပဲြ ၾကည့္လုိက္ရေတာ့ အိမ္လြမ္းျပီေပါ့ ဆုိျပီး။ ဒါဟာ က်ေနာ့္ရဲ႕ ပထမဆုံးေသာ အေတြ႔အႀကဳံပါ၊ ရုပ္ေသးပဲြကုိ ၾကည့္ဖူးတာ။ ဒီေန႔ေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ေနာင္မွပဲ ပုံေတြ ထပ္တင္ျပီး ေလွ်ာက္ေရးဦးမယ္ေလ။ ။

change?

ေျပာခ်င္တာေျပာ

ဘေလာ့တခုလုပ္ထားတယ္လုိ႔ အသိတေယာက္ကုိ ေျပာျပေတာ့ ဘာေတြေရးသလဲလုိ႔ ျပန္ေမးပါတယ္။ က်ေနာ့္အေျဖကေတာ့ ေရးခ်င္တာေတြထဲက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ေလွ်ာက္ေရးတာပစ္တာပဲ ေပါ့။ ဟုတ္တာေပါ့။ ေရးခ်င္တာ ေျပာခ်င္တာေတြကုိ ဘေလာ့မွာ လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏုိင္တာေပါ့။ ကဲ - ေရးၿပီဗ်ာ။

မေန႔က လူရႊင္ေတာ္တေယာက္နဲ႔ ဆုံတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားရဲ႕ လုပ္ရပ္ကုိ ျပက္လုံးထုတ္ေတာ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြက လက္ခုပ္တီးတယ္၊ ဒီမုိကေရစီလႈပ္ရွားမႈထဲက အျမင္မေတာ္တာေတြကုိ ျပက္လုံးမိထုတ္ေတာ့ အဆဲခံရတယ္ ဆုိပဲ။

ျပီးေတာ့ သူက ျမန္မာျပည္သားေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ ျပဳျပင္ေရးအတြက္ စာနယ္ဇင္းသမားေတြမွာ တာ၀န္ရိွတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ သဘင္သည္ေတြမွာ တာ၀န္မရိွဘူးလားလုိ႔ေတာ့ သူ႔ကုိ မေမးမိပါဘူး။ တာ၀န္ရိွေပမယ့္ ပဲြခြင္ေတြမွ မရိွတာလုိ႔ သူ ျပန္ေျဖမယ္ ထင္တယ္။ (မေကာင္းတ့ဲ စိတ္ဓာတ္ေတြ ျပဳျပင္ဖုိ႔ အေရးတႀကီးလုိေနၿပီလုိ႔ ေျပာေပမယ့္ သူကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြကုိ အဓိက မထားပါဘူး၊ အားလုံးေသာ ျမန္မာျပည္သား အမ်ားစုကုိ ဆုိလုိတာပါ တ့ဲ။)

လူေတြရဲ႕ စိတ္ထဲ အေတြးထဲကုိ ကုိယ္ေပးခ်င္တာေတြ ထည့္ေပးလုိက္ဖုိ႔က လြယ္တာမွတ္လုိ႔။ သူတုိ႔က ကုိယ္ေရးတာေတြ ဖတ္ပါ့မလား။ ၀က္ဆုိက္တခုကုိ လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ၀င္ၾကည့္လုိ႔လဲ။ ၀င္ၾကည့္တယ္ထားဦး ခလုတ္မွားႏိွပ္မိလုိ႔ ေရာက္လာတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ တေၾကာင္းႏွစ္ေၾကာင္း ၀င္ဖတ္ျပီး ျပန္လွည့္သြားတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။

ရုပ္ရွင္ဒါရုိက္တာတေယာက္ ေျပာတာကုိ သတိရမိတယ္ ရုပ္ရွင္ေတြ ဗီဒီယုိေတြဟာ သိပ္ထိေရာက္တ့ဲ လက္နက္ ဆုိပဲ။

ရုပ္ရွင္က အထိေရာက္ဆုံး မီဒီယာတစ္ခုလုိ႔ ထင္တယ္။ ေတာ္ေတာ္ ထိေရာက္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္၊ ဗီဒီယုိက ေရာက္ရိွသြားႏုိင္မယ့္ လူဦးေရ အေရအတြက္ အတုိင္းအတာက ေတာ္ေတာ္ က်ယ္ျပန္႔တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာ လူ႔အဖဲြ႔အစည္း ဓေလ့ထုံးစံနဲ႔ ေန႔တဓူဝ ဘဝထဲမွာ ရုပ္ရွင္က ေတာ္ေတာ္ အေရးပါတယ္
တ့ဲ။ ဒါရုိက္တာ ရဲႏုိင္မုိး (ဆာတုိရီ ရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္ေရး)က မုခမဂၢဇင္း၊ ဒီဇင္ဘာလထုတ္မွာ ေျပာသြားတာပါ။

သူေျပာတာ ေထာက္ခံခ်င္စရာ။ ျမိဳ႕ေရာနယ္ပါ ရုပ္ရွင္ ၾကည့္ၾကတာမဟုတ္လား။ ပညာေပးဖုိ႔ ဝါဒျဖန္႔ဖုိ႔ ကုိယ္ေျပာခ်င္တာ ေျပာဖုိ႔ ဆုိရင္ ရုပ္ရွင္ေတြက သိပ္ထိေရာက္တာေပါ့။ ရုပ္ရွင္ရုံထဲ မ်က္စိလည္ျပီးေရာက္သြားတာဆုိလုိ႔ သမီးရည္းစားေတြပဲ ရိွမွာပါ။ အမ်ားစုက အစအဆုံးၾကည့္ဖုိ႔ ေမာင္းတင္ျပီး လက္မွတ္တန္းစီခ့ဲသူေတြခ်ည္းပါပဲ။

ဒီဇင္ဘာလထုတ္ လွ်ပ္တစ္ျပက္ ဂ်ာနယ္တေစာင္မွာ ပါတ့ဲ အင္တာဗ်ဴးကုိ ျဖတ္ျပီး တင္ေပးလုိက္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ပရိသတ္ ျမန္မာျပည္မွာ အေျခအေန ဘယ္လုိရိွတယ္ ဆုိတာ ေတြ႔မွာပါ။ (ဟုိ ဒါရုိက္တာ ဆရာ ေျပာတာ မမွားဘူးဆုိတာ ေတြ႔လိမ့္မယ္။ လူေတြက စစ္ျဖစ္ရင္လည္း ရုပ္ရွင္ၾကည့္မွာပဲ)

လွ်ပ္တစ္ျပက္ အင္တာဗ်ဴးကေတာ့ ေရႊမန္းရုပ္ရွင္ရုံပုိင္ရွင္ကုိ ဗ်ဴးထားတာပါ။ ကလစ္ႏွိပ္ျပီး ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။

ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ျပဳျပင္စရာ ေသာက္က်င့္ေတြအေၾကာင္းလည္း သူ ေျပာထားတယ္။ ကဲ - ဘယ္လုိ ျပင္ၾကမလဲဗ်ာတုိ႔။ ဒီပုိ႔စ္က ဘာေျပာခ်င္တာလဲလုိ႔ မေမးနဲ႔ေနာ္။ ေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာပစ္လုိက္တာ။ ။

Shwe and Madam Shwe

ေဒၚႀကိဳင္ႀကိဳင္ရဲ႕ ခန္႔ခန္႔ႀကီးပုံ ျဖစ္ပါတယ္။
တပ္မေတာ္နည္းပညာတကၠသုိလ္ ဗုိလ္ေလာင္းသင္တန္း ဆင္းပဲြ သြားအားေပးတာလုိ႔ ၁၈ ရက္ေန႔ သတင္းစာမွာ ေရးထားပါတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးက မိန္႔ခြန္းေျပာတယ္တ့ဲ အဲဒီ သင္တန္းပိတ္ပဲြမွာ။

ပုံကုိ ၾကည့္ပါဦး၊ ေဒၚႀကိဳင္ႀကိဳင္ မ်က္ႏွာထား တင္းရတာက

၁။ တခုခုကုိ ခ်ဳပ္ထိန္းထားရလုိ႔ (အင္း - - - ကုိယ္ခ်င္းစာပါတယ္ေလ)
၂။ အနားမွာ လက္တင္စရာမရိွတ့ဲအတြက္ ေညာင္းလုိ႔ (ေဘးကုိလည္း မေရႊ႕ဘူး အပ်င္းႀကီးပုံမ်ား)
၃။ ဓာတ္ပုံဆရာမ်ားက သူ႔ကုိ ကင္မရာမွန္ဘီလူးကေန ၾကည့္ေနၾကလုိ႔
၄။ သူ႔ကုိ ဘာမွ မေကြ်းလုိ႔
၅။ (ဘယ္အခ်ိန္ကမွန္း မသိ) ညာဘက္က စိန္နားကပ္ ျပဳတ္သြားလုိ႔
၆။ ခုံေသးလုိ႔
၇။ ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္ဆုိတ့ဲ nick name ကုိ သူ႔ေရွ႕မွာ မသုံးၾကလုိ႔
၈။ ခ်စ္လွစြာေသာ ေမာင္ေတာ္ဘုရားက စကားထစ္ေနလုိ႔ သုိ႔မဟုတ္ မိန္႔ခြန္းဖတ္တာ ဖတ္ျပီးသားအပုိဒ္ေတြ ျပန္ဖတ္လုိ႔

ဘာေၾကာင့္ျဖစ္မယ္ ထင္သလဲး)

အဲဒါေတြ တခုမွ မဟုတ္ဘူး လုိ႔ ဒီေန႔ သတင္းစာမွာ ပါတ့ဲပုံက ေျပာပါတယ္း)

လက္တင္စရာ ဘုတုံးႀကီးတခု ေပးထားေပမယ့္ မ်က္ႏွာက အပူသည္ရုပ္ ျဖစ္ေနေလရဲ႕ း)
ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးကုိႏုိင္တာ သူပဲရိွတယ္လုိ႔ တခ်ဳိ႕က ယူဆၾကတယ္။ ဒါဆုိရင္ေတာ့ ဒီမိန္းမႀကီးက ေခသူမဟုတ္ေပါ့ဗ်ာ။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးေနာက္ကေနၿပီး သူက ခ်ယ္လွယ္ေနတာလုိ႔ ယူဆမႈမ်ားလည္း ရိွပ။ ဒါလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပါပဲ။
သူ႔နားသြားခ်င္ၾကဘူး တ့ဲ ဗုိလ္ကေတာ္မ်ားက း) ခစားဖုိ႔အေရး ဒူးေထာက္ရ လက္အုပ္ခ်ီရ စကားေျပာ အလြန္ ဆင္ျခင္ရ ဆုိပဲး)
ထင္ေၾကးေတြအမ်ားႀကီး ထြက္လာတာ ဘယ္ဟာက မွန္မလဲ မသိဘူး။

တုိင္းျပည္ဟာ ဒီလုိလူေတြနဲ႔ ႀကဳံရလိမ့္မယ္လုိ႔ ဘယ္သူမွ ႀကိဳမသိခ့ဲၾကဘူး။ ဒီ လူၾကမ္းမင္းသမီးႀကီးလည္း တေန႔ ဒီေနရာေရာက္လိမ့္မယ္ ဆုိတာ သူကုိယ္တုိင္ သိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒီလင္ ဒီမယားက ျမန္မာျပည္အတြက္ အသုံးမက်ေပမယ့္ ကာတြန္းဆဲြသူ၊ စာေျပာင္ေရးသူေတြရဲ႕ လက္ကျမင္းစရာျဖစ္ေနေလရဲ႕း)

Maonfai or Lanna Kingdom

ကဲ - သြားၾကမယ္။

ဒါ တေန႔ညက ေရာက္ခ့ဲတ့ဲေနရာ။ က်ေနာ့္အိမ္နဲ႔ သိပ္မေဝးဘူး။ ဆုိင္ကယ္နဲ႔ဆုိ ၁ဝ မိနစ္ေပါ့။ ခ်င္းမုိင္ၿမိဳ႕ လားနားေဆးရုံေနာက္ဘက္မွာ။ Soi Lanna Hospital ဆုိရင္ တကၠစီသမား လုိက္ပုိ႔တတ္မွာပါ။ လမ္းသြယ္ ၉ ထဲမွာ ရိွတယ္။ အဲဒီအေဆာက္အအုံကုိ Maonfai လုိ႔ ေခၚတယ္။ ဘာအဓိပၸာယ္မွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ပုံစံကေတာ့ ေက်းလက္ျပတုိက္။ လမ္းႀကိဳလမ္းၾကားထဲမွာ ရိွတယ္။ အဂၤလိပ္လုိ တလုံးမွ ေရးမထားဘူး။ (မာန သိပ္ႀကီးတာပဲး)။ အဝင္ဝမွာ ေညာင္မုတ္ဆိတ္ ေခၚမလား အဲဒါေတြ က်ေနတယ္။


အေပၚထပ္မတက္ခင္ ဖိနပ္ခြ်တ္ဗ်ာ။ ဖိနပ္စင္မွာေတာ့ လူ အေယာက္ ၁ဝဝ ေက်ာ္ရဲ႕ ဖိနပ္ေတြ ထားႏုိင္မယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ဖိနပ္စင္ေဘးမွာ ေရွးေဟာင္း မီးခံေသတၱာႀကီးတလုံးလည္း ရိွတယ္။ ျပတုိက္ဆုိေတာ့လည္း စုံပါ့။ အေပၚမွာ ျမင္ရတာကေတာ့ အေပၚထပ္ လူသြားစႀကၤန္ေပါ့ဗ်ာ။ လန္းနားေခတ္အိမ္ႀကီးရခုိင္ေတြဟာ ဂလုိပါလားလုိ႔ အထင္ေရာက္ေအာင္ စီမံထားပုံရ။


သိပ္မေဝးလွေသးတ့ဲ ေရွးေခတ္က ဒီေဒသမွာ ေဒသခံေတြ ဘယ္လုိ ေနထုိင္ စားေသာက္ ဝတ္ဆင္ၾကတယ္ ဆုိတာကုိ ေလ့လာခ်င္သူမ်ားအတြက္ ျပင္ဆင္ထားတ့ဲ ျပတုိက္ေပါ့။ အသုံးအေဆာင္ေတြ အဝတ္အစားေတြ ပစၥည္းေတြ ျပထားသလုိ မုိဒယ္အျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္တ့ဲသူေတြကုိလည္း ေတြ႔ရတယ္။

လန္းနားေခတ္ (Lanna Kingdom) ေဒသေတြ ဆုိတာ ထုိင္းႏုိင္ငံ ေျမာက္ပုိင္း ခရုိင္ ၈ ခု ကုိ ဆုိလုိတာပါ။ ခ်င္းမုိင္၊ ခ်င္းရုိင္၊ နန္၊ လမ္ပန္း၊ လမ္ဖြန္း၊ မယ္ေဟာင္ေဆာင္၊ ၿပီးေတာ့ Phayao နဲ႔ Phrae လုိ႔ ေခၚတ့ဲ ခရုိင္ေတြေပါ့။ အသံမထြက္တတ္လုိ႔ အဂၤလိပ္လုိပဲ ေကာ္ပီ ကူးေပးလုိက္တယ္။ လန္းနားေခတ္တုန္းကေတာ့ ဒီေဒသေတြအျပင္ ျမန္မာျပည္နဲ႔ လာအုိႏုိင္ငံက ေဒသတခ်ဳိ႕လည္း ပါဝင္တယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ လန္းနားဆုိတာ စပါးခင္းေပါင္း တသန္း လုိ႔ အဓိပၸာယ္ရ ဆုိပဲ။ ၁၂ ရာစုနဲ႔ ၁၅ ရာစုအတြင္း ျဖစ္ထြန္းခ့ဲတယ္။ ေနာက္ပုိင္း တျခားေဒသက စစ္ဘုရင္ႀကီးငယ္ေတြလက္ခ်က္နဲ႔ လန္းနားေခတ္ပ်က္ရတယ္။ ျမန္မာတပ္ေတြ ပါသလုိ လာအုိတပ္ေတြေတာင္ ပါ ဆုိပဲ။ ကုလသမဂၢ မရိွတ့ဲေခတ္ဆုိေတာ့ ထစ္ခနဲရိွ စစ္ျဖစ္ၾကတ့ဲေခတ္ ဆုိပါစုိ႔း)

အဲဒီေခတ္တုန္းက ရုိက္ထားတ့ဲ ဓာတ္ပုံေတြကုိ ေဘာင္သြင္းျပထားတာေတြ႔ရတယ္။ ေဘာင္ေတြကုိ ခပ္ေဟာင္းေဟာင္းျဖစ္ေအာင္ တမင္တကာ လုပ္ထားတယ္။

က်ေနာ္ ေရာက္သြားတ့ဲအခ်ိန္က ည။ ကင္မရာလည္း ယူမသြားပါဘူး။ ဒီပုံေတြကုိေတာ့ အင္တာနက္ကေန ေကာ္ပီကူးထားတာပါ။ အခမ္းအနားတခုအတြက္ ေရွးစတုိင္ ပုံးဖာေမွာက္ဆင္ထားသူေတြေလ။ (the photos in this post are from various web sites: Sorry for using without permissions!)

ဒီျပတုိက္မွာ မဂၤလာပဲြေတြ ဘာေတြလည္း လက္ခံက်င္းပပုံ ရတယ္။


စားစရာေတြလည္း ဒီမွာပဲ ရႏုိင္တယ္။ ဟုတ္တာေပါ့။ လန္းနားေခတ္ ရုိးရာ အစားအစာေတြေပါ့။ ႀကိဳက္တာယူစားစနစ္နဲ႔ သုံးေဆာင္ရုံသာ။ လမ္းေဘးေစ်းသည္ေတြရဲ႕ ေစ်းဝုိင္းေလးမွာ လွည့္ပတ္ၿပီး ယူစား။ ကျပင္က်ယ္ႀကီးမွာလည္း စားပဲြေတြ ခင္းထားတယ္။ စားစရာေတြ ယူၿပီး အဲသမွာ သြားစားလည္း ရတာပဲ။


မုန္႔သည္ေတြက ေရွးေခတ္ကအတုိင္း ဝတ္ထားၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔သြားတ့ဲအခ်ိန္က ေမွာင္ေနေတာ့ ေရနံဆီမီးတုိင္လား ဘာမီးတုိင္ေလးေတြလဲမသိ ထြန္းၾကတယ္။ မုန္႔ကေတာ့ အစုံ။ မုန္႔လင္မယား၊ ေကာက္ညွင္းမုန္႔၊ ေကာက္ညွင္းထုတ္၊ မုန္႔ဟင္းခါး၊ ေခါက္ဆဲြ၊ ထန္းသီးမုန္႔၊ ႀကံေခ်ာင္း၊ ေျမပဲေတာင့္ စသျဖင့္ ဆယ္မ်ဳိးေတာ့ ေက်ာ္မယ္ ထင္တယ္။ ငွက္ေပ်ာဖက္ အရမ္း သုံးတယ္။ ငွက္ေပ်ာဖက္ကုိ ခြက္ပုံစံလုပ္ၿပီး ၾကက္ဥေခါက္ထားတ့ဲဟာ တဇြန္း ေလာင္းထည့္ျပီး မီးနည္းနည္းနဲ႔ကင္တာလည္း ေတြ႔တယ္။ ဖက္ မမည္းခင္ ၾကက္ဥ ၾကက္တာပဲ။

အေပၚက ဟုိ၃ေယာက္ ဝုိင္းေနတ့ဲေနရာကေတာ့ အရက္အုိးေတြ ရိွတ့ဲေနရာ။ ဝါးခြက္အေသးေလးေတြနဲ႔ ဆန္အရက္ ထည့္ေပးမယ္။ က်ေနာ့္ကုိေတာ့ Rice Wine လုိ႔ ေျပာတာပဲ။ ဆန္အရက္နံ႔ နည္းနည္း ရွဴၾကည့္ျပီး မႀကိဳက္လုိ႔ မေသာက္ျဖစ္ဘူး။ ဒီလူေတြရဲ႕ ေက်ာဘက္မွာ ရိွတ့ဲ မန္က်ီးေဖ်ာ္ရည္ပဲ အားေပးခ့ဲတယ္။ ဖန္ခြက္နဲ႔ မထည့္ေပးဘူး။ ဝါးခြက္ပဲ ရိွတယ္။

မုန္႔ဆုိင္ေတြရဲ႕ ေက်ာဘက္မွာ အသံုးအေဆာင္ေတြ ခင္းက်င္းထားတယ္။ ထမင္းခ်ဳိင့္ေတြကေတာ့ မ်က္ႏွာက်က္မွာ။

ျပည္တြင္း ျပည္ပ ဧည့္သည္ေတြ စိတ္ဝင္စားေအာင္ လုပ္ထားတာ။ မဲေခါင္ျမစ္ေဘး ၆ နုိင္ငံက သတင္းသမား အေယာက္ ၁ဝဝ ဝန္းက်င္ သြားၾကတယ္ အဲဒီညက။ အဘုိးႀကီး အဘြားႀကီး သုံးေယာက္ကလည္း မုိဒယ္သေဘာမ်ဳိး ထုိင္ေနၾကတယ္ အိမ္ဦးခန္းလုိမ်ဳိး ေနရာမွာ။ သူတုိ႔လည္း ရုိးရာမုန္႔ေတြ စားတယ္။ သတင္းသမား ၃ေယာက္ေလာက္က သူတုိ႔ၾကားထဲကုိ အလွည့္က် ဝင္ထုိင္ၿပီး ဓာတ္ပုံရုိက္ ဟာသလုပ္ၾကတာေတြ႔ေတာ့ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိလုိက္ေသးတယ္။ လူႀကီးကုိ လူႀကီးမွန္း မသိ။ ကုိယ့္ႏုိင္ငံက သတင္းသမားေတြ မဟုတ္ေတာ့ ဝင္မေျပာလုိက္ဘူး။

က်ေနာ္တုိ႔ကုိ အကေတြ အတီးေတြနဲ႔ ဧည့္ဝတ္ျပဳတယ္။ ကိႏၷရာအကလည္း ပါတယ္၊ အဲဒီ အကဟာ တုိင္လူမ်ဳိး (ရွမ္းလူမ်ဳိး)တုိ႔ရဲ႕ အကျဖစ္ေၾကာင္း ေၾကညာတယ္။ ဆီမီးခြက္အက၊ ဖေယာင္းတုိင္အက၊ သုိင္းအက စသျဖင့္ စုံပါရဲ႕။ လန္းနားေခတ္ ရုိးရာဝတ္စုံေတြနဲ႔ ကၾက တီးၾကတယ္။

တီးမႈတ္ကခုန္တာေတြ မလာခင္ အဓိကအစားအစာ ျဖစ္တ့ဲ ေကာက္ညွင္းေပါင္းနဲ႔ ဟင္းေလးငါးမ်ဳိး ေကြ်းတယ္။ လန္းနားေခတ္မွာ ေကာက္ညွင္းေပါင္းကုိ ထမင္းသေဘာမ်ဳိး စားၾကတယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။
ေကြ်းတ့ဲဟင္းကေတာ့ တုိ႔စရာနဲ႔ အသီးအရြက္တခ်ဳိ႕ (မုန္ညွင္းျပဳတ္၊ ပဲသီးေတာင့္၊ သခြားသီး တုိ႔ကုိ ခရမ္းသီးမီးဖုတ္ ခပ္စပ္စပ္နဲ႔တုိ႔စား)၊ ၾကက္သားေၾကာ္၊ ဝက္ေခါက္ေၾကာ္၊ ျပီးေတာ့ နည္းနည္းစပ္တ့ဲ ဟင္း ၂မ်ဳိးက အသီးအႏွံနဲ႔ အသား ေရာခ်က္ထားတာ။

လန္းနားေခတ္ကအတုိင္း တသေဝမတိမ္း ဝတ္ၾကတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး) ခ်ိတ္ထားတ့ဲ ပုံတခ်ဳိ႕မွာ လန္းနားေခတ္က အမ်ဳိးသမီးတခ်ဳိ႕ အက်ႌ မပါဘူး။ အသားက ညိဳညိဳ။ ထမီေတာ့ ဝတ္တာေပါ့။ ထမီကုိ ခါးမွာ ပတ္တယ္။ အမ်ဳိးသားေတြလုိပဲ ရင္ကုိ ဖြင့္ထားတာပဲ။ ရာသီဥတု ပူလုိ႔ ဖြင့္ထားသလား မသိပါ။

အေစာပုိင္းမွာ သူတုိ႔ အက်ႌ တဘက္ လုံခ်ည္ စသျဖင့္တုိ႔အေၾကာင္း ရွင္းျပတာလည္း ၾကားလုိက္ရေသးတယ္။

လန္းနားေခတ္ျပပဲြတခုမွာ ဓာတ္ပုံရုိက္ထားတာ က်ေနာ့္မွာ ရိွပါတယ္ လြန္ခ့ဲတ့ဲ သုံးႏွစ္ေလာက္က ရုိက္ထားတာ။ ေနာက္ေန႔ေတြမွ (ဒါမွမဟုတ္ ေရွ႕ႏွစ္ထဲး) တင္လုိက္ဦးမယ္။ ခုေတာ့ သူမ်ားပုံေတြနဲ႔ပဲ ဒီပုိ႔စ္ကုိ တင္လုိက္ပါတယ္။ ။

105 years old grandma

ဒီေန႔ ျမန္မာ့အလင္း (လား ေၾကးမုံလား မသိ၊ ေမ့ျပီ) သတင္းစာမွာ ပါတ့ဲသတင္းဗ်ာ။ ေကာ္ပီကူးထားတာ မနက္ကတည္းက ဆုိေတာ့။

ေယာဂီမယ္ေတာ္ႀကီးဘြားအိမ္ျပည့္၏
(၁ဝ၅)ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန့မဂၤလာက်င္းပ
ရန္ကုန္ ဒီဇင္ဘာ ၁

မႏၲေလးတုိင္း ျမင္းျခံခ႐ုိင္ ေတာင္သာၿမိဳ႕နယ္ ဝဲေလာင္ေက်ာကၠာေက်းရြာ ဇာတိ ဘြားအိမ္ျပည့္၏ (၁ဝ၅)ႏွစ္ေျမာက ္ ေမးြ ေန႕မဂလၤ ာအခမး္ အနားကု ိ ယေန႕ နနံ က ္ ၉နာရီတြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ရန္ကင္းၿမိဳ႕နယ္ ေက်ာက္ကုန္းေက်ာင္းႀကီး ပရိယတၱိစာသင္တုိက္၌ က်င္းပရာ ေမြးေန႕အထိမ္းအမွတ္ အလွဴအျဖစ္ ေက်းရြာေျခာက္ရြာကုိ အိမ္ေထာင္စုတစ္စုလွ်င္ ဆန္ တစ္အိတ္နႈနး္ ျဖင ့္
ေက်ာကၠာေက်းရာြ အတြက္ ၁၈၉ အိတ၊္
ေတာင္ကုနး္ ေက်းရာြ အတြက္ ၅၅အိတ္၊
ထန္းေတာႀကီး ေက်းရြာအတြက္ ၆၄အိတ္၊
ေအာင္ခ်မ္းသာေက်းရြာအတြက္ ၅၆အိတ္၊
ၿမဳိ ႕ဘေက်းရာြ အတကြ ္ ၄၉၃အိတ္၊
ကံေအးေက်းရာြ အတြက္ ၁၁ အိတ္ျဖင ့္ ေငြက်ပ္၁၂၁ သိန္းေက်ာ္တန္ဖုိးရွိ ဆန္အိတ္ ၈၆၈ အိတ္ကို ေပးအပ္လွဴဒါန္းၿပီး သံဃာေတာ္မ်ားအား လွဴဖြယ္ဝတၴဳပစၥည္းမ်ား ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းေၾကာင္း သိရသည္။
(သတင္းစဥ္)

သတင္းေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။

ေျပာစရာ ၂ ခုေတြ႔တယ္း)

အိမ္ေထာင္စု တစုလွ်င္ ဆန္တအိတ္ႏႈန္း ဆုိေတာ့

၁။ ဘြားဘြားက တအိမ္ တအိတ္ႏႈန္း ေဝတာလား

၂။ ဘြားဘြားကုိ ေပးၾကတာလား

၃။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ လွဴၾကတာလား

၄။ အိမ္အေရအတြက္အလုိက္ ဘြားဘြားက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ လွဴတာလား ဆုိတ့ဲ ေမးခြန္းေတြ ေပၚလာတယ္။

အလုပ္ထဲမွာ ဖတ္ၾကည့္ရင္း ေမးမိတာပါ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ထပ္ဖတ္ၾကည့္မွ ဘြားဘြားက လွဴတာျဖစ္ေနတယ္။ ဝါက်က အရွည္ႀကီး ေရးထားတာဆုိေတာ့ တေခါက္ဖတ္ရုံနဲ႔ သေဘာမေပါက္ဘူး။ ဝါက်ရွည္ရွည္ေတြ သိပ္ေခတ္စားတာပဲ။ သတင္းတပုဒ္လုံးကုိ ဝါက်တေၾကာင္းတည္းမွာ ျပြတ္သိပ္ၿပီး ေရးတာေနာ္း(

ဝါက်တေၾကာင္းစာနယ္ဇင္းပညာ one sentence journalism ဆုိတာ ရိွတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ရိွတယ္ဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီအေရးအသားကုိ သပြတ္အူေရးနည္းလုိ႔ နာမည္ေပးရမယ္း)

ေနာက္ထပ္ ေတြးမိတာ တခုက ဘြားဘြားရဲ႕ အသက္။ အသက္ အဲသေလာက္ရွည္ေအာင္ ဘာေတြ စားသလဲ၊ မစားဘူးလဲ မသိ။ ရန္ကင္းက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ေမြးေန႔လုပ္တယ္ ဆုိေတာ့ သူက ရန္ကုန္မွာ ေနပုံရတယ္။ အသက္ႀကီးသူေတြက ဇာတိေျမကုိ ခ်စ္ပုံရတယ္၊ အလွဴလုပ္တာေတာင္ အရင္ ေနခ့ဲတ့ဲေနရာကုိ ေရြးၿပီး လွဴတယ္။

ဒါပါပဲ။ ေရးခ်င္တာက ဒီေလာက္ပါပဲ။ သိပ္လည္း အရွည္ႀကီး မေရးခ်င္ဘူး။ တမ်က္ႏွာေက်ာ္ရင္ မဖတ္မွာစုိးလုိ႔။ ။

Debt အေျကြး

အေမရိကန္ ႏုိင္ငံသားအျဖစ္ ေလွ်ာက္လႊာတင္ဖုိ႔ ၿပီးခ့ဲတ့ဲအပတ္က နည္းနည္းေလး ျပင္ဆင္မိတယ္။ ဒုကၡသည္အျဖစ္ ယူအက္စ္ ေရာက္ခ့ဲတာ ၅ နွစ္ ျပည့္ျပီးျပီမုိ ့ ေလွ်ာက္လုိ႔ရျပီေပါ့ဗ်ာ။ ေလွ်ာက္ခ်င္ရတ့ဲအေၾကာင္းရင္း ေျပာရရင္ သိပ္မ်ားတယ္။

ဒုကၡသည္ခရီးသြားလက္မွတ္ ရခ်င္ရင္ လဝကရုံးကုိ စာပုိ႔ျပီး ေလွ်ာက္ရတယ္။ ကုိယ့္လုိလူ သိပ္မ်ားတာမုိ႔ ေစာင့္ေပဦးေတာ့ လနဲ႔ခ်ီ။ ဒုကၡသည္ ဆုိေတာ့ ပတ္စ္ပုိ႔ ေလွ်ာက္ခြင့္ မရိွဘူးေလ။ ခရီးသြားလက္မွတ္ ဆုိတာနဲ႔ပဲ ႏွစ္ပါးသြားေနရတာ ၾကာေပါ့။

နုိင္ငံသားေတြသာ ကုိင္ခြင့္ရတ့ဲ ပတ္စ္ပုိ႔ကေတာ့ ယူအက္စ္မွာ ေလွ်ာက္လႊာသြားတင္နုိင္တ့ဲ ေနရာေပါင္း ၇ဝဝဝ ဝန္းက်င္ ရိွတယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ စာတုိက္ေတြ ဘာေတြမွာ ေလွ်ာက္နုိင္တယ္။ တခ်ဳိ႕စာၾကည့္တုိက္ေတြမွာေတာင္ ေလွ်ာက္လႊာ တင္နိုင္ဆုိပဲ။

နုိင္ငံသားျဖစ္သြားရင္ ပတ္စ္ပုိ႔ ကုိ ေဒၚလာ တရာအကုန္ခံတာနဲ႔ သိပ္မၾကာခင္ ရတယ္။ ျပီးေတာ့ အေမရိကန္ပတ္စ္ပုိ႔ ဆုိရင္ ေလဆိပ္ေတြမွာ အရစ္မခံရေတာ့ဘူး။

အခုကုိင္ထားတ့ဲ ခရီးသြားလက္မွတ္က ေစ်းႀကီးတယ္။ ေဒၚလာေလးရာ ဝန္းက်င္ ေပးရသဗ်။ ခ်က္ခ်င္းလည္း မရဘူး။ ၃လ ၆လ စသျဖင့္ ေစာင့္ရတယ္။ ရလာေတာ့လည္း စာမ်က္ႏွာက နည္းေသးတယ္။ သက္တမ္းက ခပ္တုိတုိ။ ၂ ႏွစ္ပဲ ရတယ္။ သက္တမ္းကုန္လုိ႔ အသစ္ထပ္ေလွ်ာက္ရင္ ကုန္ေပဦးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ၄ဝဝ။ ခရီးသြားလက္မွတ္က ေလဆိပ္ေတြမွာ အနည္းနဲ႔ အမ်ားေတာ့ အရစ္ရွည္တာ ခံရတယ္။ ဟုတ္တာေပါ့။ ယူအက္စ္ ေလဆိပ္ေတြမွာလည္း ရစ္ပါ့ဗ်ာ။

သုိ႔ကလုိ ေစ်းတြက္ တြက္တာနဲ႔တင္ နုိင္ငံသားျဖစ္ေရးက အေရးပါေနျပီ။ နုိင္ငံသား ေလွ်ာက္မယ္ဗ်ာ။

ပထမအဆင့္ အေနနဲ႔ ယူအက္စ္ လဝက အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြ သြားဖတ္ျပီး ေလွ်ာက္လႊာကိစၥ စနည္းနာတယ္။ ေလွ်ာက္တာနဲ႔ ကုန္က်စရိတ္က $675 ေပးရမယ္ တ့ဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ မေလွ်ာက္ျဖစ္ေသးဘူး။ အေၾကြးတင္ေနေတာ့ ပိုက္ဆံ ထပ္မေခ်းခ်င္ေသးဘူး။

ဒီအေၾကာင္း က်ေနာ့္ညီတေယာက္ကုိ ေျပာျပျဖစ္တယ္ အေၾကြးတင္ေနေၾကာင္း၊ ႏုိင္ငံသားလည္း ေလွ်ာက္ခ်င္ေၾကာင္းေပါ့ဗ်ာ။ သူက ဘာျပန္ေျပာသလဲဆုိေတာ့ နီးစပ္ပါတယ္ တ့ဲ၊ အေမရိကန္ေတြလည္း အေၾကြးေတြကုိယ္စီနဲ႔ ဆုိပဲ။

သူ႔စကားေၾကာင့္ အေၾကြးရိွတာ ေက်နပ္သလုိလုိ ျဖစ္သြားတယ္။ အေမရိကန္ေတြနဲ႔ တူတယ္ဆုိလုိ႔ပါး) နာမည္ေက်ာ္လူႀကိဳက္မ်ားသူတေယာက္ ယားနာေပါက္သလုိ ကုိယ္လည္းယားနာေပါက္လုိ႔ ဂုဏ္ယူမိတ့ဲသူလုိေပါ့ဗ်ာ။

အခု စာထေရးေနတာ မုိးမလင္းေသးဘူး။ ေစာေစာက တေရးႏုိး ျပန္အိပ္မရလုိ႔ ဘေလာ့မွာ ပုိ႔စ္တခု ေရးဦးမွပဲ ဆုိျပီး ထုိင္ေရးေနတာ။ အေပၚမွာ ေရးထားတာေတြက နိဒါန္းပ်ဳိးတာေတြပါ။

ေရးခ်င္တာက အေၾကြးအေၾကာင္း။

ဒီႏွစ္ထဲမွာ စကားေျပာတ့ဲအခါ စာေရးတ့ဲအခါ ခ်က္တင္ တက္တ့ဲအခါ အေၾကြးတင္ေနတ့ဲအေၾကာင္း မၾကာခဏ ထုတ္ေျပာျဖစ္တယ္။ ကုိယ့္အခက္အခဲကုိ ရင္ဖြင့္လုိက္ရင္ ေပါ့သြားမွာပဲ ဆုိတ့ဲသေဘာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး)

အေၾကြးရိွေနတယ္လုိ႔ ေျပာရတာကုိက ဂုဏ္ယူစရာ ေပ်ာ္စရာ ျဖစ္ေနတယ္း)

တပါးသူကုိ ညည္းခ်င္းထုတ္ မသိမသာ ရိႈက္သံေပးရတာ တယ္ အရသာရိွတာပဲး)

အေၾကြး ရိွေၾကာင္း ထုတ္ေျပာျခင္းဟာ ငါဟာ သုံးႏုိင္ စဲြႏုိင္တ့ဲ ပုဂၢဳိလ္ျဖစ္တယ္ ေခသူမဟုတ္လုိ႔ တဖက္သားကုိ အင္ေဖာ္ေမးရွင္း ေပးတ့ဲသေဘာေပါ့ဗ်ား)

ဘာရယ္လုိ႔ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ အေၾကြးတင္ေနေတာ့လည္း ဒီလုိပဲ ေရးမိရာ ေရးလုိက္တာပါး)

mini mistakes and model mom

ဗုိက္ႏွိပ္ၿပီး ရယ္ေနတ့ဲ တင္မုိးလြင္။


၂ဝဝ၉ စက္တင္ဘာလထုတ္ people magazine မွာ သူေျပာတ့ဲစကားေတြ သေဘာက်စရာ ေကာင္းလုိ႔ ေကာ္ပီကူးေပးလုိက္ပါတယ္ း)

စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာရတ့ဲသူမုိ႔ အမ်ားႀကီး မွားတာေပါ့ တ့ဲ။
သူ႔အလုပ္က အခမ္းအနားမွဴး။
ေဒါက္ဖိနပ္စီး၊ ပုဝါၿခဳံရတာ စတုိင္ က်ေပမယ့္ တခါတေလ ဟန္မက်ပုံကုိ ေျပာျပထားတယ္။ သနားစရာ ဟားစရာေပါ့။

အခမ္းအနားေတြ ဆုိတာ ပ်င္းစရာ ေကာင္းတတ္ေတာ့ ရယ္စရာေလးေတြ ျဖစ္သြားတာ မဆုိးပါဘူး။ အမွားတခ်ဳိ႕ေၾကာင့္ အပ်င္းေျပၾက၊ စုိစုိေျပေျပ ျဖစ္သြားၾကမွာေပါ့။

တခါတေလေတာ့လည္း တပါးသူ စိတ္ပ်က္စရာ အမွားမ်ဳိး ျဖစ္ခ့ဲဖူးတယ္လုိ ့ ဆုိပါတယ္။

စကားမ်ားမ်ားေျပာ၊ အသံထြက္ျပီး မ်ားမ်ား ဖတ္ရတ့ဲ ေရဒီယုိသမားေတြရဲ႕ အမွားတခ်ဳိ ့လည္း ၾကားရမွာေပါ့ း) တုိက္ရုိက္လႊင့္ရတာဆုိေတာ့ သူတုိ ့က ျပန္ျပင္လုိ ့မရေတာ့ဘူး။

ေရဒီယုိ အစီအစဥ္တခုမွာ အဲဒီ အသံလႊင့္ဌာနရဲ႕ ဌာနမွဴးနဲ႔ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ရဲ႕ အင္တာဗ်ဴး လႊင့္တယ္။ အင္တာဗ်ဴး လႊင့္ေနတုန္း အသံက ရုတ္တရက္ ရပ္သြားတယ္။ လူတေယာက္က စက္ပိတ္လုိက္လုိ႔ ရပ္သြားတာ ျဖစ္ႏုိင္သလုိ စက္က တစုံတခု ခ်ဳိ႕ယြင္းတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။

အသံလႊင့္တ့ဲသူက ေတာင္းပန္စကားေျပာပါတယ္၊ မွားသြားပါတယ္၊ စက္ေၾကာင့္ မွားတယ္ ေပါ့ း) စက္ကုိ အျပစ္ပုံခ်လုိက္တာပဲ။ ဟုတ္လား မဟုတ္လားေတာ့ ပရိသတ္ မသိႏုိင္ဘူး။ စက္ကလည္း သက္မ့ဲသတၱဝါ ဆုိေတာ့ ေစာဒက မတက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။

လုိရင္းေျပာရရင္ ေရဒီယုိသမားက ဘယ္လုိ ေတာင္းပန္သလဲဆုိေတာ့ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ေၾကာင့္ မွားသြားတယ္ တ့ဲ း)
မွားလုိ႔ ေတာင္းပန္ကာမွ ထပ္မွားသြားရတယ္လုိ႔ း) ဘယ္သူ႕ရဲ႕ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ခ်ဳိ႕ယြင္းသြားသလဲ ဆုိတာေတာ့ ထည့္မေျပာသြားပါဘူး)

ပရိသတ္ကေတာ့ ဒါမ်ဳိးေတြကုိ ႀကိဳက္မွာပါ။ ေရဒီယုိသမား မွားေတာ့ နားေထာင္သူေတြ ၿပဳံးရ ၿပဳံးၾကတာေပါ့။
တခါတေလ မွားတာ ေကာင္းပါတယ္။ လူေတြကုိ ၿပဳံးရယ္ေအာင္ လုပ္ရတာ လြယ္တာမွ မဟုတ္ း)

က်ေနာ္က ေရဒီယုိသမား မဟုတ္ေတာ့ ပရိသတ္ ၿပဳံးေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ဘူး(

က်ေနာ္တုိ႔ ေရးတာေတြမွာ အမွားအယြင္း တခုခု ပါသြားလုိ႔ ရယ္ပဲြဖဲြ႔ၾကတာေတြ ရိွမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ဝမ္းသာစရာေပါ့။

Comedian cartoons

ကမၻာမပ်က္ခင္ ကာတြန္းေတြ ဖတ္ဗ်ဳိ႕ း) ကမၻာပ်က္ၿပီးရင္လည္း ဖတ္ပါ း)

ရယ္စရာအနံ႔တခုခု ရတယ္ေနာ္ - - - - ေဟ့ေကာင္။

ဒီကာတြန္းကုိ ဘာသာျပန္ရရင္ လူရွြင္ေတာ္ေတြရဲ႕ အနံ႔က ရယ္စရာေကာင္းတယ္ တ့ဲ း) ကာတြန္းၾကည့္ၿပီး လူရႊင္ေတာ္ ျဖစ္ခ်င္လာၿပီ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က ခပ္တည္တည္ပဲ ေျပာဆုိေနထုိင္တတ္ေတာ့ ဒီတသက္ေတာ့ က်ေနာ့္အနံ႔က ရယ္စရာ ေကာင္းေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။

ကဲ - ေနာက္တပုဒ္ ဘာသာျပန္ရေအာင္။

"ေဒါက္တာ - - - ၊ က်ေနာ္ ရယ္စရာ ေကာင္းတယ္လုိ႔ ခံစားရတယ္"
"အင္း - - - ငါထင္တာေတာ့ မင္းက ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ ျဖစ္ေနတာပါကြာ"

ဘာသာျပန္တာေတာ့ စင္းလုံးေခ်ာ မဟုတ္ဘူး။ တမင္ မႀကိဳးစားတာပါ။ ေကာင္းေနရင္ ခုိင္းေနမွာ စုိးရိမ္ရတယ္း) ကာတြန္းဆရာက နည္းနည္းေတာ့ ပုိသြားတယ္။ လူရႊင္ေတာ္ရဲ႕ စကားနဲ႔တင္ကုိ ဒီကာတြန္းက သိပ္လန္းေနဘီ။

ဒီကာတြန္း၂ခု သိမ္းထားတာ ၾကာၿပီ။ ခုမွ တင္ျဖစ္တယ္။ ကာတြန္းေတြ ဖတ္အားပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ကာတြန္းေတြက လက္တကမ္းမွာ အၿမဲ ရိွေနတာ။ သတင္းစာ ဖြင့္ရင္ ေတြ႔တယ္၊ အင္တာနက္ထဲမွာလည္း ေတာင္ပုံယာပုံ။

ကာတြန္းဆရာေတြရဲ႕ အနံ႔အသက္ကလည္း ရယ္စရာ ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္း)

soccer and some thought

အခုျမင္ရတာ ေခါင္းအုံးမွ ေခါင္းအုံး စစ္စစ္ း)

ဒီလုိ ဒီလုိ - - - တေန႔သမီး အဲ - တေန႔သား ကုိယ့္ေခါင္းအုံးဖုံးအနံ႔ ကုိယ္မခံႏုိင္တာနဲ႔ ေလွ်ာ္မယ္ဆုိၿပီး အဖုံးခြ်တ္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဖုံး မရိွတ့ဲ ေခါင္းအုံးကုိ တီရွပ္တထည္ စြပ္ေပးလုိက္တာ။ ဟုိေန႔က အဲဒါကုိ ဓာတ္ပုံ ေကာက္ရုိက္ထားတာ အခု ပုိ႔စ္တခု ျဖစ္ေရာေပါ့။

တီရွပ္မွာ မန္ယူ စာလုံးကုိထည့္ထားလုိ႔ က်ေနာ္ဟာ မန္ယူ အမာခံ ျဖစ္တယ္ ထင္ၿပီး မဟာမိတ္ဖဲြ႔ သုိ႔မဟုတ္ ရန္ဘက္ဖဲြ႔မေနနဲ႔ဦး)

နာမည္ႀကီးအသင္းမုိ႔ ထည့္လုိက္တာပါ။ အားကစားကုိ မအားလည္း အားေပးခ်င္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အမ်ဳိးသမီး ေဘာလုံးအသင္းေတြကုိ အားေပးပါတယ္။ အားေပးတယ္ဆုိတာ အားေပးတာေပါ့၊ ၾကည့္ေတာ့ မၾကည့္ခ်င္ဘူး။ အမ်ဳိးသမီးေတြ တျခားအားကစားလုပ္တာ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းရင္ ေကာင္းမယ္၊ ေဘာလုံးကန္ရင္ေတာ့ ပ်င္းစရာ ေကာင္းတယ္။ ၾကည့္လုိ႔ မေကာင္းဘူး။ အမ်ဳိးသမီးေတြဟာ ေဘာလုံးကန္ဖုိ႔ ေမြးလာတာမဟုတ္ဘူးလုိ႔ ထင္တာပဲ။

ဟုိတေလာက ရန္ကုန္မွာ အာဆီယံေဒသ ၇ ႏုိင္ငံေလာက္ရဲ႕ ေဘာပဲြ ရိွတယ္။ ကန္သူေတြက အသက္ ၁၆ နွစ္ေအာက္ အမ်ဳိးသမီးေတြ ဆုိပဲ။ ၁၆ နွစ္အထက္ေတြလည္း ပါနုိင္တာေပါ့။ အသက္ လိမ္တယ္ ဆုိတာ ဘာခက္တာမွတ္လုိ႔ း)

ခင္ဗ်ား လက္မခံဘူးထင္လုိ႔ က်ေနာ္ ထပ္ေျပာမယ္ - အမ်ဳိးသမီးေတြ ကန္တ့ဲေဘာလုံးပဲြေတြဟာ ပ်င္းစရာ ေကာင္းတယ္။ မယုံရင္ သြားၾကည့္ဗ်ာ။

ဒီလအတြင္း ရန္ကုန္မွာ ကန္ခ့ဲတ့ဲ အာဆီယံ ကေလးမေတြပဲြက က်ေနာ္ အထင္ေသးထားတာထက္ ၾကည့္ရ ပုိဆုိးမွာပဲ။ က်ေနာ္က သတင္းစာ ဖတ္ေျပာတာပါ၊ သြားမၾကည့္ပါဘူး။

၁၅ ဂုိး သုည ဆုိတ့ဲ ပဲြေတြေတာင္ ပါေသးတယ္။ ဘယ္လုိ ၾကည့္ေကာင္းေတာ့မလဲ သုိ႔ကလုိ တဖက္သတ္ပဲြေတြကုိ။ အားကစားစိတ္ဓာတ္ မရွိဘူးလုိ႔ ဆုိခ်င္ဆုိ။

ဂုိးအရမ္းျပတ္တယ္ဆုိေတာ့ ပ်င္းစရာ။ ဗုိလ္လုပဲြေတြက်မွ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းမယ္လုိ႔ ထင္ခ့ဲမိတယ္။ ဗုိလ္လုပဲြရလဒ္ေတြ ထြက္လာေတာ့လည္း တဖက္သတ္ ျဖစ္ေနျပန္ေရာ။ ၾသစေၾတးလ်က ထုိင္းကုိ ရွစ္သုညနဲ႔ ဗုိလ္စဲြတယ္ း( ကြင္း၀င္ခြင့္ ပုိက္ဆံေပးေပး မေပးေပး တနာရီေက်ာ္ သြားထုိင္ၾကည့္သူဟာ အားကစားကုိ ေတာ္ေတာ္အားေပးတ့ဲလူမွ ဒါမွမဟုတ္ အခ်ိန္ေတြ သိပ္ပုိေနမွ ျဖစ္မယ္။

ေဘာပဲြဆုိတာ ေျခညီမွ ေျခသိပ္မကြာမွ ေကာင္းမွာေပါ့။ တဖက္သတ္ပဲြက ဘယ္လုိေကာင္းႏုိင္မွာတုန္း။ ၿပီးေတာ့ ဥေရာပဖလားေတြ ၾကည့္ထားတ့ဲ ပရိသတ္က ေျခမသြက္တ့ဲ ေဘာပဲြေတြကုိ ဘယ္လုိ ႏွစ္သက္ႏုိင္မွာတုန္း။

ဘုရားစူးရပါေစရဲ႕ က်ေနာ္က အမ်ဳိးသမီးေတြကုိ မမုန္းပါဘူး။ (က်ိန္တာလည္း ခပ္လြယ္လြယ္ က်ိန္လုိက္တယ္၊ ဘုရားစူးဆုိတ့ဲအဓိပၸာယ္ကုိ ခုထိ မသိဘူး။ အခုေတာင္ စူးခ်င္ခ်င္ ျဖစ္ေနတယ္၊ ေအးခ်မ္းေမရဲ႕ ဘုရားစူး ဆုိတ့ဲ အသံေလး ၾကားေယာင္လာလုိ႔ း)

၁၉၉၃ ၀န္းက်င္ ၿမိဳ႕ငယ္ေလးတခုမွာ လွယဥ္ေက်းမယ္ျပိဳင္ပဲြ ၾကည့္ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ျပီးျပီ ဆုိေတာ့ အမ်ဳိးသမီးေတြရဲ႕ အလွကုိ ေကာင္းေကာင္း ခံစားတတ္ၿပီေပါ့။ မစံြပါဘူးဗ်ာ။ ၾကည့္ရတာ မစံြတာကုိ ေျပာတာေနာ္။ တန္လည္း မတန္ဘူး။ မတန္ဆုိ မ၀တ လူႀကီးမင္းမ်ားက အိမ္ကုိ လက္မွတ္ အတင္းလာေရာင္းထားေတာ့ မၾကည့္ခ်င္ဘဲ ၾကည့္ရတ့ဲပဲြေပါ့။ က်ေနာ္နဲ႔ က်ေနာ့္ဦးေလးနဲ႔ သြားအားေပးၾကတယ္။ ဦးေလးက ႀကိဳက္မႀကိဳက္ မသိ၊ က်ေနာ္ကေတာ့ မႀကိဳက္။

မ်က္ေစ့ ပသာဒ သိပ္မျဖစ္စရာ ၂ ခုကုိ သြားေတြ႔တယ္။ ကုိယ္ခႏၶာေကာက္ေၾကာင္းေတြ ေပၚလြင္ေအာင္ လက္ျပတ္အက်ႌ က်ပ္က်ပ္ ထမီက်ပ္က်ပ္ စည္းထား၊ ၀တ္စားထားတာေတာ့ ဟုတ္ပါရဲ႕ ျပိဳင္တ့ဲသူအားလုံးက ပုံစံတူေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနတယ္။ တူေနေတာ့ ၾကည့္ရတာ ပ်င္းစရာ။

ေနာက္တခုက မိတ္ကပ္။ ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ မိတ္ကပ္ကူတာပဲ။ မိတ္ကပ္က ကြ်မ္းက်င္သူေတြ လိ္မ္းထားတာ မဟုတ္ေတာ့ ကူညီရာ မေရာက္ဘူး။ ေရွ႕ေနငွားမွ ေထာင္က်တ့ဲသူေတြလုိ ျဖစ္ေနတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ႕ေလးမွာ မိတ္ကပ္ဆရာ နည္းတယ္၊ အဲဒီတုန္္းက။

ျမိဳ႕နယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး လူႀကီးေတြလည္း အားကစားစိတ္ဓာတ္ ရိွတာကုိ ျပခ်င္တာလား၊ ငါတုိ႔ျမိဳ႕မွာလည္း ဒီလုိပဲြမ်ဳိး ရိွတယ္ဆုိတာကုိ ၾကြားခ်င္တာလား၊ ေရွ႕ဆုံးတန္းကေန မ်က္စိစားပဲြ ထုိင္ခ်င္တာလား မသိ။

အဲဒီတုန္းက လွယဥ္ေက်းမယ္ေတြရဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္ပုံကုိ ဂီတနဲ႔ အကူအညီေပးတာလည္း ရိွတယ္။ တီးလုံးနဲ႔မုိ႔ လမ္းေလွ်ာက္လုိ႔ ေကာင္းခ်င္ ေကာင္းလိမ့္မယ္ နားေထာင္လုိ႔ေတာ့ မေကာင္းဘူး။ နာမည္ေက်ာ္သီခ်င္းထဲက တီးလုံးပဲ။ ပုိလာဘာလီ ဗ်ာ။ ပဲြအစအဆုံး ဒီတီးလုံးကုိပဲ ထပ္ခါတလဲလဲ တီးေနေတာ့ နားၾကားျပင္း ကတ္လာတယ္။ အနားမွာ အုတ္ခဲက်ဳိးရိွမယ္၊ ကုိယ့္ကုိလည္း ဘယ္သူမွ ၾကည့္မေနဘူး ဆုိရင္ေတာ့ ဒရမ္၊ ေအာ္ဂင္၊ ဂီတာ တခုခုကုိ မွန္ေအာင္ ေကာက္ေပါက္မိမယ္ထင္တာပဲ။

ဒါပါပဲ။ အဆုိးျမင္ဝါဒီ ျဖစ္ေနျပီ ထင္ပါရဲ႕ း)