Shwe and Madam Shwe

ေဒၚႀကိဳင္ႀကိဳင္ရဲ႕ ခန္႔ခန္႔ႀကီးပုံ ျဖစ္ပါတယ္။
တပ္မေတာ္နည္းပညာတကၠသုိလ္ ဗုိလ္ေလာင္းသင္တန္း ဆင္းပဲြ သြားအားေပးတာလုိ႔ ၁၈ ရက္ေန႔ သတင္းစာမွာ ေရးထားပါတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးက မိန္႔ခြန္းေျပာတယ္တ့ဲ အဲဒီ သင္တန္းပိတ္ပဲြမွာ။

ပုံကုိ ၾကည့္ပါဦး၊ ေဒၚႀကိဳင္ႀကိဳင္ မ်က္ႏွာထား တင္းရတာက

၁။ တခုခုကုိ ခ်ဳပ္ထိန္းထားရလုိ႔ (အင္း - - - ကုိယ္ခ်င္းစာပါတယ္ေလ)
၂။ အနားမွာ လက္တင္စရာမရိွတ့ဲအတြက္ ေညာင္းလုိ႔ (ေဘးကုိလည္း မေရႊ႕ဘူး အပ်င္းႀကီးပုံမ်ား)
၃။ ဓာတ္ပုံဆရာမ်ားက သူ႔ကုိ ကင္မရာမွန္ဘီလူးကေန ၾကည့္ေနၾကလုိ႔
၄။ သူ႔ကုိ ဘာမွ မေကြ်းလုိ႔
၅။ (ဘယ္အခ်ိန္ကမွန္း မသိ) ညာဘက္က စိန္နားကပ္ ျပဳတ္သြားလုိ႔
၆။ ခုံေသးလုိ႔
၇။ ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္ဆုိတ့ဲ nick name ကုိ သူ႔ေရွ႕မွာ မသုံးၾကလုိ႔
၈။ ခ်စ္လွစြာေသာ ေမာင္ေတာ္ဘုရားက စကားထစ္ေနလုိ႔ သုိ႔မဟုတ္ မိန္႔ခြန္းဖတ္တာ ဖတ္ျပီးသားအပုိဒ္ေတြ ျပန္ဖတ္လုိ႔

ဘာေၾကာင့္ျဖစ္မယ္ ထင္သလဲး)

အဲဒါေတြ တခုမွ မဟုတ္ဘူး လုိ႔ ဒီေန႔ သတင္းစာမွာ ပါတ့ဲပုံက ေျပာပါတယ္း)

လက္တင္စရာ ဘုတုံးႀကီးတခု ေပးထားေပမယ့္ မ်က္ႏွာက အပူသည္ရုပ္ ျဖစ္ေနေလရဲ႕ း)
ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးကုိႏုိင္တာ သူပဲရိွတယ္လုိ႔ တခ်ဳိ႕က ယူဆၾကတယ္။ ဒါဆုိရင္ေတာ့ ဒီမိန္းမႀကီးက ေခသူမဟုတ္ေပါ့ဗ်ာ။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးေနာက္ကေနၿပီး သူက ခ်ယ္လွယ္ေနတာလုိ႔ ယူဆမႈမ်ားလည္း ရိွပ။ ဒါလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပါပဲ။
သူ႔နားသြားခ်င္ၾကဘူး တ့ဲ ဗုိလ္ကေတာ္မ်ားက း) ခစားဖုိ႔အေရး ဒူးေထာက္ရ လက္အုပ္ခ်ီရ စကားေျပာ အလြန္ ဆင္ျခင္ရ ဆုိပဲး)
ထင္ေၾကးေတြအမ်ားႀကီး ထြက္လာတာ ဘယ္ဟာက မွန္မလဲ မသိဘူး။

တုိင္းျပည္ဟာ ဒီလုိလူေတြနဲ႔ ႀကဳံရလိမ့္မယ္လုိ႔ ဘယ္သူမွ ႀကိဳမသိခ့ဲၾကဘူး။ ဒီ လူၾကမ္းမင္းသမီးႀကီးလည္း တေန႔ ဒီေနရာေရာက္လိမ့္မယ္ ဆုိတာ သူကုိယ္တုိင္ သိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒီလင္ ဒီမယားက ျမန္မာျပည္အတြက္ အသုံးမက်ေပမယ့္ ကာတြန္းဆဲြသူ၊ စာေျပာင္ေရးသူေတြရဲ႕ လက္ကျမင္းစရာျဖစ္ေနေလရဲ႕း)

Maonfai or Lanna Kingdom

ကဲ - သြားၾကမယ္။

ဒါ တေန႔ညက ေရာက္ခ့ဲတ့ဲေနရာ။ က်ေနာ့္အိမ္နဲ႔ သိပ္မေဝးဘူး။ ဆုိင္ကယ္နဲ႔ဆုိ ၁ဝ မိနစ္ေပါ့။ ခ်င္းမုိင္ၿမိဳ႕ လားနားေဆးရုံေနာက္ဘက္မွာ။ Soi Lanna Hospital ဆုိရင္ တကၠစီသမား လုိက္ပုိ႔တတ္မွာပါ။ လမ္းသြယ္ ၉ ထဲမွာ ရိွတယ္။ အဲဒီအေဆာက္အအုံကုိ Maonfai လုိ႔ ေခၚတယ္။ ဘာအဓိပၸာယ္မွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ပုံစံကေတာ့ ေက်းလက္ျပတုိက္။ လမ္းႀကိဳလမ္းၾကားထဲမွာ ရိွတယ္။ အဂၤလိပ္လုိ တလုံးမွ ေရးမထားဘူး။ (မာန သိပ္ႀကီးတာပဲး)။ အဝင္ဝမွာ ေညာင္မုတ္ဆိတ္ ေခၚမလား အဲဒါေတြ က်ေနတယ္။


အေပၚထပ္မတက္ခင္ ဖိနပ္ခြ်တ္ဗ်ာ။ ဖိနပ္စင္မွာေတာ့ လူ အေယာက္ ၁ဝဝ ေက်ာ္ရဲ႕ ဖိနပ္ေတြ ထားႏုိင္မယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ဖိနပ္စင္ေဘးမွာ ေရွးေဟာင္း မီးခံေသတၱာႀကီးတလုံးလည္း ရိွတယ္။ ျပတုိက္ဆုိေတာ့လည္း စုံပါ့။ အေပၚမွာ ျမင္ရတာကေတာ့ အေပၚထပ္ လူသြားစႀကၤန္ေပါ့ဗ်ာ။ လန္းနားေခတ္အိမ္ႀကီးရခုိင္ေတြဟာ ဂလုိပါလားလုိ႔ အထင္ေရာက္ေအာင္ စီမံထားပုံရ။


သိပ္မေဝးလွေသးတ့ဲ ေရွးေခတ္က ဒီေဒသမွာ ေဒသခံေတြ ဘယ္လုိ ေနထုိင္ စားေသာက္ ဝတ္ဆင္ၾကတယ္ ဆုိတာကုိ ေလ့လာခ်င္သူမ်ားအတြက္ ျပင္ဆင္ထားတ့ဲ ျပတုိက္ေပါ့။ အသုံးအေဆာင္ေတြ အဝတ္အစားေတြ ပစၥည္းေတြ ျပထားသလုိ မုိဒယ္အျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္တ့ဲသူေတြကုိလည္း ေတြ႔ရတယ္။

လန္းနားေခတ္ (Lanna Kingdom) ေဒသေတြ ဆုိတာ ထုိင္းႏုိင္ငံ ေျမာက္ပုိင္း ခရုိင္ ၈ ခု ကုိ ဆုိလုိတာပါ။ ခ်င္းမုိင္၊ ခ်င္းရုိင္၊ နန္၊ လမ္ပန္း၊ လမ္ဖြန္း၊ မယ္ေဟာင္ေဆာင္၊ ၿပီးေတာ့ Phayao နဲ႔ Phrae လုိ႔ ေခၚတ့ဲ ခရုိင္ေတြေပါ့။ အသံမထြက္တတ္လုိ႔ အဂၤလိပ္လုိပဲ ေကာ္ပီ ကူးေပးလုိက္တယ္။ လန္းနားေခတ္တုန္းကေတာ့ ဒီေဒသေတြအျပင္ ျမန္မာျပည္နဲ႔ လာအုိႏုိင္ငံက ေဒသတခ်ဳိ႕လည္း ပါဝင္တယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ လန္းနားဆုိတာ စပါးခင္းေပါင္း တသန္း လုိ႔ အဓိပၸာယ္ရ ဆုိပဲ။ ၁၂ ရာစုနဲ႔ ၁၅ ရာစုအတြင္း ျဖစ္ထြန္းခ့ဲတယ္။ ေနာက္ပုိင္း တျခားေဒသက စစ္ဘုရင္ႀကီးငယ္ေတြလက္ခ်က္နဲ႔ လန္းနားေခတ္ပ်က္ရတယ္။ ျမန္မာတပ္ေတြ ပါသလုိ လာအုိတပ္ေတြေတာင္ ပါ ဆုိပဲ။ ကုလသမဂၢ မရိွတ့ဲေခတ္ဆုိေတာ့ ထစ္ခနဲရိွ စစ္ျဖစ္ၾကတ့ဲေခတ္ ဆုိပါစုိ႔း)

အဲဒီေခတ္တုန္းက ရုိက္ထားတ့ဲ ဓာတ္ပုံေတြကုိ ေဘာင္သြင္းျပထားတာေတြ႔ရတယ္။ ေဘာင္ေတြကုိ ခပ္ေဟာင္းေဟာင္းျဖစ္ေအာင္ တမင္တကာ လုပ္ထားတယ္။

က်ေနာ္ ေရာက္သြားတ့ဲအခ်ိန္က ည။ ကင္မရာလည္း ယူမသြားပါဘူး။ ဒီပုံေတြကုိေတာ့ အင္တာနက္ကေန ေကာ္ပီကူးထားတာပါ။ အခမ္းအနားတခုအတြက္ ေရွးစတုိင္ ပုံးဖာေမွာက္ဆင္ထားသူေတြေလ။ (the photos in this post are from various web sites: Sorry for using without permissions!)

ဒီျပတုိက္မွာ မဂၤလာပဲြေတြ ဘာေတြလည္း လက္ခံက်င္းပပုံ ရတယ္။


စားစရာေတြလည္း ဒီမွာပဲ ရႏုိင္တယ္။ ဟုတ္တာေပါ့။ လန္းနားေခတ္ ရုိးရာ အစားအစာေတြေပါ့။ ႀကိဳက္တာယူစားစနစ္နဲ႔ သုံးေဆာင္ရုံသာ။ လမ္းေဘးေစ်းသည္ေတြရဲ႕ ေစ်းဝုိင္းေလးမွာ လွည့္ပတ္ၿပီး ယူစား။ ကျပင္က်ယ္ႀကီးမွာလည္း စားပဲြေတြ ခင္းထားတယ္။ စားစရာေတြ ယူၿပီး အဲသမွာ သြားစားလည္း ရတာပဲ။


မုန္႔သည္ေတြက ေရွးေခတ္ကအတုိင္း ဝတ္ထားၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔သြားတ့ဲအခ်ိန္က ေမွာင္ေနေတာ့ ေရနံဆီမီးတုိင္လား ဘာမီးတုိင္ေလးေတြလဲမသိ ထြန္းၾကတယ္။ မုန္႔ကေတာ့ အစုံ။ မုန္႔လင္မယား၊ ေကာက္ညွင္းမုန္႔၊ ေကာက္ညွင္းထုတ္၊ မုန္႔ဟင္းခါး၊ ေခါက္ဆဲြ၊ ထန္းသီးမုန္႔၊ ႀကံေခ်ာင္း၊ ေျမပဲေတာင့္ စသျဖင့္ ဆယ္မ်ဳိးေတာ့ ေက်ာ္မယ္ ထင္တယ္။ ငွက္ေပ်ာဖက္ အရမ္း သုံးတယ္။ ငွက္ေပ်ာဖက္ကုိ ခြက္ပုံစံလုပ္ၿပီး ၾကက္ဥေခါက္ထားတ့ဲဟာ တဇြန္း ေလာင္းထည့္ျပီး မီးနည္းနည္းနဲ႔ကင္တာလည္း ေတြ႔တယ္။ ဖက္ မမည္းခင္ ၾကက္ဥ ၾကက္တာပဲ။

အေပၚက ဟုိ၃ေယာက္ ဝုိင္းေနတ့ဲေနရာကေတာ့ အရက္အုိးေတြ ရိွတ့ဲေနရာ။ ဝါးခြက္အေသးေလးေတြနဲ႔ ဆန္အရက္ ထည့္ေပးမယ္။ က်ေနာ့္ကုိေတာ့ Rice Wine လုိ႔ ေျပာတာပဲ။ ဆန္အရက္နံ႔ နည္းနည္း ရွဴၾကည့္ျပီး မႀကိဳက္လုိ႔ မေသာက္ျဖစ္ဘူး။ ဒီလူေတြရဲ႕ ေက်ာဘက္မွာ ရိွတ့ဲ မန္က်ီးေဖ်ာ္ရည္ပဲ အားေပးခ့ဲတယ္။ ဖန္ခြက္နဲ႔ မထည့္ေပးဘူး။ ဝါးခြက္ပဲ ရိွတယ္။

မုန္႔ဆုိင္ေတြရဲ႕ ေက်ာဘက္မွာ အသံုးအေဆာင္ေတြ ခင္းက်င္းထားတယ္။ ထမင္းခ်ဳိင့္ေတြကေတာ့ မ်က္ႏွာက်က္မွာ။

ျပည္တြင္း ျပည္ပ ဧည့္သည္ေတြ စိတ္ဝင္စားေအာင္ လုပ္ထားတာ။ မဲေခါင္ျမစ္ေဘး ၆ နုိင္ငံက သတင္းသမား အေယာက္ ၁ဝဝ ဝန္းက်င္ သြားၾကတယ္ အဲဒီညက။ အဘုိးႀကီး အဘြားႀကီး သုံးေယာက္ကလည္း မုိဒယ္သေဘာမ်ဳိး ထုိင္ေနၾကတယ္ အိမ္ဦးခန္းလုိမ်ဳိး ေနရာမွာ။ သူတုိ႔လည္း ရုိးရာမုန္႔ေတြ စားတယ္။ သတင္းသမား ၃ေယာက္ေလာက္က သူတုိ႔ၾကားထဲကုိ အလွည့္က် ဝင္ထုိင္ၿပီး ဓာတ္ပုံရုိက္ ဟာသလုပ္ၾကတာေတြ႔ေတာ့ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိလုိက္ေသးတယ္။ လူႀကီးကုိ လူႀကီးမွန္း မသိ။ ကုိယ့္ႏုိင္ငံက သတင္းသမားေတြ မဟုတ္ေတာ့ ဝင္မေျပာလုိက္ဘူး။

က်ေနာ္တုိ႔ကုိ အကေတြ အတီးေတြနဲ႔ ဧည့္ဝတ္ျပဳတယ္။ ကိႏၷရာအကလည္း ပါတယ္၊ အဲဒီ အကဟာ တုိင္လူမ်ဳိး (ရွမ္းလူမ်ဳိး)တုိ႔ရဲ႕ အကျဖစ္ေၾကာင္း ေၾကညာတယ္။ ဆီမီးခြက္အက၊ ဖေယာင္းတုိင္အက၊ သုိင္းအက စသျဖင့္ စုံပါရဲ႕။ လန္းနားေခတ္ ရုိးရာဝတ္စုံေတြနဲ႔ ကၾက တီးၾကတယ္။

တီးမႈတ္ကခုန္တာေတြ မလာခင္ အဓိကအစားအစာ ျဖစ္တ့ဲ ေကာက္ညွင္းေပါင္းနဲ႔ ဟင္းေလးငါးမ်ဳိး ေကြ်းတယ္။ လန္းနားေခတ္မွာ ေကာက္ညွင္းေပါင္းကုိ ထမင္းသေဘာမ်ဳိး စားၾကတယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။
ေကြ်းတ့ဲဟင္းကေတာ့ တုိ႔စရာနဲ႔ အသီးအရြက္တခ်ဳိ႕ (မုန္ညွင္းျပဳတ္၊ ပဲသီးေတာင့္၊ သခြားသီး တုိ႔ကုိ ခရမ္းသီးမီးဖုတ္ ခပ္စပ္စပ္နဲ႔တုိ႔စား)၊ ၾကက္သားေၾကာ္၊ ဝက္ေခါက္ေၾကာ္၊ ျပီးေတာ့ နည္းနည္းစပ္တ့ဲ ဟင္း ၂မ်ဳိးက အသီးအႏွံနဲ႔ အသား ေရာခ်က္ထားတာ။

လန္းနားေခတ္ကအတုိင္း တသေဝမတိမ္း ဝတ္ၾကတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး) ခ်ိတ္ထားတ့ဲ ပုံတခ်ဳိ႕မွာ လန္းနားေခတ္က အမ်ဳိးသမီးတခ်ဳိ႕ အက်ႌ မပါဘူး။ အသားက ညိဳညိဳ။ ထမီေတာ့ ဝတ္တာေပါ့။ ထမီကုိ ခါးမွာ ပတ္တယ္။ အမ်ဳိးသားေတြလုိပဲ ရင္ကုိ ဖြင့္ထားတာပဲ။ ရာသီဥတု ပူလုိ႔ ဖြင့္ထားသလား မသိပါ။

အေစာပုိင္းမွာ သူတုိ႔ အက်ႌ တဘက္ လုံခ်ည္ စသျဖင့္တုိ႔အေၾကာင္း ရွင္းျပတာလည္း ၾကားလုိက္ရေသးတယ္။

လန္းနားေခတ္ျပပဲြတခုမွာ ဓာတ္ပုံရုိက္ထားတာ က်ေနာ့္မွာ ရိွပါတယ္ လြန္ခ့ဲတ့ဲ သုံးႏွစ္ေလာက္က ရုိက္ထားတာ။ ေနာက္ေန႔ေတြမွ (ဒါမွမဟုတ္ ေရွ႕ႏွစ္ထဲး) တင္လုိက္ဦးမယ္။ ခုေတာ့ သူမ်ားပုံေတြနဲ႔ပဲ ဒီပုိ႔စ္ကုိ တင္လုိက္ပါတယ္။ ။

105 years old grandma

ဒီေန႔ ျမန္မာ့အလင္း (လား ေၾကးမုံလား မသိ၊ ေမ့ျပီ) သတင္းစာမွာ ပါတ့ဲသတင္းဗ်ာ။ ေကာ္ပီကူးထားတာ မနက္ကတည္းက ဆုိေတာ့။

ေယာဂီမယ္ေတာ္ႀကီးဘြားအိမ္ျပည့္၏
(၁ဝ၅)ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန့မဂၤလာက်င္းပ
ရန္ကုန္ ဒီဇင္ဘာ ၁

မႏၲေလးတုိင္း ျမင္းျခံခ႐ုိင္ ေတာင္သာၿမိဳ႕နယ္ ဝဲေလာင္ေက်ာကၠာေက်းရြာ ဇာတိ ဘြားအိမ္ျပည့္၏ (၁ဝ၅)ႏွစ္ေျမာက ္ ေမးြ ေန႕မဂလၤ ာအခမး္ အနားကု ိ ယေန႕ နနံ က ္ ၉နာရီတြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ရန္ကင္းၿမိဳ႕နယ္ ေက်ာက္ကုန္းေက်ာင္းႀကီး ပရိယတၱိစာသင္တုိက္၌ က်င္းပရာ ေမြးေန႕အထိမ္းအမွတ္ အလွဴအျဖစ္ ေက်းရြာေျခာက္ရြာကုိ အိမ္ေထာင္စုတစ္စုလွ်င္ ဆန္ တစ္အိတ္နႈနး္ ျဖင ့္
ေက်ာကၠာေက်းရာြ အတြက္ ၁၈၉ အိတ၊္
ေတာင္ကုနး္ ေက်းရာြ အတြက္ ၅၅အိတ္၊
ထန္းေတာႀကီး ေက်းရြာအတြက္ ၆၄အိတ္၊
ေအာင္ခ်မ္းသာေက်းရြာအတြက္ ၅၆အိတ္၊
ၿမဳိ ႕ဘေက်းရာြ အတကြ ္ ၄၉၃အိတ္၊
ကံေအးေက်းရာြ အတြက္ ၁၁ အိတ္ျဖင ့္ ေငြက်ပ္၁၂၁ သိန္းေက်ာ္တန္ဖုိးရွိ ဆန္အိတ္ ၈၆၈ အိတ္ကို ေပးအပ္လွဴဒါန္းၿပီး သံဃာေတာ္မ်ားအား လွဴဖြယ္ဝတၴဳပစၥည္းမ်ား ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းေၾကာင္း သိရသည္။
(သတင္းစဥ္)

သတင္းေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။

ေျပာစရာ ၂ ခုေတြ႔တယ္း)

အိမ္ေထာင္စု တစုလွ်င္ ဆန္တအိတ္ႏႈန္း ဆုိေတာ့

၁။ ဘြားဘြားက တအိမ္ တအိတ္ႏႈန္း ေဝတာလား

၂။ ဘြားဘြားကုိ ေပးၾကတာလား

၃။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ လွဴၾကတာလား

၄။ အိမ္အေရအတြက္အလုိက္ ဘြားဘြားက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ လွဴတာလား ဆုိတ့ဲ ေမးခြန္းေတြ ေပၚလာတယ္။

အလုပ္ထဲမွာ ဖတ္ၾကည့္ရင္း ေမးမိတာပါ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ထပ္ဖတ္ၾကည့္မွ ဘြားဘြားက လွဴတာျဖစ္ေနတယ္။ ဝါက်က အရွည္ႀကီး ေရးထားတာဆုိေတာ့ တေခါက္ဖတ္ရုံနဲ႔ သေဘာမေပါက္ဘူး။ ဝါက်ရွည္ရွည္ေတြ သိပ္ေခတ္စားတာပဲ။ သတင္းတပုဒ္လုံးကုိ ဝါက်တေၾကာင္းတည္းမွာ ျပြတ္သိပ္ၿပီး ေရးတာေနာ္း(

ဝါက်တေၾကာင္းစာနယ္ဇင္းပညာ one sentence journalism ဆုိတာ ရိွတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ရိွတယ္ဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီအေရးအသားကုိ သပြတ္အူေရးနည္းလုိ႔ နာမည္ေပးရမယ္း)

ေနာက္ထပ္ ေတြးမိတာ တခုက ဘြားဘြားရဲ႕ အသက္။ အသက္ အဲသေလာက္ရွည္ေအာင္ ဘာေတြ စားသလဲ၊ မစားဘူးလဲ မသိ။ ရန္ကင္းက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ေမြးေန႔လုပ္တယ္ ဆုိေတာ့ သူက ရန္ကုန္မွာ ေနပုံရတယ္။ အသက္ႀကီးသူေတြက ဇာတိေျမကုိ ခ်စ္ပုံရတယ္၊ အလွဴလုပ္တာေတာင္ အရင္ ေနခ့ဲတ့ဲေနရာကုိ ေရြးၿပီး လွဴတယ္။

ဒါပါပဲ။ ေရးခ်င္တာက ဒီေလာက္ပါပဲ။ သိပ္လည္း အရွည္ႀကီး မေရးခ်င္ဘူး။ တမ်က္ႏွာေက်ာ္ရင္ မဖတ္မွာစုိးလုိ႔။ ။

Debt အေျကြး

အေမရိကန္ ႏုိင္ငံသားအျဖစ္ ေလွ်ာက္လႊာတင္ဖုိ႔ ၿပီးခ့ဲတ့ဲအပတ္က နည္းနည္းေလး ျပင္ဆင္မိတယ္။ ဒုကၡသည္အျဖစ္ ယူအက္စ္ ေရာက္ခ့ဲတာ ၅ နွစ္ ျပည့္ျပီးျပီမုိ ့ ေလွ်ာက္လုိ႔ရျပီေပါ့ဗ်ာ။ ေလွ်ာက္ခ်င္ရတ့ဲအေၾကာင္းရင္း ေျပာရရင္ သိပ္မ်ားတယ္။

ဒုကၡသည္ခရီးသြားလက္မွတ္ ရခ်င္ရင္ လဝကရုံးကုိ စာပုိ႔ျပီး ေလွ်ာက္ရတယ္။ ကုိယ့္လုိလူ သိပ္မ်ားတာမုိ႔ ေစာင့္ေပဦးေတာ့ လနဲ႔ခ်ီ။ ဒုကၡသည္ ဆုိေတာ့ ပတ္စ္ပုိ႔ ေလွ်ာက္ခြင့္ မရိွဘူးေလ။ ခရီးသြားလက္မွတ္ ဆုိတာနဲ႔ပဲ ႏွစ္ပါးသြားေနရတာ ၾကာေပါ့။

နုိင္ငံသားေတြသာ ကုိင္ခြင့္ရတ့ဲ ပတ္စ္ပုိ႔ကေတာ့ ယူအက္စ္မွာ ေလွ်ာက္လႊာသြားတင္နုိင္တ့ဲ ေနရာေပါင္း ၇ဝဝဝ ဝန္းက်င္ ရိွတယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ စာတုိက္ေတြ ဘာေတြမွာ ေလွ်ာက္နုိင္တယ္။ တခ်ဳိ႕စာၾကည့္တုိက္ေတြမွာေတာင္ ေလွ်ာက္လႊာ တင္နိုင္ဆုိပဲ။

နုိင္ငံသားျဖစ္သြားရင္ ပတ္စ္ပုိ႔ ကုိ ေဒၚလာ တရာအကုန္ခံတာနဲ႔ သိပ္မၾကာခင္ ရတယ္။ ျပီးေတာ့ အေမရိကန္ပတ္စ္ပုိ႔ ဆုိရင္ ေလဆိပ္ေတြမွာ အရစ္မခံရေတာ့ဘူး။

အခုကုိင္ထားတ့ဲ ခရီးသြားလက္မွတ္က ေစ်းႀကီးတယ္။ ေဒၚလာေလးရာ ဝန္းက်င္ ေပးရသဗ်။ ခ်က္ခ်င္းလည္း မရဘူး။ ၃လ ၆လ စသျဖင့္ ေစာင့္ရတယ္။ ရလာေတာ့လည္း စာမ်က္ႏွာက နည္းေသးတယ္။ သက္တမ္းက ခပ္တုိတုိ။ ၂ ႏွစ္ပဲ ရတယ္။ သက္တမ္းကုန္လုိ႔ အသစ္ထပ္ေလွ်ာက္ရင္ ကုန္ေပဦးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ၄ဝဝ။ ခရီးသြားလက္မွတ္က ေလဆိပ္ေတြမွာ အနည္းနဲ႔ အမ်ားေတာ့ အရစ္ရွည္တာ ခံရတယ္။ ဟုတ္တာေပါ့။ ယူအက္စ္ ေလဆိပ္ေတြမွာလည္း ရစ္ပါ့ဗ်ာ။

သုိ႔ကလုိ ေစ်းတြက္ တြက္တာနဲ႔တင္ နုိင္ငံသားျဖစ္ေရးက အေရးပါေနျပီ။ နုိင္ငံသား ေလွ်ာက္မယ္ဗ်ာ။

ပထမအဆင့္ အေနနဲ႔ ယူအက္စ္ လဝက အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြ သြားဖတ္ျပီး ေလွ်ာက္လႊာကိစၥ စနည္းနာတယ္။ ေလွ်ာက္တာနဲ႔ ကုန္က်စရိတ္က $675 ေပးရမယ္ တ့ဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ မေလွ်ာက္ျဖစ္ေသးဘူး။ အေၾကြးတင္ေနေတာ့ ပိုက္ဆံ ထပ္မေခ်းခ်င္ေသးဘူး။

ဒီအေၾကာင္း က်ေနာ့္ညီတေယာက္ကုိ ေျပာျပျဖစ္တယ္ အေၾကြးတင္ေနေၾကာင္း၊ ႏုိင္ငံသားလည္း ေလွ်ာက္ခ်င္ေၾကာင္းေပါ့ဗ်ာ။ သူက ဘာျပန္ေျပာသလဲဆုိေတာ့ နီးစပ္ပါတယ္ တ့ဲ၊ အေမရိကန္ေတြလည္း အေၾကြးေတြကုိယ္စီနဲ႔ ဆုိပဲ။

သူ႔စကားေၾကာင့္ အေၾကြးရိွတာ ေက်နပ္သလုိလုိ ျဖစ္သြားတယ္။ အေမရိကန္ေတြနဲ႔ တူတယ္ဆုိလုိ႔ပါး) နာမည္ေက်ာ္လူႀကိဳက္မ်ားသူတေယာက္ ယားနာေပါက္သလုိ ကုိယ္လည္းယားနာေပါက္လုိ႔ ဂုဏ္ယူမိတ့ဲသူလုိေပါ့ဗ်ာ။

အခု စာထေရးေနတာ မုိးမလင္းေသးဘူး။ ေစာေစာက တေရးႏုိး ျပန္အိပ္မရလုိ႔ ဘေလာ့မွာ ပုိ႔စ္တခု ေရးဦးမွပဲ ဆုိျပီး ထုိင္ေရးေနတာ။ အေပၚမွာ ေရးထားတာေတြက နိဒါန္းပ်ဳိးတာေတြပါ။

ေရးခ်င္တာက အေၾကြးအေၾကာင္း။

ဒီႏွစ္ထဲမွာ စကားေျပာတ့ဲအခါ စာေရးတ့ဲအခါ ခ်က္တင္ တက္တ့ဲအခါ အေၾကြးတင္ေနတ့ဲအေၾကာင္း မၾကာခဏ ထုတ္ေျပာျဖစ္တယ္။ ကုိယ့္အခက္အခဲကုိ ရင္ဖြင့္လုိက္ရင္ ေပါ့သြားမွာပဲ ဆုိတ့ဲသေဘာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး)

အေၾကြးရိွေနတယ္လုိ႔ ေျပာရတာကုိက ဂုဏ္ယူစရာ ေပ်ာ္စရာ ျဖစ္ေနတယ္း)

တပါးသူကုိ ညည္းခ်င္းထုတ္ မသိမသာ ရိႈက္သံေပးရတာ တယ္ အရသာရိွတာပဲး)

အေၾကြး ရိွေၾကာင္း ထုတ္ေျပာျခင္းဟာ ငါဟာ သုံးႏုိင္ စဲြႏုိင္တ့ဲ ပုဂၢဳိလ္ျဖစ္တယ္ ေခသူမဟုတ္လုိ႔ တဖက္သားကုိ အင္ေဖာ္ေမးရွင္း ေပးတ့ဲသေဘာေပါ့ဗ်ား)

ဘာရယ္လုိ႔ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ အေၾကြးတင္ေနေတာ့လည္း ဒီလုိပဲ ေရးမိရာ ေရးလုိက္တာပါး)