thinking about sunflower (and watermelon?) seeds!

အေတြးအျမင္ ဝဝ၃
မနက္ျဖန္ဟာ ခ်ားလ္စ္ဒါ၀င္ရဲ႕ အႏွစ္ ၂၀၀ ေျမာက္ ေမြးေန႔ျဖစ္တယ္။ ဟုတ္တယ္၊ လူဆုိတာ ေမ်ာက္ကေန ဆင့္ကဲ ဆင့္ကဲ ပုံစံေျပာင္းလာတာလုိ႔ ေၾကညာခ့ဲတ့ဲ ဒါ၀င္ႀကီးရဲ႕ ေမြးေန႔။ ဒါ၀င္ ၂၀၀ ျပည့္ ကာလမွာ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ခုတေလာ တင္တ့ဲပုိ႔စ္ေတြကုိလည္း ေမ်ာက္ပုံ ၀ံပုံေတြ တဲြထည့္မိေနတယ္။ ကဲ - နိဒါန္းရဲ႕ နိဒါန္းကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ း)

မုိးမခမွာ ဘာဘာညာညာေတြ ေလွ်ာက္ေရးေနတ့ဲ ကုိေမာင္ရစ္က တခါတေလ ေျပာတတ္တယ္၊ "ဘာညာသာရကာ ေနၾကာ ကြာေစ့" ဆုိၿပီး။ အင္း - ဘာမွန္း မသိပါဘူး။ (သူလည္း သိပုံမရ)။ လူရိွန္ေအာင္ ေျပာတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္။ သံေပါက္ မဟုတ္၊ ဂါထာ မဟုတ္၊ အတိတ္တေဘာင္လည္း မဟုတ္။ စကား၀ွက္မဟုတ္။ ဒီအေၾကာင္း တေန႔ေန႔ေတာ့ ေရးဦးမွပဲဆုိၿပီး ေတးထားတာ ခုမွပဲ တကယ္ေရးျဖစ္ၿပီ။

ဘာညာသာရကာ
ဒီရဲ႕ ဘာညာသာရကာ ဆုိတ့ဲ စကားလုံးေၾကာင့္ ျမန္မာစာ ေလ့လာတ့ဲ ႏုိင္ငံျခားသားေတြ ဂြက်ေစမွာ ဧကန္။ ဘာမွန္းမသိတ့ဲ စကားလုံး။ က်ေနာ္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ထုိင္ၿပီး ဟုိဟုိဒီဒီ ေလွ်ာက္ေရးထားတာေတြကုိ တခ်ဳိ႕ေတြကေတာ့ ေျပာပါလိမ့္မယ္၊ ဘာေတြမွန္း မသိ၊ အေရမရ အဖတ္မရလုိ႔။

Gtalk မွာ ဆုံျဖစ္တ့ဲ မိတ္ေဆြတေယာက္က ေမးတယ္၊ မင္း ဘာစာေတြ ေရးေနသလဲ တ့ဲ။ ဘာညာသရကာ ဆုိပါစုိ႔ကြာ လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ဒီစကားလုံး သုံးထည့္လုိက္တာ ကုိယ့္အတြက္လည္းမွန္တယ္၊ အေၾကာင္းအရာ စုံစီနဖာ ဆုိတ့ဲသေဘာ။ သူ႔အတြက္လည္း မွန္တယ္၊ အေရမရ အဖတ္မရေတြ ေရးေနတယ္ ဆုိတ့ဲ သေဘာ။ အင္း - ဒီစကားလံုး ဘာညာသာရကာ က ဘာမွန္း မသိေပမယ့္ သုံးရတာ ဟန္အက်သား။

ေနၾကာ
ေဗဒင္ေတြ ဘာေတြကုိ စုံမက္တတ္တယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ေနၾကာေစ့ကုိ အရမ္းကာေရာ မစားသင့္ဘူး၊ အထူးသျဖင့္ ေထာင္ထဲကလူေတြ မစားသင့္ဘူး။ ( က်ေနာ္ ရမ္းတုတ္လုိက္တာ ေသာက္တလဲြ ျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ ေနၾကာေစ့စားမယ္ဆုိရင္ ေဗဒင္ဆရာတေယာက္ေယာက္ကုိ ခ်ည္းကပ္ ေမးျမန္းၿပီးမွ စားပါ။ )

မေန႔ညတုန္းက ေနၾကာေစ့ ခ်ဥ္ျခင္းတပ္လုိက္တာ။ လက္ႏွစ္ဖက္လုံးက တေန႔ကုိ ၁၅ နာရီေလာက္ ကြန္ပ်ဴတာကုိင္ေနေပမယ့္ ေနၾကာေစ့ စားျဖစ္တယ္ မၾကာခဏ။ ေနၾကာေစ့ ေလွာ္ၿပီးသား တျပည္ေလာက္ ဆ့ံတ့ဲ အထုတ္ ဆုိရင္ ဘတ္ ၁၀၀ (၃ေဒၚလာ) ေပးရတယ္။ ဘတ္္ ၅၀ တန္ အထုတ္ပဲ ၀ယ္ျဖစ္တယ္။ အိမ္ကလူေတြ အားလုံး စားေပေတာ့ ၂ရက္ ၃ရက္။

ေနၾကာေစ့ကုိ စနစ္တက် မစားတတ္ခင္ကတည္းက အျပတ္ အားေပးခ့ဲတာ။ အခံြမခြာတတ္ေတာ့ ပါးစပ္ထဲ အစုံလုိက္ အၿပဳံလုိက္ပစ္ထည့္ၿပီး ၀ါးတာပဲ။

အခံြခြာၿပီးသားဆုိရင္ ေကာင္းမယ္လုိ႔ ေတြးမိဖူးတယ္။

လြန္ခ့ဲတ့ဲ ၃ ႏွစ္ေလာက္က ဆုိင္တဆုိင္မွာ အခံြခြာၿပီးသား ေနၾကာေစ့ ၁ ထုပ္ ၀ယ္စားျဖစ္တယ္။ ေကာင္းေတာ့ ေကာင္းတယ္။ အခံြခြာစရာမလုိဘူး။ ခြာစရာ အခံြမွ မပါဘဲ။ ဒီေတာ့လည္း စားရတာ တခုခု လုိေနသလုိ ခံစားရတယ္။ အခံြခြာတ့ဲအလုပ္ မလုပ္ရေတာ့ တခုခု လုိၿပီေပါ့ဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ပဲ အခံြခြာၿပီးသားဆုိရင္ မေကာင္းဘူးလုိ႔ ေတြးမိျပန္ေရာ။

အေနာက္ႏုိင္ငံေတြမွာေတာ့ ေပါင္မုန္႔ ကိတ္မုန္႔တုိ႔ေပၚမွာ ေနၾကာေစ့ျဖဴးတယ္။

အေပၚမွာ ေတြ႔တ့ဲအတုိင္း မုန္႔ေပၚမွာ ေနၾကာေစ့ေတြကုိ ႏွမ္းျဖဴးသလုိ ျဖဴးတတ္ၾကတယ္။ ဒါမ်ဳိးမုန္႔ မစားဖူးပါဘူး။ ျမင္ဖူးတာပါ။

ေနၾကာေစ့စားတာနဲ႔ ရုပ္ရွင္ၾကည့္တာနဲ႔က ဟုိတုန္းကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ မဟာမိတ္ပဲ။ ဇာတ္ကား အစပုိင္းမွာ ေနၾကာေစ့အခံြခြာသံေတြ တရုံလုံး ညံေနတတ္တယ္။ ဇာတ္ကား တ၀က္က်ဳိးရင္ေတာ့ ေနၾကာေစ့အသံေတြ တိတ္သြားေရာ။ ေနၾကာေစ့ မစားဘဲ ၾကည့္ရတ့ဲ ရုပ္ရွင္ကားဟာ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းမယ္မဟုတ္။ ခုေခတ္ေတာ့ ဘယ္လုိရိွမယ္ မေျပာတတ္။ စီးပြားက်ၾကေတာ့ ေနၾကာေစ့ ၀ယ္စားၾကေသးရဲ႕လား။

က်ေနာ္ ဆယ္တန္း ပထမႏွစ္ တက္ေတာ့ အတန္းထဲမွာ ေနၾကာေစ့ လုိ႔ ေခၚတ့ဲ ေကာင္မေလး (သုိ႔မဟုတ္ မမ) တေယာက္ ရိွတယ္။ သနပ္ခါးလိမ္းတယ္၊ ခပ္ၿပဳံးၿပဳံး။ သူက ေနၾကာေစ့ ႀကိဳက္လြန္းလုိ႔ ဒီနာမည္ ရခ့ဲ ဆုိပဲ။ ဒီေလာက္ပါပဲ၊ သူနဲ႔ စကားမေျပာဖူးခ့ဲေတာ့ ဒီထက္ ပုိေျပာစရာ မရိွ။

ကြာေစ့
ေနၾကာေစ့ေတာ့ အခံြခြာတတ္ေပမယ့္ ကြာေစ့ကုိေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ မခြာတတ္၊ ခြာရခက္လုိ႔ မစားျဖစ္။ ၀ယ္ရလည္း ခက္ပါတယ္။ ေနရာတုိင္းမွာ မရိွ။ ရန္ကုန္က တရုတ္လူမ်ဳိးေတြကေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕ နာေရးေတြမွာ ကြာေစ့ေတြ ပန္းကန္ျပားထဲ ထည့္ၿပီး ဧည့္ခံတတ္တယ္။

- ကြာေစ့က အမည္းေရာင္ ဆုိေတာ့ ၀မ္းနည္းျခင္းအထိမ္းအမွတ္ နာေရးမွာ ေကြ်းတာလား။
- ေစ်းေပါလုိ႔ ေကြ်းတာလား။ ဒါလည္း မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး၊ တရုတ္အမ်ားစုက အနည္းနဲ႔ အမ်ား ေရလွ်ံသားပဲ။
- စကားမေျပာေစခ်င္လုိ႔လည္း မျဖစ္ႏုိင္။ စားရင္း ေျပာလည္း ရတယ္ေလ။

ကြာေစ့ဆုိတာ ဖရဲသီးကေန ရပုံေပၚတယ္။ ကြာေစ့လုိ႔ ဘာေၾကာင့္ေခၚသလဲ ? ခြာလုိက္ရင္ အခံြက ကြာသြားေပမယ့္ စားမယ္ဆုိၿပီး ျပင္လုိက္ရင္ အခံြက ျပန္ေစ့သြားလုိ႔မ်ားလား။

ေတြးၾကည့္တာပါ။ ေၾသာ္ - ဘာညာ သာရကာ ေနၾကာ ကြာေစ့။ ။