some Khit Pyaing news

ေခတ္ျပိဳင္ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာကုိ ထုိင္းႏုိင္ငံက မိတ္ေဆြေတြပဲ ၀င္ၾကည့္လုိ႔ရ။ တျခားႏုိင္ငံက မိတ္ေဆြတခ်ဳိ႕ကုိ လွမ္းေမးၾကည့္ေတာ့ မရဘူး တ့ဲ။ မဲေဆာက္က တေယာက္ လွမ္းပုိ႔ေပးတ့ဲ ၃ ရက္ေန႔ သတင္းေတြ ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။ ဒီဘေလာ့ဂ္မွာ သတင္းေတြတင္ဖုိ႔ အစီအစဥ္ မရိွပါ။ မရိွေပမယ့္ ဖတ္ခ်င္သူေတြ အဆင္ေျပေအာင္ တင္လုိက္မယ္ တခါတေလ။

အပိတ္ခံထားရသည့္ True News ဂ်ာနယ္ျပန္ထြက္

ဆုေၾကး သိန္း (၁,ဝဝဝ) ေပးမည့္
က်ပ္ (၂၀၀) တန္ ထီလက္မွတ္ စတင္ေရာင္းခ်

ပ်ဥ္းမနားၿမိဳ႕မေစ်းႀကီးကုိ
ၿမိဳ႕ျပင္ေစ်းသစ္ေျပာင္းရမည္

ျမန္မာငါးႏွင့္ပုစြန္
ထုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ကုိ ခုိးသြင္း

ေမာ္လၿမိဳင္ အမွတ္ (၁) ေစ်းႀကီး မီးေလာင္ျပာက်


အပိတ္ခံထားရသည့္ True News ဂ်ာနယ္ျပန္ထြက္
NEJ/ ၃ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၈

စစ္အစုိးရ စာေပစိစစ္ေရး၏ (၂) လၾကာ အပိတ္ခံထားရသည့္ True News ဂ်ာနယ္ အတြဲ (၁) အမွတ္ (၁၈) ဒီဇင္ဘာ (၂) ရက္က ျပန္လည္ထုတ္ေ၀သည္ကုိေတြ႕ရေသာ္လည္း တလအပိတ္ခံထားရသည့္ Action Times ဂ်ာနယ္မွာ (၂) လေက်ာ္သည္ထိ ျပန္လည္ထုတ္ႏုိင္ျခင္းမရွိေပ။

အဆုိပါကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ Action Times ဂ်ာနယ္တြင္ လုပ္ကုိင္ေနသူတဦးကုိ ေမးၾကည့္ရာ “က်ေနာ္တုိ႔ ရပ္ထားတာ (၄) ပတ္၊ တလျပည့္တဲ့အခါ စာေပစိစစ္ေရးက ျပန္ထုတ္ဖုိ႔ ၫႊန္ၾကားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ဘက္က အခက္အခဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ခုခ်ိန္ထိ ျပန္လည္ထုတ္ေဝႏိုင္ျခင္း မရွိေသးတာပါ” ဟု ေျပာသည္။

ဂ်ာနယ္တေစာင္ ရပ္ထားရခ်ိန္တြင္ ၀န္ထမ္းလစာအပါအ၀င္ အေထြေထြစရိတ္ မ်ားစြာရွိေၾကာင္း၊ စာေပစိစစ္ေရးမွ ပိတ္လုိ္က္သည့္အတြက္ နာမည္ပ်က္စာရင္း သြင္းလုိက္သကဲ့သုိ႔ ျဖစ္သြားကာ အခ်ဳိ႕၀န္ထမ္းမ်ား ထြက္ကုန္ၿပီး ဂ်ာနယ္တုိ္က္လည္း မတည္မၿငိမ္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေၾကာ္ျငာရွင္မ်ား၊ ျဖန္႔ခ်ိေရးသမားမ်ားနွင့္ ရွင္းရသည့္ ကိစၥမ်ားလည္း ရွိေၾကာင္း၊ ၎တို႔ ဂ်ာနယ္အေနျဖင့္ စာဖတ္သူမ်ားအၾကား နာမည္ေပါက္ရန္ ႀကိဳးစားေနရဆဲ ကာလတြင္ ပိတ္ပင္ခံရသျဖင့့္ ျပန္ထြက္သည့္အခါ အသစ္ကဲ့သုိ႔ ျပန္ျဖစ္သြားၿပီး ျပန္လည္ႀကိဳးစားအားထုတ္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပသည္။
True News ႏွင့္ Action Times ဂ်ာနယ္ (၂) ေစာင္ကုိ ၿပီးခဲ့သည့္ (၂) လေက်ာ္မွစၿပီး စာေပစိစစ္ေရးက ထုတ္ေ၀ခြင့္ရပ္စဲခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ မည္သည့္ကိစၥေၾကာင့္ အဆုိပါ ဂ်ာနယ္ (၂) ေစာင္အား ပိတ္သည္ကုိ စာေပစိစစ္ေရးမွ ေဖာ္ျပခဲ့ျခင္းမရွိဘဲ ပိတ္ရန္သာ ၫႊန္ၾကားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ဂ်ာနယ္တုိက္မ်ားမွ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတာင္းပါက ေနာင္တြင္ စာေပစိစစ္ေရးက ပုိ၍ အႏုိင္က်င့္မည္ကုိ စိုးသည့္အတြက္ ေခါင္းငုံ႔ခံေနရသည္ဟု အယ္ဒီတာမ်ားက ေျပာသည္။ ဂ်ာနယ္တေစာင္ အပိတ္ခံရ၍ ျပင္ပမီဒီယာမ်ားက ေမးျမန္းပါက အစုိးရမွ ပုိ၍အၿငိဳးထားမည္ကုိစိုးရိမ္ၿပီး မေျဖၾကားရန္ သက္ဆုိင္ရာ တုိက္ပုိင္ရွင္မ်ားက ၫႊန္ၾကားထားသည္ဟု စုံစမ္းသိရသည္။
http://www.khitpyaing.org/news/December_08/03-12-08a.php

ဆုေၾကး သိန္း (၁,ဝဝဝ) ေပးမည့္
က်ပ္ (၂၀၀) တန္ ထီလက္မွတ္ စတင္ေရာင္းခ်
NEJ/ ၃ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၈

ဆုေၾကးေငြ သိန္း (၁,၀၀၀) ေပးမည့္ ထီလက္မွတ္ကုိ စစ္အစိုးရက စတင္ေရာင္းခ်ေနရာ အဆုိပါ သိန္း (၁,၀၀၀) ဆုေပါက္လွ်င္ ထီကုိယ္စားလွယ္မ်ားကလည္း သိန္း (၅၀၀) ေပးမည္ျဖစ္သည့္အတြက္ စုစုေပါင္း သိန္း (၁,၅၀၀) ေပးမည့္ က်ပ္ (၂၀၀) တန္ ထီလက္မွတ္မ်ားကုိ ဒီဇင္ဘာလမွစၿပီး ေရာင္းခ်ေနျခင္းျဖစ္သည္။

မိုးယံ၊ ေရႊလမင္းႏွင့္ ျမတ္ဆုကုေဋ ထီဆိုင္ပိုင္ရွင္တဦးက “က်မတို႔ဆိုင္က ထိုးတဲ့ ထီလက္မွတ္ေတြထဲက က်ပ္ သိန္း (၁,ဝဝဝ) ဆုေပါက္ရင္ အပိုဆု က်ပ္ သိန္း (၅ဝဝ) ေပးမယ္ဆိုေတာ့ က်ပ္သိန္း (၁,၅ဝဝ) ရမယ္။ အလားတူ က်ပ္ သိန္း (၅ဝဝ) ဆုေပါက္ရင္ က်ပ္ သိန္း (၅ဝ)၊ က်ပ္ သိန္း (၃ဝ၀) ဆုေပါက္ရင္ က်ပ္ (၁ဝ) သိန္း၊ က်ပ္သိန္း (၂ဝဝ) ဆုေပါက္ရင္ က်ပ္ (၅) သိန္း၊ က်ပ္ သိန္း (၁ဝဝ) ဆုေပါက္ရင္ က်ပ္ (၂) သိန္း အပိုဆုအျဖစ္ ထပ္ၿပီး ခ်ီးျမႇင့္မွာ ျဖစ္ပါတယ္” ဟု ရွင္းျပသည္။

အလားတူ အျခားထီကိုယ္စားလွယ္ ဆိုင္ႀကီးမ်ားကလည္း တူညီသည့္ အပိုဆုေၾကး ေပးၾကၿပီး အပိုဆုေပးမည့္ ပမာဏႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ထီအေရာင္းကိုယ္စားလွယ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ အစိုးရ ေအာင္ဘာေလသိန္းဆုဌာန တာဝန္ရွိ အရာရွိႀကီးမ်ား ညႇိႏႈိင္းၿပီးမွ အျမင့္ဆံုးအပိုဆုကို က်ပ္ သိန္း (၅ဝဝ) ထက္ပိုမေပးရန္ ညႇိႏႈိင္းထားခဲ့ေၾကာင္းလည္း ထီကိုယ္စားလွယ္တဦးက ေျပာျပသည္။

၎ကဆက္ေျပာရာတြင္ အစိုးရသည္ ယခုေနာက္ဆံုး (၂၄ဝ) အႀကိမ္ေျမာက္ကစၿပီး ထီလက္မွတ္တေစာင္ နဂို က်ပ္ (၁ဝဝ) မွ က်ပ္ (၂ဝဝ) အထိ တန္ဖိုးတိုးျမႇင့္သတ္မွတ္ခဲ့ေၾကာင္း၊ အျမင့္ဆံုးထီဆုကိုလည္း က်ပ္ သိန္း (၅ဝဝ) မွ သိန္း (၁,ဝဝဝ) အထိ တိုးျမႇင့္ေပးခဲ့ေၾကာင္း ရွင္းျပသည္။

ထီဆိုင္မ်ားအေနျဖင့္ အစိုးရ ထီလက္မွတ္မ်ားကို သတ္မွတ္ေစ်းအတိုင္း မဟုတ္ဘဲ အျမတ္တင္ေရာင္းခ်ခြင့္ရွိျခင္းေၾကာင့္ ဆုႀကီးေပါက္သူမ်ားကို ေနာက္ထပ္ အပိုဆု ထပ္ခ်ီးျမႇင့္ႏိုင္ျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ဆုိင္ပုိင္ရွင္မ်ားက ေျပာသည္။ ယခင္ သိန္း (၅ဝဝ) ဆု တုန္းကလည္း အပိုဆု က်ပ္ သိန္း (၅ဝဝ) ေပးၿပီး၊ ယခု က်ပ္ သိန္း (၁,ဝဝဝ) မွာလည္း က်ပ္ သိန္း (၅ဝဝ) ပဲ ေပးေၾကာင္း၊ ၎ပမာဏမွာမူ အစိုးရႏွင့္ ထီဆိုင္မ်ား ညႇိႏႈိင္းၿပီး သတ္မွတ္ထားျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယခု (၂ဝဝ) က်ပ္တန္ ထီလက္မွတ္မ်ားကို အစိုးရထံမွ တေစာင္ကို (၁၈၂) က်ပ္ႏႈန္းျဖင့္ ဝယ္ရေၾကာင္း၊ အဆိုပါ ထီကို က်ပ္ (၂ဝဝ) ျဖင့္ ေရာင္းမည္ျဖစ္ေသာ္္လည္း အပိုဆုေပးၾကသည့္အတြက္ က်ပ္ (၂၂ဝ) မွ (၂၅ဝ) အၾကား အဆင္ေျပသလို ေရာင္းခ်ၾကသည္ဟုလည္း ရွင္းျပသည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ထီဆိုင္ႀကီးမ်ားတြင္ ေလာေလာဆယ္ အေစာင္ (၃ဝ) ပါ မဂၤလာစံုတဲြ တတဲြကို က်ပ္ (၆,၅ဝဝ) မွ က်ပ္ (၇,ဝဝဝ)၊ (၁ဝ) ေစာင္တဲြကို က်ပ္ (၂,၅ဝဝ) ႏွင့္ (၂) ေစာင္တဲြကို က်ပ္ (၅ဝဝ) စသျဖင့္ ေရာင္းခ်ေနသည္။

ထီစတင္ေရာင္းခ်သည့္ ဒီဇင္ဘာ (၁) ရက္ေန႔ထိ ထီဆိုင္ႀကီးအမ်ားစုသည္ ေစ်းႏႈန္းသတ္မွတ္ႏိုင္ျခင္း မရွိၾကေသးဘဲ ဒီဇင္ဘာ (၂) ရက္ေန႔ ေရာက္မွသာ (၂ဝဝ) က်ပ္တန္ထီကို (၂၃ဝ) မွ (၂၅ဝ) အၾကား အဆင္ေျပသလို ေရာင္းခ်ၾကၿပီး နယ္ထီဆိုင္မ်ားတြင္မူ ယခုထက္ ေစ်းႏႈန္းပိုမိုျမင့္ေၾကာင္း စုံစမ္းသိရသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေစ်းသစ္အနီး ထီဆိုင္တန္းမ်ားကုိေမးၾကည့္ရာ ယခင္ က်ပ္ (၁ဝဝ) တန္ လက္မွတ္မ်ားကဲ့သုိ႔ ေရာင္းအား မေကာင္းေၾကာင္း၊ ထီလက္မွတ္ တန္ဖိုးမ်ား (၂) ဆ တက္သြားေသာ္လည္း ျပည္သူမ်ား၏ ထီထိုးႏိုင္မႈ၊ ေငြေၾကး တတ္ႏိုင္မႈ ပမာဏ အေျခအေနမွာ (၂) ဆ တက္မလာေၾကာင္းရွင္းျပသည္။ ထီလက္မွတ္ ေရာင္းမကုန္ပါမ်ားလာလွ်င္ ထီအေရာင္းကိုယ္စားလွယ္ ဆိုင္ႀကီးမ်ား အ႐ႈံးေပၚမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယင္းသို႔ျဖစ္လာပါက လာမည့္ (၂၄၁) ႀကိမ္အတြက္ ထီလက္မွတ္မ်ားကို အစိုးရက အကၡရာေလ်ာ့ၿပီး အေရအတြက္ ေလ်ာ့ထုတ္လုပ္လာႏိုင္ေၾကာင္း ထီလုပ္ငန္းရွင္မ်ား ေဝဖန္သံုးသပ္ေနၾကသည္။

ဒီဇင္ဘာလ (၂) ရက္ေန႔က ထီ (၂) ေစာင္ထိုးခဲ့သူတဦးကမူ ယခုကဲ့သုိ႔ ေငြ (၅ဝဝ) က်ပ္ႏွင့္ ယခင္က ထီလက္မွတ္ (၄-၅) ေစာင္ ကံစမ္းႏိုင္ေၾကာင္း၊ ယခု (၂) ေစာင္သာရသည့္အတြက္ (၂) ေစာင္ပဲ ထိုးေၾကာင္း၊ ထီေပါက္ရန္ သိပ္မေမွ်ာ္လင့္ေသာ္လည္း ေပါက္လိုေပါက္ျငား ထိုးရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပသည္။
http://www.khitpyaing.org/news/December_08/03-12-08b.php


ပ်ဥ္းမနားၿမိဳ႕မေစ်းႀကီးကုိ
ၿမိဳ႕ျပင္ေစ်းသစ္ေျပာင္းရမည္
ခုိင္မင္း/ ၃ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၈

ပ်ဥ္းမနားၿမိဳ႕မေစ်းႀကီးကုိ ၿမိဳ႕အေရွ႕ဘက္ (၂) မုိင္ေက်ာ္ရွိ ကင္းမြန္တန္းရြာအနီး ေစ်းသစ္ဘက္သို႔ မၾကာခင္ ေျပာင္းေရႊ႕ရန္ အာဏာပုိင္မ်ား စီစဥ္ေနသည့္အတြက္ ေစ်းသူေစ်းသားမ်ား မေက်မနပ္ျဖစ္ေနသည္ဟု စုံစမ္းသိရသည္။

ဒီဇင္ဘာ (၁၅) ရက္မွစၿပီး ေျပာင္းေရႊ႕ရမည္ဟု ၿမိဳ႕ခံမ်ားကမွန္းေသာ္လည္း တရား၀င္အမိန္႔ မထြက္ေသးဟု ၿမိဳ႕ခံတဦးက ေျပာသည္။ အာဏာပုိင္မ်ားက ဆုိင္ခန္းအစားျပန္ေပးမည္ဟု ေလသံပစ္ေသာ္လည္း မည္သူကမွ် မယုံၾကည္ဟု ေစ်းဆုိင္ပုိင္ရွင္တဦးက ေျပာသည္။

ပ်ဥ္းမနားေစ်းမွ ကုန္စိမ္းသည္မ်ားကုိ ေစ်းသစ္ရွိရာသို႔ေျပာင္းရန္ လြန္ခဲ့သည့္ (၅) လေက်ာ္ခန္႔က အမိန္႔ထုတ္ျပန္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ယခုတေစ်းလုံး ေျပာင္းရမည့္အေျခအေနျဖစ္လာသည္ဟု ၿမိဳ႕ခံမ်ားက ေျပာသည္။ ကုန္စိမ္းသားငါးေစ်းကို ေအ၀မ္း ကုမၸဏီက တာ၀န္ယူေဆာက္လုပ္ခဲ့သည္။ ေစ်းသစ္ေနရာမွာ အခန္း (၆၀) ပါ၀င္မည့္ တထပ္တိုက္ ပြဲ႐ံု (၁၂) လံုးႏွင့္ ေစ်းဆိုင္ခန္းေနရာ (၉၀၀) ေက်ာ္တို႔ ပါ၀င္မည္ဟု Myanmar Times က ေရးသည္။
http://www.khitpyaing.org/news/December_08/03-12-08d.php

ျမန္မာငါးႏွင့္ပုစြန္
ထုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ကုိိ ခုိးသြင္း
NEJ/ ၂ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၈

ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ လူႀကိဳက္မ်ားသည့္ ျမန္မာေရခ်ိဳငါးႏွင့္ ပုစြန္မ်ားအား တရက္ျခားႏႈန္းျဖင့္ ပိႆာ (၄၀၀) ခန္႔ မဲေဆာက္သို႔ ျမန္မာကုန္သည္မ်ားက တရားမဝင္နည္းလမ္းျဖင့္ ခုိးသြင္းေရာင္းခ်လ်က္ရွိသည္။

ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ ျမဝတီ-မဲေဆာက္ ကုန္သြယ္မႈလမ္းေၾကာတြင္ ျမန္မာေရထြက္ကုန္မ်ားကို အမ်ားဆုံးတင္ ပို႔ေနေသာ္လည္း အစိုးရႏွင့္နီးစပ္သည့္ ကုမၸဏီႀကီးမ်ားက လက္ဝါးႀကီးအုပ္ကာ တရားဝင္တင္ပို႔ခြင့္ရရွိၾကသျဖင့္ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း (၃၀) ခန္႔က တႏိုင္တပိုင္ ထိုင္းဘက္သို႔ ျမန္မာေရခ်ိဳ ငါးႏွင့္ပုစြန္ တင္သြင္းသူမ်ားမွာ စီးပြားေရး ေစ်းကြက္ ေပ်ာက္ခဲ့ရသျဖင့္ ယခုကဲ့သို႔ ထိုင္း-ျမန္မာ အာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္ နားလည္မႈယူကာ မဲေဆာက္ သို႔ ငါး၊ ပုစြန္မ်ား တရားမဝင္နည္းလမ္းျဖင့္ ေရာင္းဝယ္မႈျပဳၾကရျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ျမန္မာ ငါး၊ ပုစြန္ ကုန္သည္ တဦးက ေခတ္ၿပိဳင္သို႔ေျပာသည္။

၎က “က်ေနာ္တို႔ မဲေဆာက္ကို ေရခ်ိဳ ငါး၊ ပုစြန္တင္ပို႔တာ ႏွစ္ေပါင္း (၃၀) ေက်ာ္ပါၿပီ။ လက္ရွိကားတန္း
တရက္ျခား တေန႔ကို ပိႆာ (၄၀၀) ေလာက္ ပုံမွန္ပို႔ရပါတယ္။ ဒီလို ငါး၊ ပုစြန္ သယ္တာကလည္း ဗမာဘက္က လူေတြနဲ႔ ထိုင္းဘက္ကလူေတြကို ေပးကမ္းၿပီးမွ သယ္ရတာပါ။ မဲေဆာက္နဲ႔နီးတဲ့ ခ်င္းမိုင္၊ နေခါစဝမ္၊ ဆူေခၚထိုင္း အဲဒီခ႐ိုင္ၿမိဳ႕ႀကီးေတြက ထိုင္းေတြ အမ်ားဆုံး လာဝယ္ၾကတယ္။ သူတို႔စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာဆိုရင္ ျမန္မာ ေရခ်ိဳ ငါး၊ ပုစြန္နဲ႔ ခ်က္တဲ့ ထုိင္းအစားအစာေတြကို ႏိုင္ငံျခားသားေတြေရာ၊ ထုိင္းေတြေရာ ႏွစ္သက္ၾက တဲ့အတြက္ ဒီေန႔အထိ က်ေနာ္တို႔ ေစ်းကြက္ရေနတာပါ။ သားငါး တင္ပို႔မႈကို ျမန္မာကုမၸဏီႀကီးေတြက ထိုင္းကို တန္နဲ႔ခ်ီၿပီး တင္ပို႔တာရွိေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔လို အရင္းႏွီးနည္းတဲ့လူေတြကေတာ့ တႏိုင္တပိုင္ ေရာင္းဝယ္ ၾကရတာပါ” ဟု ေျပာသည္။

တရက္ျခား ဝင္ေရာက္လာသည့္ ပိသာ (၄၀၀) ခန္႔ရွိသည့္ ျမန္မာေရခ်ိဳ ငါး၊ ပုစြန္မ်ားကို မဲေဆာက္ေစ်းႀကီးႏွင့္ ပြဲ႐ုံအခ်ိဳ႕ကို ဗဟိုျပဳ၍ ေရာင္းခ်ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ စားေသာက္ဆိုင္အတြက္သုံးရန္ ခ်င္းမိုင္ၿမိဳ႕မွ ငါးႏွင့္ပုစြန္ လာဝယ္သူတဦးကလည္း “က်ေနာ္တို႔ဆိုင္အတြက္ အဓိက ပုစြန္ကို လာၿပီးဝယ္တာျဖစ္တယ္။ တပတ္ကို တေခါက္ မဲေဆာက္ကို ေရာက္တယ္။ အနည္းဆုံး ပုစြန္နဲ႔ငါးမ်ိဳးစုံ ကီလို (၃၀၀)ေလာက္ေတာ့ ဝယ္ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုင္းအစားအစာထဲမွာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ ႀကိဳက္တာက တုန္႔ယမ္းကုလို႔ေခၚတဲ့ ထိုင္းပုစြန္ဟင္းခ်ဳိကို စားသုံးသူ ေတြက ဗမာျပည္ကလာတဲ့ သဘာဝေရခ်ိဳ ပုစြန္နဲ႔ခ်က္တာကိုမွ ခံတြင္းေတြ႔ၾကေတာ့ ဗမာ ပုစြန္ကိုပဲ မွာစားၾကတယ္။ ငါးလည္း ဒီလိုပါပဲ။ ငါးျမင္း၊ ငါးေခါင္းပြ၊ ငါးေႃမြထိုး၊ ငါးၾကင္း၊ ငါးဖယ္ ဒီငါးေတြကိုလည္း ႏိုင္ငံျခားသားနဲ႔ ထိုင္းေတြ ႀကိဳက္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ထိုင္းမွာက ေရခ်ိဳငါးရယ္လို႔ မရွိသေလာက္ျဖစ္သြားၿပီ။ ျမန္မာပုစြန္နဲ႔ခ်က္တဲ့ ဟင္းလ်ာက ႀကိဳက္တဲ့သူမ်ားတယ္၊ ေစ်းလည္း ပိုႀကီးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီထိ လာဝယ္ရတာျဖစ္တယ္” ဟု ေျပာသည္။

မဲေဆာက္မွတဆင့္ ထိုင္းသို႔တင္ပို႔သည့္ ငါး၊ ပုစြန္မ်ားမွာ ကရင္ျပည္နယ္ ဘားအံေဒသအတြင္းရွိ ဒုံသမိျမစ္၊ ဂ်ိဳင္းျမစ္၊ ေဒါလန္းျမစ္ႏွင့္ အျခားျမစ္ေခ်ာင္းအင္းအိုင္မ်ားမွ ထြက္ရွိသည့္ ငါးႏွင့္ပုစြန္မ်ားျဖစ္သည္။

ကရင္ျပည္နယ္ ဘားအံေဒသတေၾကာမွ ထြက္သည့္ငါးႏွင့္ ပုစြန္မ်ားကို ထိုင္းႏိုင္ငံ မဲေဆာက္သို႔ တင္ပို႔ၾကေသာ္လည္း နယ္စပ္ၿမိဳ႕ျဖစ္ေသာ ျမဝတီေဒသအတြင္းမွ လူမ်ားမွာ ျမဝတီၿမိဳ႕ ဘုရင့္ေနာင္ေစ်းႀကီးတြင္ ေရာင္းခ်သည့္ ထိုင္းႏိုင္ငံဘက္မွ တင္သြင္းေသာ ေမြးျမဴေရးငါးကိုသာ စားသုံးၾကရသည္။

ျမဝတီၿမိဳ႕မွ အိမ္ရွင္မတဦးက “ထိုင္းေမြးျမဴေရးငါးေတြက ေပါ့ပ်က္ပ်က္ အရသာဆိုေပမယ့္ ေစ်းခ်ိဳတဲ့ဒီငါး ေတြကိုပဲ တနယ္လုံးစားၾကရတယ္။ ျမန္မာေတြ ျမန္မာငါး စားႏိုင္တဲ့ေခတ္က မရွိေတာ့ဘူး။ ရွိတဲ့ငါးေတြကိုလည္း ႏိုင္ငံျခားပို႔ဖို႔ ကုမၸဏီေတြက ေစ်းေကာင္းေပးၿပီး လိုက္ဝယ္ေတာ့ ေတာ္႐ုံလူစားႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အေရးနည္းသြားၿပီ။ ဝန္ထမ္းေတြဆို ပိုဆိုးတာေပါ့။ က်မတို႔လည္း ဘယ္ဘဝက ဝဋ္ေႂကြးေတြလည္း မသိေတာ့ဘူး”ဟု ေျပာသည္။

မဲေဆာက္ေစ်းမွ ျမန္မာငါး၊ ပုစြန္ ေရာင္းသူတဦးက “က်မတို႔ ေရာင္းတဲ့ ငါး၊ ပုစြန္ကို ထိုင္းေတြပဲ အဓိကဝယ္ စားၾကတယ္။ မဲေဆာက္မွာေရာက္တဲ့ ျမန္မာေတြ ဝယ္မစားႏိုင္သေလာက္ပဲ။ ပုစြန္ထုပ္ဆိုရင္ အနည္းဆုံး တကီလို ဘတ္ (၂၅၀) ရွိတယ္။ ငါးဘတ္ (၁၀၀) ေစ်း၊ ငါးျမင္း (၇၀)၊ ငါးသေလာက္ (၇၀)၊ ငါးေႃမြထိုး (၈၀)၊ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြကို အားကိုးၿပီး ေရာင္းလို႔ကေတာ့(၂) ရက္နဲ႔ အရင္းျပဳတ္မယ္။ က်မတို႔ မဲေဆာက္မွာ ငါးေရာင္းတာ ရဲကိုလည္း လစဥ္ေၾကးေပးရတယ္။ ျမဴနီစပယ္ခလည္း ေပးရတယ္။ မေပးလို႔ကေတာ့ ငါးလာသိမ္းတဲ့ လူနဲ႔ ပုစြန္လာသိမ္းတဲ့လူနဲ႔ ရဲစခန္းေရာက္၊ ဘာေရာက္နဲ႔ ျပႆနာေတြက အမ်ားႀကီးပဲ။ အျမတ္ကေတာ့ သင့္႐ုံပဲ ရတာပါ” ဟု ေျပာသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေရခ်ိဳငါး ေမြးျမဴသည့္ ဧရိယာမွာ ဧက (၂) သိန္းေက်ာ္ရွိၿပီး ျပည္ပ ေလးႏိုင္ငံသို႔ ေရခ်ိဳငါးမ်ား တင္ပို႔မႈထဲတြင္ ထိုင္းႏိုင္ငံပါဝင္ၿပီး ျမဝတီကုန္သြယ္မႈ လမ္းေၾကာင္းမွတဆင့္ တင္ပို႔ျခင္းျဖစ္သည္။
http://www.khitpyaing.org/news/December_08/02-12-08e.php


ေမာ္လၿမိဳင္ အမွတ္ (၁) ေစ်းႀကီး မီးေလာင္ျပာက်
NEJ/ ၂ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၈

မြန္ျပည္နယ္ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕၏ အစည္ကားဆုံးေစ်းႀကီးျဖစ္သည့္ အမွတ္ (၁) ေစ်းႀကီးသည္ ဒီဇင္ဘာ (၁) ရက္ေန႔ ညေနပုိင္းက ေလာင္ကၽြမ္းသည့္မီးေၾကာင့္ ေစ်းတခုလုံးျပာက်သြားသည္။

ေစ်းဆုိင္ပုိင္ရွင္တဦးက “တနလၤာေန႔ေစ်းသိမ္းၿပီး ညေန (၅) နာရီခြဲေလာက္က စေလာင္တာ၊ ေစ်းရဲ႕ အေနာက္ဘက္ျခမ္း ေရေပၚေစ်း စားေသာက္ဆုိင္တန္းဘက္က စေလာင္တာပါ။ ဘာေၾကာင့္ ေလာင္သလဲေတာ့ မသိရေသးဘူး” ဟု ေျပာသည္။

ေစ်းသိမ္းခ်ိန္ အလင္းေရာင္ရွိေသးသည့္အတြက္ မီးေလာင္ၿပီးမၾကာခင္ ေစ်းဆိုင္ပုိင္ရွင္အခ်ဳိ႕ေရာက္လာၿပီး ပစၥည္းမ်ား သယ္ထုတ္ႏုိင္ေသာ္လည္း ဆုိင္ခန္းအမ်ားစုမွာ မီးထဲပါသြားသည္။ မၾကာခင္ မီးသတ္ကားမ်ား ေရာက္လာေသာ္လည္း ေစ်းထဲကား၀င္မရျခင္း၊ မီးစတင္ေလာင္သည့္ေနရာမွာ ေလာင္စာပစၥည္းမ်ား ထားသိုရာ ျဖစ္ျခင္း၊ ေလၾကမ္းေနျခင္း စသည့္အခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ည (၁၀) နာရီေက်ာ္ ေစ်းတခုလုံးျပာက်ၿပီးမွ မီးၿငိမ္းသြားသည္။

ရပ္ေ၀းေန ဆုိင္ပို္င္ရွင္မ်ား မီးေလာင္ရာသို႔ အခ်ိန္ေႏွာင္းမွ ေရာက္လာၿပီး ပစၥည္းမ်ားဆုံးကုန္သည့္အတြက္ လမ္းေဘးမွာ ထုိင္ငုိယုိေနသူလည္း အမ်ားအျပားရွိသည္ဟု မ်က္ျမင္သက္ေသမ်ားက ေျပာသည္။ မီးေလာင္သည့္ အမွတ္(၁) ေစ်းသည္ ထုိင္းႏုိင္ငံမွ သြင္းလာသည့္ စားေသာက္ကုန္ အခ်ိဳရည္ အထည္အလိပ္ စသည့္ကုန္စည္မ်ား လက္ကားသိုေလွာင္ရာ ေစ်းႀကီးျဖစ္သည့္အတြက္ ဆုံ႐ႈံံးမႈပမာဏမွာ သိန္းေပါင္း ေထာင္ႏွင့္ခ်ီႏုိင္သည္ဟု ၿမိဳ႕ခံမ်ားက ေျပာသည္။

ေစ်းမီးေၾကာင့္ ဖက္တန္းရပ္၊ ေအာက္လမ္းမႀကီး တိုက္တန္းမ်ား၊ သထံုတံတားလမ္းမွ တိုက္တန္းမ်ား အႏၱရာယ္ရွိခဲ့ေသာ္လည္း လမ္းျခားထားသည့္အတြက္ မီးကူးစက္ေလာင္ကြၽမ္းျခင္း မရွိဟု စုံစမ္းသိရသည္။
မီးေလာင္ကြၽမ္းေနစဥ္အတြင္း ေမာ္လၿမိဳင္ေတာင္႐ိုးတန္းဘက္မွာ သီတင္းသံုးေတာ္မူသည့္ သံဃာေတာ္မ်ား ေရာက္လာၿပီး ေစ်းသူေစ်းသားမ်ား၏ ကုန္ပစၥည္းမ်ားကို မီးလြတ္ရာေရာက္ေအာင္ ကူညီသယ္ယူေပးခဲ့ေၾကာင္း မ်က္ျမင္သက္ေသမ်ားက ေျပာသည္။

အဆိုပါေစ်းသည္ ၁၉၈ဝ ဝန္းက်င္က တႀကိမ္ မီးေလာင္ကြၽမ္းခဲ့ၿပီး ေစ်းဧရိယာ တဝက္ခန္႔ မီးေလာင္ျပာက်ခဲ့ဖူးသည္။ ၁၉၈၈ အေရးအခင္းေနာက္ပိုင္း နဝတ စစ္အစိုးရလက္ထက္မွာ ယခု မီးေလာင္ကြၽမ္းသြားသည့္ တထပ္ေစ်းအျဖစ္ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ၿပီး မူလေစ်းဆိုင္ပိုင္ရွင္မ်ားကို ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေပးခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ၿမိဳ႕ခံတဦးက “ဒီေစ်းကို နဝတ၊ နအဖ စစ္အစိုးရလက္ထက္ အေရွ႕ေတာင္တိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္ တိုင္းမႉးအဆက္ဆက္နဲ႔ အလိုေတာ္ရိ စီးပြားေရးသမားေတြ ပူးေပါင္းၿပီး ေစ်းကိုဖ်က္ကာ ေစ်းအသစ္ျပန္ေဆာက္ၿပီး ဆိုင္ခန္းေတြ ေရာင္းစား၊ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားရွာဖို႔ နည္းေပါင္းစံုနဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကိဳးစားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစ်းဟာ စစ္အစိုးရလက္ထက္ ေဆာက္ထားတဲ့ ေစ်းျဖစ္ေနတာ၊ ေစ်းသူေစ်းသားေတြက အႀကီးအက်ယ္ ဆန္႔က်င္ခဲ့တာေၾကာင့္ ဖ်က္သိမ္းျခင္း မခံခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္” ဟု ေျပာသည္။

၂ဝဝဝ ျပည့္ႏွစ္မတိုင္ခင္၌ ေစ်းေကာ္မတီဝင္မ်ားက ေစ်းကိုဖ်က္သိမ္းျခင္း မျပဳရန္ ရန္ကုန္ရွိ စစ္အစိုးရ ထိပ္ပိုင္းအာဏာပိုင္မ်ားအထိ သြားေရာက္ၿပီး အသနားခံ တင္ျပခဲ့ဖူးသည္။
http://www.khitpyaing.org/news/December_08/02-12-08b.php

2 bloggers in LA

ၿပီးခ့ဲတ့ဲလက LA ဆုိတ့ဲၿမိဳ႕ႀကီးကုိ ေရာက္တယ္။ တည္းတ့ဲအိမ္မွာ စာအုပ္စင္ႀကီးတခုရိွတယ္။ စာအုပ္ေတြ ယူၾကည့္ၿပီး ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္းေဟာင္း တအုပ္ထဲမွာ အိမ္ရွင္ရဲ႕ပုံကုိ ေတြ႔တာနဲ႔ ဓာတ္ပုံရုိက္ခ့ဲလုိက္တယ္။ အေပၚက ပုံပါပဲ။


ဧည့္သည္က အင္မတန္မ်ားတာပဲ။ ထုိင္းျမန္မာနယ္စပ္ကေန တကူးတက လာသူေတြ၊ LA ေဒသခံ ျမန္မာျပည္သားေတြ၊ အိမ္ရွင္ရဲ႕ ရပ္နီးရပ္ေ၀း မိတ္ေဆြေတြ။

ေအာက္ကပုံမွာေတာ့ ကဗ်ာဆရာ ကုိေအာင္ေ၀း ဧည့္ခန္းထဲမွာ ထုိင္ေနတာ ေတြ႔ရမယ္။
သူ႔ေနာက္က ဓာတ္ပုံက အိမ္ရွင္မဂၤလာေဆာင္တုန္းကပုံ။ နံရံေပၚမွာေတာ့ ေဒၚစုပုံ ပန္းခ်ီကား။ ဘယ္သူဆဲြတ့ဲကားလည္း မသိ။

ဒီ အေပၚကပုံမွာေတာ့ ျမင္တ့ဲအတုိင္းပဲ ကြန္ပ်ဴတာခုံ။ ပရင့္ေအာက္ထားတ့ဲစာရြက္။ အဲဒီၿမိဳ႔မွာထုတ္တ့ဲ ရတနာပုံေနျပည္ေတာ္ လစဥ္ထုတ္ သတင္းစာ။ ကြန္ပ်ဴတာမွာေတာ့ ေဒၚစုပုံ။ ဖန္သားျပင္ေပၚမွာေတာ့ ေၾကာင္ ပုံ။

ေၾကာင္ကုိေပြ႔ထားတာလည္း အိမ္ရွင္ပါပဲ။ သူက ေဘာလုံးပဲြႀကိဳက္တယ္လုိ႔ ယူဆရတယ္။ ယူဆရတယ္ ဆုိတာက တျခား ေဘာလုံးပဲြ၀ါသနာအုိးေတြနဲ႔ မတူဘူး၊ ဂုိးေတာ့မယ္၊ ဟာ နည္းနည္းပဲလုိတယ္၊ ဆဲြထား ဆဲြထား၊ ကန္လုိက္ေလကြာ၊ ဟာ- ေသာက္သုံးကုိမက်ဘူး ဆုိတ့ဲအသံေတြ ထြက္လာတာ မၾကားရဘူး။ ပဲြၾကည့္တာ မန္ယူအသင္းနည္းျပ အဲလက္စ္ဖာဂူဆန္ ထက္ေတာင္ ၿငိမ္တ့ဲပုံရိွ။ ေဘာ္လုံးကြင္းထဲမွာမဟုတ္လုိ႔လည္း ျဖစ္ႏုိင္ း)

ဒီပုံမွာေတာ့ မစၥတာေအာင္သာငယ္။ ဆံပင္ရွည္ရွည္နဲ႔ ဘေလာ္ဂါ။ ျပီးေတာ့ သူ႔မိတ္ေဆြေတြ။ စာေပေဟာေျပာပဲြ အခမ္းအနားျပင္ေနတာ။ သူက က်ေနာ္ဓာတ္ပုံရုိက္မယ္ဆုိမွ ကမန္းကတန္း ေနာက္ခံပိတ္ကားကုိ သြားကုိင္လုိက္တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ း) ဓာတ္ပုံအရဆုိရင္ေတာ့ လုိအပ္သည္မ်ားကုိ ျဖည့္ဆည္းေဆာင္ရြက္သူ။ း)

သူကေတာ့ ဟုိေန႔ကခြင့္ေတာင္းေသးတယ္၊ အဲဒီပဲြအေၾကာင္းေရးထားတ့ဲပုိ႔စ္မွာ က်ေနာ့္ပုံ ထည့္လုိက္ရမလား တ့ဲ။ ကမန္းကတန္း ႏုိး လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။
ခုေတာ့ ဒီပုိ႔စ္မွာ သူ႔ပုံကုိ ခြင့္မေတာင္းဘဲ ထည့္သုံးလုိက္ပါၿပီ။ [ ကုိေအာင္သာငယ္၊ ခင္ဗ်ား က်ေနာ့္ပုံတင္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ခြင့္ေတာင္းပါဗ်ာ။ ] "ေအာင္သာငယ္ ဆုိတ့ဲ ဘေလာ့ဂ္ကုိ က်ေနာ့္စာမ်က္ႏွာမွာ လင့္ ခ်င္လုိ႔ LA အထိ လာေတြ႔တာဗ်ာ" ဆုိၿပီး ရႊီးလုိက္ရင္ ယုံၾကည္ပုံ မရတာေၾကာင့္ မေျပာလုိက္မိဘူး။ း)

စင္ေရွ႕မွာ ခင္းထားတ့ဲ ဗုံေတြက အျမင္ေကာင္းေအာင္၊ ရုိးရာမေမ့ေအာင္ အလွဆင္ထားတာေတြျဖစ္မယ္။ စာေပေဟာေျပာပဲြမွာ ေမာင္သာရ၊ ေမာင္စြမ္းရည္၊ ေအာင္ေ၀း ဆရာသုံးပါးစလုံး ဘယ္သူကမွ အဲဒီဗုံေတြ မတီးၾကပါဘူး။ ။

sexy leg, the way i dress and noodle :)

ဆက္(စ္)စီ ျဖစ္တ့ဲေျခေထာက္ပုံ ၾကည့္ပါဦး။ က်ေနာ့္ေျခေထာက္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
ဝက္ဝက္ကြဲ ေအာင္ျမင္မလားလုိ႔ ဒီပုိ႔စ္ကုိ တင္ၾကည့္တာ။ း)
ဆက္(စ္)စီ အဲ - စက္ဆီေတြ ေပသြားတ့ဲ ေျခေထာက္ပုံဗ်ာ။ း) ဆက္စီျဖစ္တုိင္း ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူးဆုိတာသိေအာင္ share လုပ္လုိက္တာပါ။ အင္တာနက္ထဲ surf လုပ္ရင္း ေကာက္ရတ့ဲပုံ။

ေအာက္ပုံကေတာ့ က်ေနာ့္ t-shirt ကုိ ျပခ်င္လုိ႔ တင္လုိက္တ့ဲ ဓာတ္ပုံ ဆုိပါစုိ႔။ ေခတ္ၿပိဳင္ကေန ေမတၱာလက္ေဆာင္ ရတာ။ း)နယ္စပ္မွာတုန္းကေတာ့ ဒီလုိ t-shirt ေတြနဲ႔ပါပဲ။ ေခြးကေတာ့ က်ေနာ့္ေခြးမဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ့္ေခြးေတြလုိပဲ ခ်စ္စရာေကာင္းတ့ဲေခြးတေကာင္။
အလကားရတ့ဲ gift ေတြပဲ ၀တ္တ့ဲေကာင္ဆုိၿပီး အထင္မႀကီးမွာစုိးလုိ႔ ပုံတခ်ဳိ႕ တင္ေပးလုိက္ဦးမယ္။ ၾကည့္ပါဦး take a look at က်ေနာ့္ အက်ႌေတြ။ ၀ယ္၀တ္တာေတြပါ။ believe me.
ေဟာသမွာ - ဒီ အေပၚက အေႏြးထည္က ႏွယ္ႏွယ္ရရ မဟုတ္။ ေစ်းႀကီးတယ္။ dollar ငါးဆယ္နဲ႔တရာၾကားမွာ ရိွမယ္။ shirt အက်ႌကလည္း foreign က လာတာမုိ႔ price မေသးဘူး။

how much ဘယ္ေလာက္ေပးရသလဲ ဆုိေတာ့၊ Um - - ေနဦး၊ က်ေနာ္က အေဟာင္းဆုိင္က၀ယ္တာမုိ႔ အဲသေလာက္ ဘယ္ေပးရမလဲ။ ၿပီးေတာ့ ဒီလုိ good second hand ေတြေရာင္းတ့ဲ အေဟာင္းဆုိင္ေတြဆုိတာ တပတ္တခါ once a week ဆုိသလုိ half price ေစ်းထက္၀က္ခ်တ့ဲေန႔ရိွေတာ့ အဲဒီေန႔မွာ ၀ယ္ျဖစ္တ့ဲအက်ႌေတြပါ။ း) တတိယႏုိင္ငံေတြမွာလည္း အေဟာင္းဆုိင္ေတြက everywhere မုိ႔ ကိုယ့္အတြက္က okay ေနတာပဲ။
ဒီပုံမွာ ေလေဘးအက်ႌနဲ႔ ေလေဘးေဘာင္းဘီ၀တ္ထားတာ ေတြ႔ရမယ္။ ဒုတိယႏုိင္ငံ ယုိးဒယားမွာ ရုိက္ထားတာ။ ေလေဘးစတုိင္ေပါ့ဗ်ာ။ No! ေလတပ္ကရဲေဘာ္စတုိင္ကိုေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီေလာက္ကေတာ့ everybody knows ပါေနာ္။ ဖိနပ္ေတြကေတာ့ ပဲြတက္ဖိနပ္ေတြ မဟုတ္ေပမယ့္ ယုိးဒယားမွာေတာ့ အဲဒါေတြပဲ ၀တ္ၾကတာပဲ။

ေအာက္က ႏွစ္ပုံကေတာ့ က်ေနာ့္ပုံေတြ မဟုတ္ဘူး။
ဒီပုံကုိ ဆန္ေခါက္ဆဲြ၏သမုိင္းအစ လုိ႔ က်ေနာ္ကေတာ့ နာမည္ေပးခ်င္တယ္။ လယ္ထြန္မယ္၊ ေကာက္စုိက္မယ္၊ မွည့္လာရင္ စပါးရိတ္မယ္၊ အဲဒီစပါးက ဆန္စက္ကေနျပန္ထြက္လာေတာ့ ဆန္ဘ၀ကုိေရာက္မယ္၊ ဆန္ ဆုိေတာ့ ဆန္ေခါက္ဆဲြျဖစ္ဖုိ႔ အဆင့္က နီးေနၿပီ။
နာမည္တပ္မယ္ဆုိရင္ ဒီပုံက ေခါက္ဆဲြစားသူ လုိ႔ အမည္ေပးသင့္တ့ဲပုံ။ ဒီေကာင္ႀကီးကလည္း က်ေနာ့္ေကာင္ မဟုတ္။ ၀က္ဆုိက္တခုမွာ ေတြ႔တာ။ မစားခ်င္တာေတြ ခဲထားရလုိ႔ စိတ္ညစ္ေနပုံရ။

that's it! ဒါပါပဲဗ်ာ။ တုိက္ဆုိင္မႈရိွရင္ ခြင့္မလြတ္ပါနဲ႔။ don't forgive me ေနာ္။ တခ်ဳိ႕ blogger ေတြက အက်ႌပုံေတြ၊ ေခါက္ဆဲြပုံေတြနဲ႔ ၀က္၀က္ကဲြ ေအာင္ျမင္ေနေတာ့ ကုိယ္လည္း လုိက္လုပ္ၾကည့္ copy ကူးတ့ဲသေဘာ။ လူဆုိတာ၊ human being ဆုိတာ ေအာင္ျမင္ခ်င္၊ အထင္ႀကီးခံရခ်င္တယ္ေလဗ်ာ။ အထင္ႀကီးေတာ္မူၾကပါဦး။
အခုလုိ လာဖတ္တ့ဲအတြက္ တကယ့္ကုိ thank you so much ပါပဲ။

special post for YawNaThanZinYaw

ကာတြန္းကားေတြဟာ ကေလးေတြအတြက္ပဲလုိ႔ ထင္ရင္ မွားပါမယ္။ ဒီေန႔ေခတ္ ကာတြန္းရုပ္ရွင္ေတြဟာ ကေလးေရာ လူႀကီးပါ ႏွစ္သက္ေအာင္ ဖန္တီးထားၾကတယ္။ Ratatouille ဆုိတ့ဲ ကာတြန္းကားကုိ ၾကည့္ပါ။ ဒီကားက
computer-animated film (ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ဖန္တီးတ့ဲ အင္နီေမးရွင္း ကာတြန္းရုပ္ရွင္) ျဖစ္ပါတယ္။

Remy ဆုိတ့ဲ ၾကြက္က အေကာင္းစားေတြမွ စားခ်င္တယ္။ ျပင္သစ္စားေသာက္ဆုိင္ႀကီးတခုမွာလည္း စားဖုိမွဴး ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ၾကြက္တေကာင္အတြက္ေတာ့ ဒါေတြဟာ အိပ္မက္။ ဒီၾကြက္မွာ အားသာခ်က္က နာမည္ေက်ာ္စားဖုိမွဴးႀကီးတေယာက္ရဲ႕၀ိဉာဥ္ ပူးေနလုိ႔ ခ်က္ျပဳတ္တာေတြကုိ တဖက္ကမ္းတတ္ကြ်မ္းေနတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ျပင္သစ္စားေသာက္ဆုိင္တခုရဲ႕ မီးဖုိေဆာင္အကူ၀န္ထမ္းတေယာက္နဲ႔ေပါင္းၿပီး အလုပ္ျဖစ္သြားတယ္။ ၾကြက္က စားဖုိမွဴးတာ၀န္ယူၿပီးေနာက္ ဆုိင္၀န္ထမ္းေတြ အလုပ္ထြက္သြားၾကတယ္။ စားဖုိေဆာင္မွာ လုပ္အားလုိတ့ဲအတြက္ ဇာတ္လုိက္ေက်ာ္ၾကြက္ကေလးရဲ႕ မိတ္ေဆြၾကြက္ေတြက ခ်က္ျပဳတ္ေရးမွာ အလုံးအရင္းနဲ႔ ၀င္ကူၾကတယ္။ ျပင္သစ္စားေသာက္ဆုိင္ႀကီးကုိ လာၾကတ့ဲ စားသုံးသူေတြကုိ ၾကြက္ေတြက ခ်က္ျပဳတ္ေပးတ့ဲသေဘာ။

ဇာတ္လုိက္ၾကြက္က ဇာတ္လုိက္မင္းသားကုိ အိမ္မွာ ေလ့က်င့္ေပးတယ္။ ဆံပင္ကုိ ဆဲြတ့ဲနည္းနဲ႔ ဆက္သြယ္စကားေျပာတ့ဲနည္း ေလ့က်င့္ၾကတယ္။ ဆုိင္ေရာက္ရင္ ၾကြက္က ဦးထုပ္ထဲ၀င္၊ သူ႔ဆံပင္ကုိဆဲြၿပီး ညႊန္ၾကားခ်က္ေပးတယ္။

ဒါက ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ၾကည့္ဖူးတ့ဲဒီရုပ္ရွင္ကုိ အဆင္ေျပေအာင္ ျပန္ေျပာျပတာပါ။ ဒီရုပ္ရွင္ထြက္လာေတာ့ ေ၀ဖန္အကဲျဖတ္သူေတြ ၀ုိင္းၿပီး ခ်ီးက်ဴး ေရးသားၾကတယ္၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ရဲ႕ အေကာင္းဆုံး ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ပါ၀င္ခ့ဲတယ္။

ဒီေလာက္ေအာင္ျမင္တ့ဲရုပ္ရွင္ျဖစ္လာေအာင္ စီစဥ္ခ့ဲရတာလည္း ပုံမွန္ႀကိဳးစားခ့ဲရတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ကတည္းက အစျပဳခ့ဲတာလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ရုံတင္ေတာ့ ၂၀၀၇ ႏွစ္လယ္ပုိင္း။ ကာတြန္းဖန္တီးေရးဆဲြသူေတြက ဇာတ္ကြက္ေတြအတြက္ ျပင္သစ္အထိသြားၿပီး ပါရီၿမိဳ႕ထဲမွာ ၇ ရက္ေလာက္ ဆုိင္ကယ္စီးၿပီး ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကတယ္။ ဆန္ဖရန္စစၥကုိၿမိဳ႕က ခ်က္နည္းျပဳတ္နည္းသင္တန္းေက်ာင္းတခုမွာ သင္တန္းတက္ၾကတယ္။ တကယ့္စားေသာက္ဆုိင္ေတြ ဘယ္လုိလည္ပတ္လုပ္ကုိင္သလဲဆုိတာ နားလည္ေအာင္လုိ႔ပါ။

သက္ဆုိင္ရာ ပညာရွင္ေတြကုိလည္း ခ်ည္းကပ္ခ့ဲပါသတ့ဲ။ ဥပမာ ၾကြက္သတၱ၀ါ ကြ်မ္းက်င္သူဆီမွာ ၾကြက္ေတြရဲ႕အျပဳအမူ သိရဖုိ႔ သြားေရာက္ေမးျမန္းခ့ဲတယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ ကာတြန္းဆရာေတြအတြက္ ၾကြက္ေတြထည့္ထားတ့ဲ ငါးေမြးကန္လုိမ်ဳိး ေလွာင္အိမ္ႀကီးတခုလည္း တႏွစ္တိတိ ထားေပးခ့ဲတယ္။ ဒါမွ ၾကြက္ေတြ လႈပ္ရွား ေျပးလႊားတ့ဲအခါ နားရြက္၊ ႏွာေခါင္း၊ အၿမီး၊ အေရခံြ၊ ႏႈတ္သီးတုိ႔ ဘယ္လုိအေနအထားရိွတယ္ဆုိတာ သိႏုိင္မယ္ တ့ဲ။

ထုတ္လုပ္သူ ကုမၸဏီက ဇာတ္ကားနာမည္ အသံမထြက္တတ္ၾကမွာကုိ စုိးရိမ္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဇာတ္ကားနာမည္ကုိ အသံထြက္ပုံထြက္နည္းနဲ႔ တဲြၿပီး Ratatouille (rat-a-too-ee) လုိ႔ ေဖာ္ျပေပးခ့ဲတယ္။

ဒါနဲ႔ပဲ Best Animated Feature Film အေကာင္းဆုံး အင္နီးေမးရွင္းရုပ္ရွင္ ဆုိၿပီး ေအာ္စကာဆု ရခ့ဲပါတယ္။ အေစာပုိင္းမွာေတာ့ ေအာ္စကာဆု ငါးခုရႏုိင္တယ္လုိ႔ ထင္ေၾကးေပးခ့ဲၾကတာပါ။ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ဖန္တီးတ့ဲရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ေအာ္စကာဆု အမ်ားဆုံး ေမွ်ာ္မွန္းခံခ့ဲရတာျဖစ္ပါတယ္။

စားေသာက္ဆုိင္ကုိ က်န္းမာေရး႒ာနအရာရိွ ၀င္ေရာက္စစ္ေဆးပုံကုိလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ စားေသာက္ဆုိင္ေတြကုိ အဲသလုိပဲ စစ္ေဆးတတ္တာပါ။ သန္႔ရွင္းမႈမရိွရင္ လုပ္ငန္းပိတ္တ့ဲအထိ အေရးယူတာ ခံရမွာပါ။ ဒီအခ်က္ကုိလည္း ရုပ္ရွင္ထဲ ထည့္ရုိက္ထားေလရဲ႕။ စားဖုိေဆာင္၀န္ထမ္းေတြေနရာမွာ ၀င္ေရာက္လုပ္ကုိင္မယ့္ ၾကြက္အုပ္စုႀကီးကုိ ကုိယ္လက္သန္႔စင္တ့ဲဇာတ္၀င္ခန္းက စကၠန္႔ပုိင္းေလး ျဖစ္ေပမယ့္ ေျပာင္ေျမာက္လွပါတယ္။ ပန္းကန္ေဆးစက္ႀကီးထဲကေန ၾကြက္ေတြ စပ္ၿဖဲၿဖဲ ေပၚလာတ့ဲပုံကုိ ထည့္သြင္းထားတာပါပဲ။

အသီးအရြက္ အသားငါး ထားသုိတ့ဲေနရာကအစ ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားပုံအဆုံး ဖန္တီးခ်က္ေတြဟာ တကယ့္ မီးဖုိေဆာင္ႀကီးထဲကအတုိင္းပါပဲ။ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြမွာ အစားအေသာက္နဲ႔ စားေသာက္ဆုိင္ေတြကုိ ညႊန္းတ့ဲ ေ၀ဖန္ေရးဆရာေတြဆုိတာ သီးသန္႔ရိွတယ္။ ဒီရုပ္ရွင္ထဲမွာ အဲဒီလုိမ်ဳိး ေ၀ဖန္ေရးဆရာတေယာက္ကလည္း အဓိကဇာတ္ေကာင္တေကာင္အျဖစ္ ပါ၀င္တယ္။
ဒီလုိ အေသးစိပ္မႈေတြေၾကာင့္ အင္မတန္ ေကာင္းတ့ဲ ဟာသရုပ္ရွင္၊ ကာတြန္းရုပ္ရွင္ ျဖစ္လာရတာပါပဲ။ ။

10 things i dislike about me

ကြ်ႏ္ုပ္၏မုန္းစရာ ၁၀ ခ်က္

ဘာအဖဲြ႔ရဲ႕ အႀကီးအကဲ ဆုိလား၊ တူးတူးသာ တ့ဲ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ မုန္းရတ့ဲအခ်က္ ၁၀ ခ်က္ ေရးဖုိ႔ လွမ္း လက္တုိ႔တယ္။ မုန္းစရာအခ်က္က ငါးဆယ္တရာ ေက်ာ္မယ္။ ဒီဘေလာ့ဂ္ေရာက္လာသူမ်ား(နဲ႔ က်ေနာ့္)ရဲ႕ တန္ဖုိးႀကီးအခ်ိန္မ်ားကုိ ငဲ့ၿပီး နည္းနည္းပဲ ေလွ်ာက္ေရးလုိက္မယ္။



၁။ ငါကြ
၂။ နာမည္ေတြ ေမ့တတ္တာ
၃။ ေကာ္ဖီနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ မတပ္မက္တာ
၄။ အခန္းလြတ္ေတြရိွတာ
၅။ ဘာသာေရးေလာဘနည္းတာ

၆။ ကုတ္အက်ႌ မရိွတာ
၇။ လိပ္ခုံးကား ႀကိဳက္တာ
၈။ ကုိယ္ေရးလုိက္တာေတြ
၉။ သီခ်င္းညည္းခ်င္တာ
၁၀။ ခပ္တည္တည္ေနတတ္တာ

၁။ ငါကြ။
ဒီအခ်က္ကေတာ့ ရွင္းရွင္းေလး။ ရွဳပ္ေအာင္ ထပ္ေရးရရင္ေတာ့ -
ဥပမာဗ်ာ၊ အရည္မရ အဖတ္မရေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကုိယ္လည္း မၾကာခဏ စဥ္းစားမိဖူးတယ္။ ဒီလုိစဥ္းစားမိတာကုိပဲ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ အထင္ႀကီးခ့ဲတာ။ တယ္ဟုတ္ပါလား၊ ငါကြ ဆုိၿပီး။ ခုေတာ့ ၀မ္းနည္းသလုိလုိ ျဖစ္ၿပီ။ သူမ်ားသားသမီးေတြ ကုိယ့္ထက္သာသြားလုိ႔။ သူတုိ႔ သုိ႔ကလုိ စဥ္းစားတတ္တ့ဲေနရာမွာ ကုိယ့္ထက္ အပုံႀကီး သာတယ္ေလ။ ခုပဲၾကည့္၊ သူတုိ႔ေတြ ေပါက္ကရ စဥ္းစားထားလုိ႔ ေလွ်ာက္ေရးေနရၿပီ။ အင္း - မုန္းစရာ။

၂။ နာမည္ေတြ ေမ့တတ္တာ မုန္းစရာ။
နာမည္ေတြကုိ ေမ့တယ္။ လူရင္းေတြကုိေတာင္ ေမ့ဖူးတယ္။ တခါတုန္းကဆုိရင္ ရုံးခန္းေလးတခုမွာ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ ေလးငါးေယာက္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကုိယ္စကားေျပာခ်င္တ့ဲ သူကုိ နာမည္ေမ့ေနလုိ႔ ေဟ့လူ ဆုိၿပီး အနားတုိးသြား၊ လက္တုိ႔ၿပီး ေျပာရတယ္။ သူကေတာ့ ကုိၾကည္လြင္။ ပုံကုိၾကည့္ပါ။

(ကုိၾကည္လြင္၊ က်ေနာ္တုိ႔ ေအေအပီပီရုံးမွာ ရိွေနတုန္း ခင္ဗ်ားနာမည္ကုိ အနည္းဆုံး တႀကိမ္ေမ့ခ့ဲတာ ခြင့္လြတ္ပါ။ ဟုိေန႔က ခင္ဗ်ား က်ေနာ့္ကုိ ဖုန္းဆက္တုန္း က်ေနာ္က ေဟာေျပာပဲြတခုထဲ ေရာက္ေနလုိ႔ ျပန္မေျဖမိတာလည္း ခြင့္လြတ္ပါ။ ခင္ဗ်ားပုံပါတ့ဲ ႏုိင္ငံတကာမွာပ်ံ႕ေနတ့ဲ ပုိစတာကုိလည္း အခုမွ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္ေပၚတင္မိတာ ခြင့္လြတ္ပါ း)

၃။ ေကာ္ဖီနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ မတပ္မက္တာ မုန္းစရာ။
က်ေနာ့္မိတ္ေဆြမ်ား ကာဖီရည္ေတြ သိပ္ႀကိဳက္ၾက။
သူတုိ႔က ေဖ်ာ္ေပးမယ္၊ ၀ယ္တုိက္မယ္ ဆုိတုိင္း က်ေနာ္ ျငင္းရတယ္။ သူတုိ႔ႀကိဳက္သလုိ ႀကိဳက္ခ်င္လုိက္တာ။ ခုေတာ့ ဒီေကာင္ ဘာေၾကာင္တာလဲ၊ ကာဖီမေသာက္ ဘာမေသာက္ ဆုိၿပီး အထင္ခံေနရ။ း(

၄။ အခန္းလြတ္ေတြရိွတာ မုန္းစရာ (ျဖစ္ေနမလား)
ႏွလုံးသားနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ေက်ာင္းမွာ သင္ခ့ဲရတာေတြ မမွားဘူးဆုိရင္ က်ေနာ့္ ႏွလုံးသားမွာ အခန္း ၄ ခန္း ရိွတယ္။ ေလာေလာဆယ္ အခန္း ၃ ခန္းမွာ လူလြတ္ေနတယ္။ လြတ္ေနတာ ၾကာၿပီ။ သုိ႔ကလုိ လြတ္ေနတာဟာ ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ အားနည္းခ်က္ျဖစ္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဒါဟာ မုန္းစရာ း)

၅။ ဘာသာေရးေလာဘနည္းတာ မုန္းစရာ
က်ေနာ့္မွာ ဘာသာေရး တခုပဲ ရိွတယ္။ ကမၻာေပၚမွာေတာ့ ဘာသာေရးေတြ သိပ္မ်ားတာပဲ။ အားလုံးကုိ အထိုက္အေလ်ာက္ ယုံၾကည္လုိက္ရင္ သက္ေတာင့္သက္သာ ရိွမယ္ (လုိ႔ ထင္တယ္)။ က်ေနာ္နဲ႔ ကုိးကြယ္ယုံၾကည္ခ်က္ျခင္း မတူသူတေယာက္ဘက္ကၾကည့္ရင္ က်ေနာ္ဟာ အယူမွားေနသူ သနားစရာ သတၱ၀ါျဖစ္တယ္။ ေသရင္ ေကာင္းကင္ဘုံ (သုိ႔မဟုတ္)၊ နိဗၺာန္ (သုိ႔တည္းမဟုတ္) ဘုရားသခင္ေရွ႕ ေရာက္မယ့္သူမဟုတ္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကမၻာေက်ာ္ ဘာသာႀကီးေတြကုိ အားလုံးမဟုတ္ေတာင္ တခုထက္ပုိၿပီး သက္၀င္ယုံၾကည္ေနထုိင္လုိက္ရင္ ေကာင္းမလားလုိ႔ ေတြးမိတယ္။ ဒါဆုိ အနည္းဆုံး ဘာသာမတူလုိ႔ ခဲြျခားဆက္ဆံခံရတ့ဲေဘးက လြတ္မယ္။ ေသရင္လည္း ဘုရားသခင္အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ေတြ႔ႏုိင္ေခ်ရိွတယ္။

စကားစပ္မိလုိ႔ ၾကားျဖတ္ေတြးမိတာ ေျပာရရင္ ဘယ္ဘုရားသခင္နဲ႔ေတြ႔ဖုိ႔ဆုိရင္ ဘာ၀တ္စုံ ၀တ္ရမယ္ဆုိတာလည္း သိခ်င္တယ္။ ဟုိတပတ္က ကုတ္အက်ႌမရိွလုိ႔၊ ငွားဖုိ႔လည္း အခ်ိန္ မရလိုက္လုိ႔ ညစာစားပဲြတခုသြားဖုိ႔အစီအစဥ္ ဖ်က္လုိက္ရတယ္။ း(

၆။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္မွာ ကုတ္အက်ႌ (၀ါးဒီးကုတ္) မရိွတာကလည္း မုန္းစရာ။

၇။ လိပ္ခုံးကားႀကိဳက္တာ မုန္းစရာ
ဘယ္ကားကုိ အႀကိဳက္ဆုံးလဲလုိ႔ ေမးလာရင္ ေဗာက္စ္၀က္ဂြန္ လုိ႔ေခၚတ့ဲ လိပ္ခုံးကားကုိ အႀကိဳက္ဆုံးပဲ။ Volkswagen ေလ။ တျခားပုံစံေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ပုံကုိၾကည့္။ညာဘက္ေထာင့္က အျပာေရာင္က ပုံစံေဟာင္း လိပ္ခုံးကား။ က်ေနာ္ေျပာတ့ဲကား။ အဲဒီလုိ ဂ်ပုိးလုိ ကားမ်ဳိးကုိပဲ လိပ္ခုံးကားလုိ႔ က်ေနာ္ ေခၚတယ္။ တျခားလူေတြလည္း အဲသလုိ ေခၚပုံရတယ္။
ၿပီးခ့ဲတ့ဲ ၁၀ႏွစ္အတြင္း ကားေဘာ္ဒီအနားကြပ္ပုံစံ မဆုိစေလာက္ ေျပာင္းၿပီး ထြက္လာပုံရတယ္။ အေပၚမွာ ျမင္ရသလုိမ်ဳိး။

ဒါေပမယ့္ ဒီကားက

(က) ဆီစား မသက္သာဘူး၊
(ကု) လူအမ်ားႀကီး မဆ့ံဘူး၊
(ေက) ေနာက္ခန္းထဲ၀င္ထုိင္ရတာလည္း ခက္ခဲမယ္
(ကဲ) ေစ်းလည္းႀကီးတယ္
(ေကာ) ဘာကုန္ပစၥည္းမွ တင္လုိ႔မရ

ဆုိတ့ဲ အခ်က္ေတြနဲ႔ ျပည့္စုံေနတယ္။ ဆင္ျဖဴေတာ္နဲ႔ နင္လား ငါလားပဲ။ အျမင္ပဲလွ။ အသုံးသိပ္မက်။ တခါမွလည္း မစီးဖူးပါ။ ေငြအလုံအေလာက္ စုမိရင္လည္း ၀ယ္ျဖစ္မယ္မထင္ဘူး။ သိပ္ အသုံးမက်လုိ႔။ လမ္းမွာေတြ႔ရင္ေတာ့ ကိုယ္ကုိ တပတ္လွည့္ၿပီးေတာင္ ငမ္းမိတာ။ အဲသလုိ ေသာက္သုံးမက်တ့ဲ လိပ္ခုံးကားကုိႀကိဳက္မိတာလည္း မုန္းစရာ။

၈။ ကုိယ္ေရးလုိက္တာေတြဟာ မုန္းစရာ
တခ်ဳိ႕ဘေလာ္ဂါေတြ ဥပမာ စလုံးက ပန္ဒုိရာစံ၊ ၾသစီက ေကသြယ္စံတုိ႔ စိတ္ဓာတ္က်ေနတယ္လုိ႔ ကုိယ္တုိင္ ကုိယ္က် ဖြင့္ေျပာလာၾကတယ္။ ဒီဘေလာ့ဂ္က အေရးအသားေတြ ႀကိဳက္လြန္းလုိ႔ တ့ဲ။ သူတုိ႔ ဒီလုိ မေရးႏုိင္တ့ဲအတြက္ စိတ္ဓာတ္က်သတ့ဲ။ က်ေနာ္ေရးမိ၊ အျပစ္ရိွ၏ပါခင္ဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔ အားက်၊ ေနာက္ေတာ့ စိတ္ဓာတ္က်ေစတ့ဲ ဒီဘေလာ့ဂ္ေပၚက အေရးအသားေတြဟာ မုန္းစရာ။

၉။ သီခ်င္းညည္းခ်င္တာ မုန္းစရာ
မ်က္လုံးျပဴးမသြားနဲ႔ဦး။ သီခ်င္းေတြဟာ ခ်စ္စရာေတြပါ။ ဆုိလုိ႔ေကာင္း၊ နားေထာင္လုိ႔လည္း သိပ္ေကာင္း။ အဲဒီလုိေကာင္းေနတာဟာ ျပႆနာ။
xxx ကေလးဆန္လြန္းသူ အမုိက္ကေလးကုိမွ ကုိယ္ကခ်စ္မိသူပါကြယ္ xxx အဲသလုိ သီခ်င္းမ်ဳိးကုိ အသက္ ၇၀ ၀န္းက်င္မွာ ဆုိလုိ႔ သင့္ေတာ္ပါဦးမလားဆုိတာ စဥ္းစားစရာ။ ကုိယ္ကလည္း အခ်စ္သီခ်င္းေတြပဲ ညည္းတတ္တာ။ သီခ်င္းေတြကလည္း အခ်စ္ နဲ႔ ႏုိင္ငံေရးေတြပဲမဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ သီခ်င္းညည္းခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ တေန႔မွာ (အသက္ ၇၀ ၀န္းက်င္အထိ ရွင္သန္ခြင့္ရိွရင္) ခက္ေတာ့တာပါပဲ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္။

၁၀။ ခပ္တည္တည္ေနတတ္တာ မုန္းစရာ။
လူဆုိတာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနရမယ္။ ေပါေတာေတာျဖစ္ရမယ္။ တတ္ႏုိင္ရင္ အစြမ္းကုန္ ေပါသင့္။ ဘ၀မွာ စိတ္မသက္မသာစရာေတြက အမ်ားသား။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ထြက္ေပါက္ရေအာင္ စိတ္ကုိ ေဖာ့ထားရမယ္။ တျဖည္းျဖည္းပူလာတ့ဲ၊ ေငြတြင္းနက္လွတ့ဲ၊ စိတ္ဖိစီးတာမ်ားတ့ဲ ကမၻာႀကီးမွာ ခပ္တည္တည္ေနတတ္တ့ဲက်ေနာ္ဟာ မုန္းစရာ။

အင္း - တကယ့္ကုိ မုန္းစရာ။ ။ :D

USED books to decorate your rooms

စာအုပ္အေဟာင္းေတြကုိ အလွဆင္ပစၥည္းအျဖစ္ သုံးေနၾကပါၿပီ။

စာအုပ္အေဟာင္းေတြကုိ တရြက္ခ်င္း ေခါက္ၿပီးေတာ့ ဒီဇုိင္းဖဲြ႔ထားတာ။ ဆဲြေဆာင္မႈ ရိွသားပဲ။ ၿပီးခ့ဲတ့ဲအပတ္က စတုိးဆုိင္တခုေရွ႕ကေန ျဖတ္သြားတုန္း စေတြ႔တယ္။ ဒါနဲ႔ ဒီညေနေတာ့ ကင္မရာ ယူသြားၿပီးရုိက္လုိက္တယ္။ ဆုိင္၀န္ထမ္းက မ်က္ႏွာက်က္မွာ တဲြေလာင္းခ်ထားတာေတြကုိ ျဖဳတ္ၿပီး သိမ္းေနၿပီ။ သူ႔ေက်ာဘက္ မွန္နံရံမွာ ေတြ႔တဲ့အတုိင္းပဲ ဒီဇုိင္းအသစ္ေတြနဲ႔ အလွဆင္ထားတယ္။ စာအုပ္နဲ႔လုပ္ထားတ့ဲ ဒီဇုိင္းအေဟာင္းေတြ တေနရာရာကုိ လွဴမယ္ဆုိတ့ဲသေဘာ ေရးထားတာလည္း ေတြ႔တယ္။ ေစ်း၀ယ္သူေတြ ေတာင္းမွာ စုိးရိမ္ပုံရ။

(စကားမစပ္ အဲဒီ၀န္ထမ္းလက္ေခ်ာင္းမွာလည္း ေဆးမင္ေၾကာင္ ဗရပြ။ ေအာက္ကပုံမွာေတာ့ ပုိၿပီးေတြ႔ရမယ္။ မင္ေၾကာင္ထုိးမွ အမ်ဳိးသမီးပီသတ့ဲေခတ္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ေရာက္လာႏုိင္တယ္ း)

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ OLD book decoration ဆုိၿပီး ဂူဂဲလ္ၾကည့္တာ မေတြ႔ဘူး။ USED book decoration ဆုိမွ ပုံတခ်ဳိ႕ေတြ႔တယ္။ စိတ္၀င္စားစရာပဲ။ ၾကည့္ၾကပါဦး။ အခ်ိန္ပုိေနတ့ဲသူေတြ လုပ္သင့္တယ္။ အခ်ိန္မရိွသူေတြလည္း တီဗီြၾကည့္ရင္း ေရဒီယုိ ကက္ဆက္ နားေထာင္ရင္း လုပ္လုိ႔ ရပါတယ္။နံရံေပၚမွာ သံျပားေခ်ာင္း ေကာက္ေကာက္ ၂ ခုကုိ အရင္ဆုံး စဲြေအာင္လုပ္မယ္။ ကဒ္ထူဖုံးစာအုပ္ သုံးမယ္။ၿပီးရင္ စာအုပ္ထူထူ သုံးေလးအုပ္ကုိ ထပ္၊ ပန္းအုိးတင္။ ပန္းအုိးေတြကလည္း ပစ္ရမယ့္ပုလင္းခြံေတြ ျဖစ္ပုံရ။အေပၚကပုံဟာ အေပၚစီးကေန ရုိက္ထားတာျဖစ္မယ္။ စာအုပ္သုံးအုပ္ကုိ တရြက္စီ ေခါက္ခ်ဳိးခ်ဳိးၿပီး ဗန္းထဲ ထည့္ထားတယ္။

ဒါပါပဲ။ Tag ထားတာေတြလည္း အေၾကြးဆပ္ပါ့မယ္။ ေရးၿပီးၿပီ။ တင္တာေပါ့၊ ဒီေန႔ သုိ႔မဟုတ္ မနက္ျဖန္။ ။

guru passes away :(

ဂုရု ဆုံးသြားၿပီ တ့ဲ။ သတင္းေတြ ၀င္လာတယ္။ သူနဲ႔က်ေနာ္ စေတြ႔ေတာ့ ၂၀၀၁ တုန္းက။ မဲ့ေခါင္ခဒုကၡသည္စခန္းထဲမွာ။ အဲဒီစခန္းနဲ႔ ဖာပြန္(ကရင္ျပည္နယ္)၊ ဖားေဆာင္(ကယားျပည္နယ္) တုိ႔က သုံးပြင့္ဆုိင္။ သူတုိ႔က ေရာင္နီဦး ဆုိတ့ဲ အထက္တန္းေက်ာင္းတခု ဖြင့္ထားတယ္။ သူတုိ႔စီစဥ္တ့ဲ စာေပေဟာေျပာပဲြမွာ က်ေနာ္နဲ႔ ကုိထိန္လင္း ၂ ေယာက္ကုိ ေဟာေပးဖုိ႔ ဖိတ္တယ္။ (အခု က်ေနာ္တုိ႔ ၂ေယာက္က မုိးမခ ေရာက္ေနတယ္။)

ေဟာေျပာပဲြမွာေတာ့ လူအစုံပဲ။ ေရာင္နီဦးေက်ာင္း သူငယ္တန္းကေန ဆယ္တန္းအထိ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ၿပီးေတာ့ စခန္းထဲက အသက္အရြယ္ေပါင္းစုံ ဒုကၡသည္ေတြ။ စာမတတ္သူေတြလည္း ပါႏုိင္တယ္။ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ စာမဖတ္သူေတြလည္း ပါႏုိင္တယ္။ ဒုကၡသည္စခန္း ဆုိတာ ပဲြလန္းသဘင္မရိွတ့ဲအရပ္ျဖစ္ေတာ့ အဲဒီပဲြက ပရိသတ္အင္အား ေကာင္းတယ္။ ရပ္ကြက္ ၁၃ က တတဲတေယာက္ အနည္းဆုံး အားေပးၾကမယ္ ထင္တယ္။ အဲဒီရပ္ကြက္က ကရင္ နည္းၿပီး ဗမာ မ်ားပုံရတယ္။ တျခားရပ္ကြက္ေတြက လာခ်င္မွ လာမယ္။ ည ၈ နာရီေက်ာ္ရင္ စခန္းထဲမွာ ဟုိဟုိဒီဒီ ေလွ်ာက္သြားခြင့္ မျပဳဘူး။ က်ေနာ့္ကုိ အရင္ဆုံး စင္ေပၚတင္ေပးလုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကုိထိန္လင္း။ ေနာက္ေတာ့ ဂုရုတုိ႔ တက္ၿပီး ကဗ်ာရြတ္ၾကတယ္။

က်ေနာ္ကေတာ့ ရယ္စရာေတြ ေျပာလုိက္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ပရိသတ္အားလုံး သေဘာက်ေအာင္ေတာ့ မတတ္ႏုိင္ပါဘူး။ ဂုရုတုိ႔ ကဗ်ာရြက္တာလည္း ပရိသတ္က လက္ခုပ္တီး အားေပးတာပါပဲ။ စင္ေပၚကဆင္းေတာ့မွာမုိ႔ ၀မ္းသာအားရ လက္ခုပ္တီးတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ အခမ္းအနားအစီအစဥ္တခု အၿပီး ယဥ္ေက်းမႈအရ တီးတ့ဲလက္ခုပ္သံေတြလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ ေလးေလးစားစား လက္ခုပ္တီးၾကသူေတြလည္း ရိွမယ္။ ဂုရုကေတာ့ အေလးအနက္ ထားတ့ဲအျပင္ တကယ္ကုိ ရင္ခုန္မႈအျပည့္ ခံစားခ်က္အျပည့္နဲ႔ ကဗ်ာရြတ္တာပဲ။ ပရိသတ္ႀကီးလည္း သူတုိ႔ေတြ႔ေတြ႔ေနတ့ဲ မ်က္မွန္နဲ႔ ဒီဆရာ (ေတာ္လွန္ေရးသမား)က စာေတြေပေတြလည္း ရသားပဲ လုိ႔ အသိအမွတ္ ျပဳသြားၾကပုံေပၚတယ္။

လြန္ခ့ဲတ့ဲ ၅ လေလာက္တုန္းက သူ႔ကုိ ေနာက္ဆုံးေတြ႔တယ္။ ထုံးစံအတုိင္း လက္ထဲမွာ ေဆးေပါ့လိပ္နဲ႔။ ကမၻာ့ကဗ်ာေန႔အထိမ္းအမွတ္အခမ္းအနား ဒီႏွစ္ မတ္လ ၁၆ ရက္ေန႔မွာ သူတုိ႔ လုပ္ၾကတယ္။ စင္ေဘးမွာ ကဗ်ာရြတ္သံေတြကုိ အေထာက္အကူျပဳေနတ့ဲ ဂစ္တာသမားေတြလည္း ရိွတယ္။ အဲဒီထဲကတေယာက္ကုိ လက္ညိဳးထုိးျပၿပီး သူ႔ညီျဖစ္တ့ဲအေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ ဂုရုက အိမ္ေထာင္ျပဳလုိက္တာေတာင္ သိပ္မၾကာေသးဘူး။ သူ႔အသက္ သိပ္မငယ္ေတာ့ဘူး ဆုိေပမယ့္ ၃ဂ ႏွစ္ဆုိတာ ေလာကႀကီးထဲကေန ထြက္သြားဖုိ႔ ေစာလြန္းပါေသးတယ္။ သူေရးခ်င္တာေတြကုိ အကုန္မဟုတ္ေပမယ့္ အေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ဘေလာ့ဂ္တခု တည္ေဆာက္ၿပီး ေရးခ့ဲႏုိင္တာကုိေတာ့ သူေက်နပ္သြားမယ္ ထင္ပါတယ္။ ။

Women of the World Award အေၾကာင္း ကြ်ႏု္ပ္ေရးခ့ဲစဥ္က

Marie Claire မဂၢဇင္းက ဘာသာမ်ဳိးစုံနဲ႔ ထုတ္တယ္။ ကမၻာေက်ာ္တယ္။ အမ်ဳိးသမီးမဂၢဇင္း။ လစဥ္ထုတ္။ စာအုပ္ဆုိင္ႀကီးေတြရဲ႕ အမ်ဳိးသမီးစာေစာင္ေတြထားတ့ဲ စင္ေပၚမွာ ေတြ႔ႏုိင္တယ္။ စတုိးဆုိင္ မဂၢဇင္းစင္ေတြမွာလည္း ေတြ႔ႏုိင္တယ္။ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ေလယာဥ္ကြင္းတခုမွာ အခ်ိန္ေတြပုိေနတာနဲ႔ စာအုပ္ဆုိင္ထဲ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ Marie Claire မဂၢဇင္းတေစာင္ ၀ယ္ျဖစ္တယ္။

ဘယ္အမ်ဳိးသမီးဖတ္ဖုိ႔ ဆုိၿပီး ၀ယ္လုိက္တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အဖုံးေပၚမွာ အမ်ဳိးသမီး ၁၀ ေယာက္ ဆုရတ့ဲအေၾကာင္း Women of the World Award ဆုိၿပီး ေရးထားတာေတြ႔လုိ႔ ျမန္မာျပည္ကအမ်ဳိးသမီးတေယာက္ေယာက္မ်ား ပါမလား ဆုိၿပီး ဖြင့္ဖတ္ၾကည့္ရင္း ပါတာနဲ႔ ၀ယ္လုိက္တာ။ အဲဒီအေၾကာင္း ဖတ္ၿပီး ေဆာင္းပါးတပုဒ္ ေရးခ့ဲတယ္။
ဧရာ၀တီမွာ ပါခ့ဲတယ္။ အမ်ဳိးသမီး ၁၀ ေယာက္ရဲ႕ ဓာတ္ပုံေတြလည္း ထည့္တယ္။ အခု အဲဒီ ပုံေတြ ရွာၾကည့္ေသးတယ္၊ မေတြ႔ေသးဘူး။

ကမၻာ့အမ်ဳိးသမီးဆုရ အမ်ဳိးသမီးမ်ား
ဇာနည္ဝင္း
ဒီဇင္ဘာ ၁၃၊ ၂ဝဝ၄

အခု လဆန္းပုိင္းမွာ ထုိင္း - ျမန္မာ နယ္စပ္က ရွမ္းတုိင္းရင္းသူတစ္ဦး အပါအဝင္ ႏုိင္ငံတကာက အမ်ဳိးသမီး ၁ဝ ဦးဟာ အေမရိကန္မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္က ေပးအပ္တ့ဲ ဂုဏ္ျပဳဆုကုိ ရရိွခ့ဲပါတယ္။

ဆုခ်ီးျမင့္တ့ဲ Marie Claire မဂၢဇင္းဟာ အမ်ဳိးသမီးေရးရာမဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ျဖစ္ၿပီး၊ ႏုိင္ငံတကာက အမ်ားအက်ဳိးျပဳလုပ္ငန္းေတြ ေဆာင္ရြက္ေနတ့ဲ အမ်ဳိးသမီးေတြအေၾကာင္း ေဖာ္ျပေလ့ရိွပါတယ္။ အခု ခ်ီးျမွင့္လုိက္တ့ဲ ကမၻာ့အမ်ဳိးသမီးမ်ားဆုကေတာ့ မဂၢဇင္းအေနနဲ႔ ပထမဆုံးအႀကိမ္ တီထြင္လုိက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီဆုကို ရရွိခဲ့တဲ့ အမ်ဳိးသမီး ၁ဝ ဦးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးလိုပါတယ္။

ဘာဘုိရာဘူေကာ့ဗ္စကာ
ေရွ႕ေန၊ စလုိဗက္ႏုိင္ငံ

စလုိဗက္ႏုိင္ငံ ေဆးရုံေတြမွာ အမ်ဳိးသမီးတခ်ဳိ႔ကုိ ကေလးေမြးၿပီးတ့ဲအခါ သားေၾကာျဖတ္လုိက္သတ့ဲ။ ဒီလုိ သားေၾကာျဖတ္တာဟာ ကာယကံရွင္ အမ်ဳိးသမီးေတြရဲ႔ဆႏၵ မဟုတ္ပါဘူး။
သားေၾကာျဖတ္ခံရတ့ဲသူေတြဟာ လူနည္းစုတုိင္းရင္းသားမ်ဳိးႏြယ္စုတစ္ခုကျဖစ္တယ္ ဆုိတာကုိ အမွတ္မထင္ သိရိွသြားတ့ဲ ဘာဘုိရာဘူေကာ့ဗ္စကာက ဒီလုိမ်ဳိး လူမဆန္တ့ဲလုပ္ရပ္ေတြကုိ စုံစမ္းၿပီး ဖြင့္ခ်ခ့ဲပါတယ္။

နာမည္ေက်ာ္ဟားဗတ္တကၠသုိလ္မွာ ပညာသင္ယူေနတ့ဲ ဘာဘုိရာက စုံစမ္းေဖာ္ထုတ္တ့ဲ အလုပ္ေတြအျပင္၊ ကာယကံရွင္ေတြ ေလ်ာ္ေၾကးရေရးအတြက္ပါ ဆက္လုပ္သြားမယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။

ရာနာဟူစိန္
စာနယ္ဇင္းသမား၊ ေဂ်ာ္ဒန္ႏုိင္ငံ

“သတင္းစာေစာင္ေတြထဲမွာ ပါတတ္တ့ဲ စာေၾကာင္း ၂ ေၾကာင္းက ဘာလဲဆုိေတာ့ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ အသတ္ခံရတယ္၊ ပုလိပ္ေတြက ဒီလူသတ္မႈကုိ စုံစမ္းေနတယ္ တ့ဲ၊ ဒါပဲ။ စုံစမ္းတာကေနကုိ မတက္ေတာ့ဘူး”

ေဂ်ာ္ဒန္ႏုိင္ငံက အမ်ဳိးသမီးေတြရဲ႔ အေျခအေနကုိ ရာနာ က ေျပာျပတာပါ။ လြန္ခ့ဲတဲ့ ၁ဝ ႏွစ္ေလာက္က ရာနာက လူသတ္မႈတစ္ခုအတြက္ သတင္းလုိက္ခ့ဲပါတယ္။ အသတ္ခံရတာက ၁၆ ႏွစ္အရြယ္ အမ်ဳိးသမီး။ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္တ့ဲသူက မိသားစုဝင္တစ္ေယာက္။ ဒီမိန္းကေလး ဘာေၾကာင့္ အသတ္ခံရသလဲလုိ႔ က်န္ရစ္သူမိသားစုကုိ ေမးေတာ့ ထြက္လာတ့ဲ အေျဖက “သူ႔အစ္ကုိက သူ႔ကုိ မုဒိမ္းက်င့္ခ့ဲတယ္ေလ” တ့ဲ။

မုဒိမ္းမႈအတြက္ မုဒိမ္းက်င့္ခံရတ့ဲ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ကုိ အျပစ္ပုံခ်တယ္၊ မိသားစု ဂုဏ္သိကၡာအတြက္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ကုိ သတ္လုိက္တယ္ဆုိတာ သိလုိက္ရေတာ့ အေတာ္ ေဒါသထြက္သြားတယ္။

အခုဆုိ စာနယ္ဇင္းသမား ရာနာက ဒီလုိလူသတ္မႈေပါင္း ၂၅ မႈေလာက္ကုိ ႏွစ္စဥ္ ေဖာ္ထုတ္ ေရးသားေနတ့ဲအတြက္ သူ႔အသက္အႏၲရာယ္ကုိ ၿခိမ္းေျခာက္ခံေနရပါတယ္။
ကုလသမဂၢ အစီရင္ခံစာတစ္ေစာင္မွာ ေဖာ္ျပထားတာကေတာ့ ၁ ႏွစ္ကုိ ႏုိင္ငံတကာက အမ်ဳိးသမီး ၅ဝဝဝ ေက်ာ္ဟာ ‘ဂုဏ္သိကၡာေၾကာင့္ သတ္ျဖတ္ျခင္း’ဆုိတ့ဲ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ဓားစာခံျဖစ္ေနပါသတ့ဲ။

ကက္လင္းလူးကက္စ္
လူ႔အခြင့္အေရးလႈပ္ရွားသူ၊ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု

လြန္ခ့ဲတ့ဲ ၈ ႏွစ္တုန္းက လူးကက္စ္ ေနတဲ့အိမ္ကေန ၆ မုိင္ေလာက္ ေဝးတ့ဲေနရာက ေထာင္တစ္ခုကုိ သတိျပဳမိခ့ဲတယ္။ လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးဌာနေအာက္က ေထာင္ႀကီးေတြထဲက လူ ၈ဝဝ ကေန ၁ဝဝဝ အထိ ဆ့ံတ့ဲ ေထာင္တစ္ခုေပါ့။ ႏုိင္ငံေရးခုိလံႈခြင့္ေလွ်ာက္တ့ဲသူေတြကုိ ဖမ္းထည့္ထားတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။

“(အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုထဲကုိ) ေျပာင္းေရႊ႔ဝင္ေရာက္လာတ့ဲသူေတြ၊ ခုိလႈံခြင့္ ေလွ်ာက္တ့ဲသူေတြကုိ ရာဇဝတ္မႈ က်ဴးလြန္မႈမရိွရင္ ေထာင္ထဲ ထည့္မထားသင့္ပါဘူး”လုိ႔ လူးကက္စ္က ဆုိပါတယ္။
လူးကက္စ္ရဲ႔အဖဲြ႔ဟာ အက်ဥ္းသားေတြအတြက္ ေရွ႔ေနငွားေပးတာ၊ တရားရုံးကိစၥေတြကုိ ေဆာင္ရြက္ေပးတာမ်ဳိးေတြ လုပ္ကုိင္ေနပါတယ္။ သူဦးေဆာင္တ့ဲအဖဲြ႔ဟာ ၿပီးခ့ဲတ့ဲ ၆ ႏွစ္အတြင္း ခုိလႈံခြင့္ေလွ်ာက္ထားသူ ၉၄၅ ေယာက္ကုိ အက်ဥ္းေထာင္ေတြကေန လြတ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ခ့ဲပါတယ္။

နန္းခ်မ္ေတာင္း
လူ႔အခြင့္အေရးလႈပ္ရွားသူ၊ ထုိင္းႏုိင္ငံ

ဆုရရိွခ့ဲတ့ဲ ရွမ္းအမ်ဳိးသမီး နန္းခ်မ္ေတာင္းဟာ ရွမ္းအမ်ဳိးသမီးေရးရာ ဆက္သြယ္ဖလွယ္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးအသင္းရဲ႔ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ နန္းခ်မ္ေတာင္းဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပည္ပေရာက္အဖဲြ႔ေတြထဲက ထင္ရွားတ့ဲ ဒီအဖဲြ႔မွာ အသက္ ၁၇ ႏွစ္အရြယ္ လြန္ခ့ဲတ့ဲ ၅ ႏွစ္ ကတည္းက ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ေနတာပါ။

နန္းခ်မ္ေတာင္းရဲ႔အဖဲြ႔ဟာ ျမန္မာျပည္အေရွ႔ဘက္ေဒသအတြင္း ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ရဲ႔ မတရားျပဳက်င့္ခ့ဲတ့ဲ ျဖစ္ရပ္ေတြနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ‘မုဒိမ္းက်င့္ခြင့္လုိင္စင္’ အမည္နဲ႔ အစီရင္ခံစာ ထုတ္ျပန္ခ့ဲတ့ဲေနာက္ပုိင္း လူသိပုိမ်ားလာတ့ဲအဖဲြ႔အစည္းပါ။

“နန္းခ်မ္ေတာင္းရဲ႔အဖဲြ႔ဟာ ထုိင္းျမန္မာနယ္စပ္ကုိ ေရာက္လာတ့ဲ ရွမ္းတုိင္းရင္းသား ၃ သိန္းဝန္းက်င္ရဲ႔အေရးကုိ ကူညီေဆာင္ရြက္ေနတယ္။ နယ္စပ္ေဒသကုိ ေရာက္လာတ့ဲ ရွမ္းတုိင္းရင္းသားေတြဟာ ျမန္မာစစ္တပ္က နည္းမ်ဳိးစုံနဲ႔အႏုိင္က်င့္လုိ႔ ေနရပ္ကုိ စြန္႔ခြာခ့ဲရတာျဖစ္တယ္” စသျဖင့္ ဆုခ်ီးျမင့္တ့ဲ မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

နန္းခ်မ္ေတာင္းရဲ႔စကားတစ္ခြန္းကုိလည္း မဂၢဇင္းက ကုိးကားထားပါတယ္။ “ျမန္မာေတြရဲ႕အေၾကာင္း ေျပာျပမွျဖစ္မယ္၊ သူတုိ႔က ကမၻာကုိ လိမ္ညာေနၾကတာ” တ့ဲ။ ဒီစကားက အေျခအတင္ ျငင္းခုံစရာမဟုတ္ရင္ေတာင္မွ အနည္းဆုံးေတာ့ ေစာဒကတက္စရာ စကားတစ္ခြန္းပါပဲ။ သုိ႔ေပမယ့္ ဒီစကားက နာမည္ပ်က္ေနတ့ဲ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ဟာ နန္းခ်မ္ေတာင္း ေမြးဖြားႀကီးျပင္းရာ ရွမ္းတုိင္းရင္းသားေတြရဲ႔ေဒသမွာ အင္မတန္ ဆုိးသြမ္းရမ္းကား ထင္ရာစုိင္းေနတယ္ ဆုိတ့ဲအခ်က္ကုိ ထင္ဟပ္ေနပါတယ္။

ဒုကၡသည္ဆုိတာ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႔ ထြက္ကုန္တစ္မ်ဳိးလုိျဖစ္ေနတာ ႏွစ္ေပါင္း ၃ဝ ဝန္းက်င္ရိွလာပါၿပီ။ ျမန္မာႏုိင္ငံအေရွ႔ဘက္ျခမ္း ေဒသေလးတစ္ခုကေနပဲ အရပ္သားေတြ သိန္းနဲ႔ခ်ီၿပီး ကုိယ့္ေဒသကုိ စြန္႔ခြာၾကရတယ္၊ နန္းခ်မ္ေတာင္းလည္း ဒီအထဲက တစ္ေယာက္ေပါ့။ အခက္အခဲေတြ႔ေနတ့ဲ ဒီလူေတြ အားကုိးတႀကီး ထြက္ေျပးခုိလံႈေနတ့ဲေနရာကလည္း အေရွ႔ေတာင္အာရွမွာ လူေတြကုိ ေရာင္းစားတ့ဲ၊ လူကုန္ကူးတ့ဲ နာမည္ေက်ာ္ေစ်းကြက္ႀကီးတစ္ခု ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေတာ့လည္း သူတုိ႔ထဲက တခ်ဳိ႔အတြက္ ထပ္ဆင့္ၿပီး ဒုကၡေတြ တြင္းဆုံးက်ရျပန္ၿပီေပါ့။
နန္းခ်မ္ေတာင္းဟာ ေရာင္းစားကုန္ကူးခံေနရသူေတြအေရး ကူညီေဆာင္ရြက္ေနတ့ဲအတြက္ ဆုခ်ီးျမွင့္ဂုဏ္ျပဳတာျဖစ္တယ္လုိ႔ မဂၢဇင္းက ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

အီမီလီယာ ေတလာ
ဆီရီယာလီယြန္ႏုိင္ငံ

“သူတုိ႔ ရွင့္ကုိ ဖမ္းလိမ့္မယ္၊ ကြၽန္လုိ ခုိင္းစားမယ္၊ မုဒိမ္းက်င့္ဦးမယ္။ ရွင္ ထြက္ေျပးဖုိ႔ႀကိဳးစားလည္း အသတ္ခံရမွာပဲ” လုိ႔ ေျပာျပတ့ဲ ေတလာတစ္ေယာက္ အသက္ ၉ ႏွစ္အရြယ္မွာ သူပုန္ေတြဖမ္းတာ ခံခ့ဲရပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ သူပုန္ဗုိလ္မယား၊ တုိက္ခုိက္ေရးသမား စစ္သားဘဝေတြကုိ မေရာက္ခ်င္ဘဲ ေရာက္ခ့ဲရတယ္။ အသက္ ၁၄ ႏွစ္မွာေတာ့ သားတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားခ့ဲတယ္။

သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ ေစာ္ကားႏွိပ္စက္ခံဘဝကေန အသက္စြန္႔ၿပီး ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ခ့ဲပါတယ္။
ၿပီးခ့ဲတ့ဲ ၁၃ ႏွစ္အတြင္း သူတုိ႔ႏုိင္ငံက ကေလးသူငယ္ တစ္ေသာင္းဝန္းက်င္ေလာက္ဟာ ေတလာ နည္းတူ ေက်းကြၽန္ေတြလုိ ခုိင္းေစခံခ့ဲရ၊ စစ္ပဲြေတြမွာ ဝင္ၿပီးတုိက္ခုိက္ေပးခ့ဲရတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ အခုဆုိရင္ ေက်ာင္းတက္ရင္းနဲ႔ အသံလႊင့္ဌာနတစ္ခုမွာ ဝင္ေရာက္လုပ္ကုိင္ေနတ့ဲ ေတလာဟာ ဒီလုိဘဝဆုိးေတြကုိ ျဖတ္သန္းလာတ့ဲ လူငယ္ေတြအတြက္ ျပန္လည္ကုစားေရးအစီအစဥ္ေတြ ထုတ္လႊင့္ေနပါတယ္။

ရီဘီယာ ကာဒီယာ
လူနည္းစု အမ်ဳိးသမီးမ်ားအား ကူညီသူ၊ တရုတ္ႏုိင္ငံ

တရုတ္အစုိးရက လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးျဖစ္ခ့ဲတ့ဲ ကာဒီယာကုိ ေထာင္ ၈ ႏွစ္ ခ်ထားပါတယ္။ တရုတ္ျပည္ ဇင္က်န္းေဒသက လူနည္းစု အမ်ဳိးသမီးမ်ားအခြင့္အေရး လႈပ္ရွားမႈကုိ ဦးေဆာင္ခ့ဲလုိ႔ပါ။ ဇင္က်န္းေဒသဟာ ဗလီဝတ္ေက်ာင္းေတြ အပိတ္ခံရ၊ အစုိးရဆန္႔က်င္တယ္လုိ႔အထင္ခံရသူေတြ ဖမ္းဆီးခံရတ့ဲေဒသပါ။

အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္အဖဲြ႔လုိ အင္အားစုေတြက ဖိအားေပးလြန္းတ့ဲအတြက္ တရုတ္အစုိးရက သူ႔ကုိ ေထာင္ဒဏ္ ၁ ႏွစ္ ေလွ်ာ့ေပးလုိက္ပါၿပီ။ ေထာင္ဝင္စာသြားေတြ႔တ့ဲ သူ႔သားသမီးေတြကုိ ကာဒီယာက ဒီလုိ ေျပာခ့ဲပါတယ္။
“ဂုဏ္ယူၾကစမ္းပါကြာ၊ ငါ ေထာင္ထဲေရာက္ေနတယ္ဆုိၿပီး သိမ္ငယ္မေနၾကနဲ႔”

ဂ်နီနာ အုိေခ်ာ့စခါ
ဒုကၡသည္မ်ားအား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေပးသူ၊ ပုိလန္ႏုိင္ငံ

အသက္ ၆ လသမီး အရြယ္တုန္းက ပုိလီယုိေရာဂါရခ့ဲတ့ဲ အုိေခ်ာ့စခါတစ္ေယာက္ မသန္မစြမ္းကေလးမ်ားေဂဟာမွာ ႀကီးျပင္းခ့ဲရပါတယ္။ အခု အသက္ ၄၆ ႏွစ္အရြယ္မွာေတာ့ လူသားခ်င္းစာနာမႈ လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္ေရးအဖဲြ႔တစ္ဖဲြ႔ကုိ ဦးေဆာင္ေနပါၿပီ။ ဒီအဖဲြ႔ကုိ လြန္ခ့ဲတ့ဲ ၁ဝ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက သူကုိယ္တုိင္ ဖဲြ႔စည္းခ့ဲတာပါ။ သဘာဝေဘးအႏၲရာယ္၊ စစ္ပဲြ စတာေတြကေန ျဖစ္ေပၚလာတ့ဲ ဒုကၡသည္ေတြကုိ ကူညီဖုိ႔ ရည္ရြယ္ပါတယ္။ အာဖဂန္နစၥတန္၊ အီရတ္ႏုိင္ငံေတြမွာ သူ႔အဖဲြ႔က ကူညီေနပါတယ္။

အကူအညီေပးတ့ဲလုပ္ငန္း တစ္ခုတည္းမဟုတ္ဘဲ ပူးေပါင္းလုပ္ကုိင္ဖုိ႔ ကုိယ္ထူကုိယ္ထ လုပ္ႏုိင္ဖုိ႔ စတ့ဲ လက္တဲြေခၚေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းအစီအစဥ္ေတြလည္း ခ်မွတ္ေဆာင္ရြက္ပါတယ္။

ဟာဝါအာဒင္ မုိဟမ္း
အမ်ဳိးသမီးအခြင့္အေရးလႈပ္ရွားသူ၊ ဆုိမာလီယာႏုိင္ငံ

ဆုိမာလီယာႏုိင္ငံက မိန္းကေလး ၉၈ ရာခုိင္ႏႈန္းဟာ သူတုိ႔ရဲ႔ လိင္အဂၤါကုိ ျဖတ္ေတာက္ခဲြစိတ္တာကုိ ခံေနရပါတယ္။ “ဒီရုိးရာအတုိင္း အဘြားလည္း လုပ္ခ့ဲရတာပဲ၊ အေမလည္း လုပ္ခ့ဲရတာပဲ တ့ဲ။ အမ်ဳိးသမီးေတြက ဘာမွန္းမသိတာကုိ ေၾကာက္ေနၾကရတယ္။ ဒါမ်ဳိးမလုပ္ခ့ဲတ့ဲအမ်ဳိးသမီးကုိ မေတြ႔ဖူးၾကဘူးဆုိေတာ့ ကုိယ္မလုပ္လုိက္ရင္ တခုခုျဖစ္လာေလမလားဆုိၿပီး ဘာမွန္းမသိတာကုိ ေၾကာက္ေနၾကတယ္” လုိ႔ မုိဟမ္းက ဆုိပါတယ္။ ၿပီးခ့ဲတ့ဲႏွစ္ကစၿပီး မုိဟမ္းတစ္ေယာက္ ဒီဓေလ့ကုိ ဆန္႔က်င္တ့ဲ ေဆြးေႏြးပဲြေတြ၊ ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပဲြေတြ ႏုိင္ငံအႏွံ႔ လွည့္ၿပီး စီစဥ္ျပဳလုပ္ခ့ဲတယ္။ လူေပါင္း တစ္ေသာင္းရွစ္ေထာင္ေက်ာ္ လမ္းေပၚထြက္ ဆႏၵျပေအာင္ စည္းရုံးႏုိင္ခ့ဲတယ္။
အခုရရိွမယ့္ ေဒၚလာ ၅ဝဝဝ ကုိေတာ့ အမ်ဳိးသမီး ပညာေပးအစီအစဥ္အတြက္ သုံးဖုိ႔ စိတ္ကူးထားပါသတ့ဲ။

ယနာ မုိဟမ္မက္
အမ်ဳိးသမီးအခြင့္အေရးလႈပ္ရွားသူ၊ အီရတ္ႏုိင္ငံ

ဒီတစ္ေယာက္ကေတာ့ အမ်ဳိးသမီးအခြင့္အေရးေတြကုိ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ကန္႔သတ္ထားတ့ဲ ဥပေဒကုိ ကန္႔ကြက္တုိက္ပဲြဝင္ေနတ့ဲ သူပါ။

ၿပီးခ့ဲတ့ဲႏွစ္က ဘဂၢဒက္ၿမိဳ႔ေတာ္က ဆႏၵျပပဲြတစ္ခုမွာ မုိဟမ္မက္က ဒီလုိေျပာခ့ဲပါတယ္။
“ဒီေန႔ေခတ္မွာ အမ်ဳိးသမီးေတြကုိ ဆန္႔က်င္သူေတြ မလြယ္ဘူးသာ မွတ္ေပေတာ့။ က်မတုိ႔ရဲ႔ဆႏၵကုိ အမ်ားသိေအာင္ လုပ္ေနၿပီမုိ႔၊ က်မတုိ႔ကုိ ခ်ဳပ္ခ်ယ္တားဆီးဖုိ႔ လြယ္လြယ္နဲ႔ မရေတာ့ပါဘူး”
ဒီလုိ စည္းရုံးလႈံ႔ေဆာ္ခ့ဲတ့ဲအတြက္ သူ႔ဆီကုိ စာတစ္ေစာင္ ေရာက္လာပါတယ္။ ၿခိမ္းေျခာက္တ့ဲစာပါ။ “မင္းလုပ္ေနတာေတြ ရပ္တန္းက မရပ္ေသးဘူး။ ငါတုိ႔ဆီမွာ ခါးပတ္ႀကိဳးေတြ ေလွ်ာ့ထားတ့ဲ၊ မင္းကုိ ေဖာက္ခဲြပစ္ခ်င္တ့ဲသူေတြ အမ်ားႀကီး ရိွေနတယ္” တ့ဲ။

မုိဟမ္မက္ကလည္း ေနာက္တစ္လခဲြအၾကာမွာ ဆႏၵျပပဲြေနာက္တစ္ခု စီစဥ္လုိက္ပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီးေပါင္း ၉ဝဝ ေက်ာ္ ပါဝင္ေအာင္လည္း စည္းရုံးႏုိင္ခ့ဲတယ္။
ဒီေန႔အခ်ိန္မွာေတာ့ မုိဟမ္မက္ရဲ႔ ပုိက္ဆံအိတ္ထဲမွာ ေသနတ္တစ္လက္ေဆာင္ထားတာ ေတြ႔ရမယ္။ ရန္သူဝုိင္းေနတ့ဲအတြက္ သက္ေတာ္ေစာင့္တစ္ေယာက္ၿခံရံၿပီး ခရီးသြားေနတာ ေတြ႔ရပါမယ္။ အခုရရိွတ့ဲ ဆုေငြနဲ႔ တတိယေျမာက္ အမ်ဳိးသမီးေဂဟာတစ္ခု တည္ေထာင္ႏုိင္ေကာင္းပါရဲ႔။

အလီနာ နီကုိလာနာ ရွီတုိဘာ
အမ်ဳိးသမီးအခြင့္အေရးလႈပ္ရွားသူ၊ ရုရွႏုိင္ငံ

ဆုရရိွတ့ဲသူတစ္ဦးျဖစ္တ့ဲ ရွီတုိဘာ က မိသားစု၊ ေဆြမ်ဳိးအသုိင္းအဝုိင္းၾကားမွာ အၾကမ္းဖက္ ႏွိပ္စက္ခံေနရတ့ဲ အမ်ဳိးသမီးေတြအေရးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ေနပါတယ္။ သူဦးေဆာင္တ့ဲအဖဲြ႔ဟာ ၁ ႏွစ္ကုိ ဒီလုိအမ်ဳိးသမီး ၁ဝဝဝ ေလာက္ကုိ အကူအညီ ေပးေနပါတယ္။ သူတုိ႔ ရုရွႏုိင္ငံမွာေတာ့ အိမ္တြင္းအၾကမ္းဖက္မႈေၾကာင့္ မိနစ္ ၄ဝ ျပည့္တုိင္း အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ အသက္ဆုံးရႈံးေနတယ္လုိ႔ ဆုေပးတ့ဲ မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ၁ ႏွစ္ကုိ အမ်ဳိးသမီးေပါင္း တစ္ေသာင္းေလးေထာင္နီးပါး ေသဆုံးေန အသတ္ခံေနရတယ္ ဆုိတ့ဲသေဘာပါ။

အခုေပးအပ္တဲ့ဆုကို ႏွိပ္စက္ညွဥ္းပန္းခံေနရသူေတြ၊ လူမႈအသုိင္းအဝုိင္းက အပယ္ခံထားရေတြရဲ႔အေရး ေဆာင္ရြက္ေနတ့ဲ အမ်ဳိးသမီးေတြထဲကေန စိစစ္ ေရြးခ်ယ္ခ့ဲတာလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဂုဏ္ျပဳဆုအတြက္ ေဒၚလာ ၅ ေသာင္း သတ္မွတ္ထားၿပီး ဆုခ်ီးျမွင့္ဖုိ႔ ေရြးခ်ယ္ခံရတ့ဲ ဒီအမ်ဳိးသမီး ၁ဝ ဦးကုိ အခ်ဳိးက် ခဲြေဝေပးအပ္မွာပါ။ သူတုိ႔ ၁ဝ ဦးရဲ႔ လႈပ္ရွားမႈေတြ၊ ရင္ဆုိင္ေနရတာေတြဟာ ကမၻာေပၚက လူအေတာ္မ်ားမ်ားအတြက္ အသစ္အဆန္း ျဖစ္ေနမယ္လုိ႔ ယူဆရပါတယ္။ ။

literary talk in SF

မုိးမခဘေလာ့ဂ္အတြက္ စီစဥ္ထားတ့ဲ ဓာတ္ပုံသတင္း။ မစၥတာေမာင္ရစ္က လက္ဦးသြားေတာ့ ကုိယ့္ဘေလာ့ဂ္မွာပဲ တင္လုိက္ပါတယ္။ း)

ဆန္ဖရန္စစၥကုိ စာေပေဟာေျပာပဲြ၊ စာေရးဆရာ ၅ ဦး တက္ေရာက္
ဓာတ္ပုံသတင္း
ႏုိ၀င္ဘာ ၁၀၊ ၂၀၀၈

၀င္းေဖ၊ ေမာင္စြမ္းရည္

မာမာေအး


ဉာဏ္ဦးေမာင္၊ ေအာင္ေ၀း

အမွတ္တရလက္မွတ္ေရးထုိးေပးေနေသာ မာမာေအး၊ စာေရးဆရာတုိ႔၏လက္မွတ္မ်ား ရယူေနသူအမ်ဳိးသမီးႏွစ္ဦး

စာေပေဟာေျပာပဲြတြင္ ေတြ႔ရေသာ ျမန္မာျပည္သားလူငယ္တုိ႔၏ နံရံကပ္စာေစာင္ လက္စြမ္းျပခ်က္

cartoonist Oliver Gaspirtz

အရသာကလည္း ရယ္စရာႀကီး။

ဒီကာတြန္းက သိပ္ေကာင္းတာပဲ။ ကာတြန္းဆရာက အုိလီဗာဂက္စ္ပဇ္၊ Oliver Gaspirtz, November 1970 ဂ်ာမနီမွာေမြးတယ္ဆုိေတာ့ က်ေနာ့္ထက္ လပုိင္းပဲ ေစာတာပဲ။ အလုပ္အကုိင္ - ၀က္ဘ္ဆုိက္ဒီဇုိင္နာ။ အသက္ ၂၃ ႏွစ္မွာ နယူးေယာက္ကုိ ေျပာင္းသြားတယ္။ အဲဒီက ဂ်ာမန္ဘာသာ သတင္းစာတေစာင္မွာ art director။ အဲဒီႏွစ္မွာပဲ သူ႔ရဲ႕ ပထမဆုံးစာအုပ္ The Truth About Cinderalla ကုိ ထုတ္တယ္။

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု စာအုပ္ဂ်ာနယ္အသြယ္သြယ္က သူ႔ကာတြန္းေတြ ယူသုံးၾကတယ္။
ေနာက္ပုိင္း Germany, England, Turkey, Iran, and the United States တုိ႔မွာလည္း ကာတြန္းစာအုပ္ေတြ ထပ္ထုတ္တယ္။

ေအာက္ကုိ ဆင္းခ့ဲစမ္း။ အိမ္နီးခ်င္းေတြ ၀ုိင္းၾကည့္ကုန္ၿပီ။

ဒီကာတြန္းကလည္း လူရႊင္ေတာ္ေတြကုိ ႏွိပ္ထားတာပဲ။ ကာတြန္းေခါင္းစဥ္ က surprise! ဆုိပဲ။ အဂၤလိပ္ေတြက အ့ံၾသစရာတခုခုလုပ္ျပၿပီး surprise! လုိ႔ ေအာ္တတ္ၾက ေပ်ာ္တတ္ၾကတယ္ဆုိတာကုိ သိထားရင္ ဒီကာတြန္းက ပုိရယ္ရမယ္။


ပုံေအာက္ကစာကုိ နားလည္မယ္၊ ၿပီးေတာ့ တယ္လီဖုန္းေတြ ဂ်ီေတာ့ ေတြ သုံးတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဒီကာတြန္းကုိ သေဘာက်မွာပါ။ “လူႀကီးမင္း ဆက္သြယ္သည့္ ၀ိဥာဥ္ကုိ ေခၚဆုိ၍ မရႏုိင္ပါ။ ေျပာစရာရိွတာ ေျပာထားခ့ဲႏုိင္ပါတယ္” တ့ဲ။

အထင္ကရ ကမၻာ့ကာတြန္းျပပဲြ ၂၀ ေက်ာ္မွာ သူ႔လက္ရာေတြ ပါ၀င္ခ့ဲတယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ Bubble ဆုိတ့ဲ ဂိမ္းကုိလည္း ထြင္ခ့ဲပါသတ့ဲ။

ဟုိးေရွးေရွးတုန္းက ၀က္ကေလး သုံးေကာင္ရိွသတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ငါ သူတုိ႔ကုိ စားလုိက္တယ္။ ပုံျပင္ကေတာ့ ဒါပဲ။ ကဲ - - အိပ္ေတာ့၊ အိပ္ေတာ့။

ဒါပါပဲဗ်ာ။ ကာတြန္းဆရာ သူ႔ေခြး၂ေကာင္နဲ႔ ပီေကအတူတူစားတ့ဲ ၄မိနစ္ေက်ာ္ ဗီဒီယုိကုိ ၾကည့္ပါဦး။ funny! :D

seagull

စင္ေရာ္အေၾကာင္း ေရာက္တတ္ရာရာ ေရးရမယ္ ဆုိရင္ -
စင္ေရာ္ (ဇင္ေယာ္) ေတြကုိ သန္လ်င္ ေက်ာက္တန္းသြားတုန္းက စၿပီး ေတြ႔ဖူးတယ္။ ေတာ္ေတာ္လွတ့ဲငွက္၊ နာမည္ကလည္း လွတယ္။ ၀ါရွင္တန္ဒီစီဘက္ ေရာက္ေနသူ အသိမိတ္ေဆြတေယာက္ကလည္း ဘေလာ့ဂ္တခုကုိ တည္ေဆာက္ၿပီး ေယာနသံစင္ေရာ္ လုိ႔ အမည္ေပးထားတယ္။ သူ႔အတြက္ေတာ့ ဒီနာမည္ေပးဖုိ႔အတြက္ ခုိင္လုံတ့ဲအေၾကာင္း အျပည့္ရိွလိမ့္မယ္။ ေယာနသံစင္ေရာ္ဆုိတာ သူ႔အဖုိးရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ စာအုပ္။ က်ေနာ့္အဖုိ႔ေတာ့ ဒီစာအုပ္က လြန္ခ့ဲတ့ဲ အႏွစ္ ၂၀ ဆယ္တန္းဒုတိယႏွစ္တက္ေနတုန္းကရင္း သူငယ္ခ်င္းေတြက ညႊန္းဖူးတ့ဲစာအုပ္ေလး။ ခုခ်ိန္ထိ မဖတ္ျဖစ္ေသး။ တေန႔ေန႔ေတာ့ ဖတ္ျဖစ္မွာပါ။
(စင္ေရာ္ေတြကုိ အနီးကပ္ သီးသန္႔ရုိက္ထားတ့ဲပုံေတြ အသိမ္းလြန္ေနလုိ႔ ရွာမေတြ႔ဘူး။ ဒါနဲ႔ စင္ေရာ္ေတြေနာက္ခံထားၿပီးရုိက္ထားတ့ဲပုံကုိ တင္လုိက္တယ္။ က်ေနာ့္ တူ နဲ႔ တူမ။ အုိဟုိင္းယုိးျပည္နယ္က။)

ဒီမနက္ပဲ စင္ေရာ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ညည္းလုိ႔ေကာင္းတ့ဲသီခ်င္းေဟာင္းတပုဒ္အေၾကာင္း မဂၢဇင္းတေစာင္မွာ ဖတ္လုိက္ရလုိ႔ ေတြ႔သမွ် ကူးထည့္ေပးလုိက္ပါၿပီ။ က်ေနာ့္အမ်ဳိးသမီးကလည္း ဒီသီခ်င္း ႀကိဳက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူလည္း စာသား မရဘူး။ စင္ေရာ္ ဆုိတ့ဲ စာသားေလးပဲ ရရွာတယ္။ သူက က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္ကုိ လာဖတ္ပုံမရလုိ႔ သူ႔ကုိ ဆဲြေဆာင္တ့ဲအေနနဲ႔ သူရခ်င္တ့ဲစာသားကုိ တင္လုိက္တ့ဲသေဘာလည္း ပါတယ္ း)

ခ်ိန္ခါဆည္းဆာ ျမစ္ဧရာေပၚ
ပ်ံကာ၀ဲကာ ငွက္ေရႊစင္ေရာ္
သံစာစာ ဟစ္ခါေၾကြးေၾကာ္ ခ်စ္ခ်စ္စရာေလးေနာ္
ကရီ ကရာ ကခါ ျမဴးခါ
သူ႔ဘ၀ သူပဲေပ်ာ္
လိႈင္းေလးေဖြးေဖြး ေအးတ့ဲျမစ္ေပၚ
ထင္ရာလည္း စုိင္းသေနာ္ ရုိင္းတ့ဲစင္ေရာ္

စင္ေရာ္ကုိ "ရုိင္းတယ္လုိ႔ ဆုိလုိက္တာဟာ ပရိယာမရိွ၊ ကြယ္၀ွက္ထားမႈမရိွ ပကတိ ရုိးစင္းတာကုိ ဆုိလုိတာျဖစ္"ေၾကာင္း ဒီလ ႏုိ၀င္ဘာထုတ္ ပန္းအလၤကာမဂၢဇင္းမွာ ဖတ္လုိက္ရပါတယ္။ ေမာင္ညီညြတ္ေရးတ့ဲ ေလထဲမွာ ၀ဲပ်ံေနတ့ဲ ခ်စ္စရာစင္ေရာ္ေလးမ်ား ဆုိတ့ဲ ဂီတခံစားမႈေဆာင္းပါးထဲမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ကဗ်ာဆရာ ကြန္႔လုိက္ပါတ့ဲ ညြန္႔စာေမာ္
စင္ေရာ္ ငွက္လိမၼာတ့ဲ သူ႔အာေဘာ္
တကယ္ဆုိေတာ့ ငွက္ေက်းစင္ေရာ္
အစာျမဴဖုိ႔ ေလွကေလးသာေမွ်ာ္
ေမာင္မယ္ေတြ ခ်စ္တ့ဲအေတြးအေခၚ သိရွာပါဘူးေနာ္
ကရီ ကရာ ကခါ ျမဴးခါ
သူ႔ဘ၀ သူပဲေပ်ာ္
လိႈင္းေလးေဖြးေဖြး ေအးတ့ဲျမစ္ေပၚ
ထင္ရာလည္း စုိင္းသေနာ္ ရုိင္းတ့ဲစင္ေရာ္

"ရုိင္းတ့ဲစင္ေရာ္" ကုိ ေရးသူက ၁၉၅၀ ၀န္းက်င္မွာ ထင္ရွားခ့ဲတ့ဲ သီခ်င္းေရးဆရာ ေသာတေမာင္၊ သီဆုိခ့ဲသူက ခင္ယုေမ လုိ႔ ဆုိပါတယ္။
ေသာတေမာင္က ၂၈-၈-၁၉၅၅ မွာ ကြယ္လြန္ခ့ဲပါတယ္ တ့ဲ။

သူ ကြယ္လြန္ၿပီး ေနာက္ ၁၅ ရက္အၾကာမွာ ကြယ္လြန္သူ သီခ်င္းေရးဆရာတေယာက္လည္း ရိွပါတယ္။ ဆရာၿမိဳ႕မၿငိမ္း ျဖစ္ပါတယ္။ ၿမိဳ႕မၿငိမ္းကလည္း ေငြစင္ေရာ္ ဆုိတ့ဲ သီခ်င္းကုိ ေရးဖဲြ႔ခ့ဲပါေသးတယ္။ ဘယ္သူေတြဆုိခ့ဲမွန္း မသိေပမယ့္ ေနာက္ဆုံး သီဆုိထားသူတေယာက္ကေတာ့ ခင္ေမာင္တုိး ျဖစ္မွာပါ။ ခင္ေမာင္တုိးအႀကိဳက္ဆုံးမႏၱေလးသီခ်င္းမ်ား ဆုိတ့ဲ စီးရီးမွာ ထည့္ထားပါတယ္။ စာသားေတြကေတာ့ -

အစားအစာ ေတာင္းသလား
သနားခ်စ္စရာ့ စင္ေရာ္ညီ
အပုိအလုိ မျပည့္တ့ဲေအာင္ ေမာင့္ဖုိ႔ျဖည့္မည္
ခ်စ္ေဖာ္နဲ႔ပင္ ကမ္းစပ္၌ တူယွဥ္မွီ
ေမာင္မယ္ မုန္႔ကေလးဖ့ဲကာဖ့ဲကာ ေကြ်းလုိက္ခ်င္သည္

ေနာက္ေန႔ ခင္ေမာင္တုိး သီခ်င္းစာအုပ္ရွာမယ္၊ ေတြ႔ရင္ အဲဒီသီခ်င္း ကူးမယ္ ျဖန္႔မယ္။ အသံကေတာ့ အင္တာနက္မွာ ရိွမွာပါ။ အဆင္ေျပရင္ တဲြတင္ေပးလုိက္မယ္။ ခင္ေမာင္တုိးအႀကိဳက္ဆုံးမႏၱေလးသီခ်င္းမ်ား တေခြလုံးကုိ ဗီဒီယုိၾကည့္ခ်င္ရင္ေတာ့ http://myanmarjukebox.blogspot.com/2008/10/khin-maung-toe.html ကုိ သြားပါ။