အေတြးအျမင္ ဝဝ၅ 
စာလုံးအရြယ္အစားႀကီးမွ ဖတ္ရတာ အဆင္ေျပတယ္။ ၀တၳဳျဖစ္ျဖစ္ မဂၢဇင္းျဖစ္ျဖစ္ ကြန္ပ်ဴတာ စာမ်က္ႏွာပဲျဖစ္ျဖစ္။
မင္းဒင္ဘေလာ့က စာလုံးအရြယ္အစား အခုေတာ့ အဆင္ေျပသြားၿပီ၊ အဲဒီဘေလာ့ ေပၚခါစတုန္းက အင္မတန္ ဂြက်တာ။ ဖတ္လုိ႔လည္း ေကာင္း၊ စာလုံးပြိဳင့္ကလည္း ပိစိ။
စာလုံးပိြဳင့္ေသးတာ ျပႆနာဆုိေပမယ့္ နည္းလမ္း ရိွပါတယ္၊ က်ေနာ့္အဖုိးကေတာ့ မွန္ဘီလူးနဲ႔ ဖတ္တယ္။
က်ေနာ္ကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ အၿမဲထုိင္တာဆုိေတာ့ စာလုံးကုိ အရြယ္ႀကီးေအာင္လုပ္ၿပီး ၾကည့္လုိက္တာပဲ။
( Ctrl ) ခလုတ္ကုိ ႏွိပ္ထား၊ ၿပီးရင္ ( + ) တခ်က္ ႏွိပ္လုိက္။ စာလုံးေတြ ႀကီးလာလိမ့္မယ္။ ထပ္ႀကီးခ်င္ရင္ ေနာက္တခ်က္ ထပ္ႏွိပ္။
ျပန္ေသးခ်င္ရင္ေတာ့ ( Ctrl ) နဲ႔ ( _ ) ကုိ ႏွိပ္လုိက္ရုံသာ။
ေကာ္လံေတြ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းဆုိ ေကာင္းတယ္။ ျမန္မာ့အလင္းေၾကးမုံ ေကာ္လံေတြက သိပ္ေကာင္း။ မုိးခ်ဳိသင္းဘေလာ့က ေကာ္လံက်ယ္ေတာ့ ဖတ္ရတာ မ်က္လုံး ေညာင္းတယ္။ တူးတူးသာဘေလာ့က ေကာ္လံပုိက်ယ္ေတာ့ ပုိဆုိး။ ပုိ႔စ္တခု စာ ၃ေၾကာင္းေလာက္ဆုိ ေတာ္ပါေသးရဲ႕၊ ခုေတာ့ ဒီဆရာမမ်ားက အမ်ားႀကီးေရးေတာ့ ဖတ္ရတာ ေမာသဗ်ာ။
ဒါေၾကာင့္ ဒီဘေလာ့မွာ ကုိယ့္အႀကိဳက္ ကုိယ္လုပ္ထားတယ္။ ေကာ္လံ က်ဥ္းက်ဥ္း။
အခုတေလာ က်ေနာ့္ဘေလာ့က စာလုံးအရြယ္အစား ၂ ဆ ႀကီးေနတာ သေဘာက်စရာ။ ဖတ္လုိ႔ အဆင္ေျပမွာပဲ။ တမင္ လုပ္ထားတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔အလုိလုိ ျဖစ္သြားတာ။
ဒီလုိပါပဲ။ Blogspot က သူ႔အလုိအေလ်ာက္ ေလွ်ာက္လုပ္တတ္တယ္။ တခ်ဳိ႕ဘေလာ့ေတြကုိလည္း ရက္ပုိင္းေလာက္ ၀င္ၾကည့္လုိ႔မရေအာင္ ပိတ္လုိပိတ္။
အင္တာနက္မွာ စာလုံးအရြယ္အစားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ရွာၾကည့္ေတာ့ အဂၤလိပ္ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာအမ်ားစုက စာလုံးအရြယ္ နံပတ္ ၁၂ ကုိ သုံးတာ ႀကိဳက္ၾကတယ္ ဆုိပဲ။ စာလုံးအမ်ဳိးအစားကေတာ့ Times New Roman သုိ႔မဟုတ္ Ariel
အဲဒီအရြယ္ (နံပတ္ ၁၂ )ထက္ ေသးရင္ေတာ့ ဖတ္ခ်င္စိတ္ မရိွၾကေတာ့ဘူး တ့ဲ။ သိပ္ႀကီးရင္လည္း မေကာင္းပါ တ့ဲ။
ေဆးမင္ေၾကာင္ထုိးရင္ေတာ့ ခပ္ႀကီးႀကီးထုိးမွျဖစ္မယ္။ ေသးလြန္းရင္ေတာ့ ကုိယ့္အေရျပားေပၚက စာသားကုိ တပါးသူ မျမင္ရေတာ့ဘူး၊ အသား အနာခံရက်ဳိး မနပ္ဘူး ျဖစ္မယ္။
ႏုိင္ငံတကာမွာေတာ့ ဘာစာလုံးေတြ ထုိးၾကမွန္း မသိဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ အမ်ဳိးသားေတြက သတၱိ၊ ဇြဲ၊ အခ်စ္ ဆုိတ့ဲ စာလုံးေတြကုိ ေတာ္ေတာ္ထုိးၾကတယ္။ ဒီအေၾကာင္းက စိတ္၀င္စားစရာပဲ။ ေနာက္မွ ေျပာတာေပါ့။
အေတြးအျမင္ ဝဝ၄
ဒီညေန မဂၤလာေဆာင္တခုကုိ သြားတယ္။ ကုန္တုိက္မွာ လက္ဖဲြ႔ဖုိ႔ ပစၥည္းတမ်ဳိးမ်ဳိး ေကာင္းႏုိးရာရာ လုိက္ရွာတာ အမ်ားႀကီး ေတြ႔တယ္။ ဘာေပးရမွန္း မသိ။ ေနာက္ဆုံး နာရီ ေပးဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။ ဟုတ္တယ္၊ နာရီႀကီးႀကီးတလုံး လက္ဖဲြ႔လုိက္တယ္။ တုိင္ကပ္နာရီ။ သတုိ႔သား ေမာင္ပီတာ နဲ႔ သတုိ႔သမီး မ်ဳိးတုိ႔ ႀကိဳက္မႀကိဳက္ မသိ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ႀကိဳက္တယ္ ဒီနာရီႀကီးကုိ။ အျဖဴေရာင္ေနာက္ခံ။ ဘာပုံမွ မပါဘူး။ ဂဏန္း ၁၂ လုံးနဲ႔ နာရီလက္တံ၊ ဒါပဲ။
အခု က်ေနာ္ေနတ့ဲအိမ္မွာ တုိင္ကပ္နာရီ ၂ လုံး ရိွတယ္။ အိမ္ေရွ႕ခန္းတလုံး၊ အခန္းထဲမွာ တလုံး။ ၂ ခုလုံးကုိ မႀကိဳက္ဘူး။
ေရွ႕ခန္းက နာရီက မစ္ကီးေမာက္စ္ကာတြန္းရုပ္ေနာက္ခံနဲ႔။ နာရီဆုိတာ အခ်ိန္သိခ်င္လုိ႔ ၾကည့္တာပဲ။ ဘာေၾကာင့္ ကာတြန္းပုံက ၀င္ရွဳပ္ေနပါလိမ့္။ ဘဇာေၾကာင့္ ဒီနာရီက တုိ႔ဆီေရာက္ေနရတာလဲလုိ႔ က်ေနာ့္မေဟသီကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ေျပာင္းတုန္းက ၀ိတ္ေလွ်ာ့တ့ဲ ပစၥည္းတခုပါ၊ သူမသယ္ႏုိင္လုိ႔ အိမ္ကုိ ေရာက္လာျခင္း လုိ႔ ဆုိတယ္။ အလကားရတ့ဲႏြားဆုိေတာ့လည္း ရိွေစေတာ့။
အခန္းထဲက ပန္းပြင့္ပုံေတြေနာက္ခံနဲ႔ နာရီႀကီးကေတာ့ ဘယ္လုိေရာက္လာမွန္းေတာ့ မသိဘူး။
မနက္အိပ္ယာထရင္ အရင္ဆုံး ၾကည့္ျဖစ္တာက နာရီ။ ဘယ္အခ်ိန္ရိွၿပီလဲ သိခ်င္လုိ႔။ ၆ နာရီ ၇ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ မိွတ္ထားတ့ဲမ်က္စိကုိ မနည္း ျပဴးၿပီး ၾကည့္ရတာေပါ့ ထုံးစံအတုိင္း။
ဒီ ပန္းပြင့္နာရီက ဟန္မက်ပါဘူး။ ဟန္မက်လည္း သူ႔ပဲ မနက္တုိင္း ၾကည့္ေနရတယ္။ ေနာက္ခံက ပန္းပြင့္ပုံေတြနဲ႔ ဆုိေတာ့ သတင္းပုိ႔တာ ေနာက္က်တယ္။ က်ေနာ့္မ်က္လုံးေတြက က်ေနာ့္ဦးေႏွာက္ကုိ သတင္းပုိ႔တာ ေနာက္က်တယ္။ မ်က္လုံးက သူက သူ႔ကုိယ္သူ အတည္ျပဳေနရေတာ့ ခ်က္ခ်င္း သတင္းမပုိ႔ႏုိင္ရွာဘူး။
က်ေနာ္သာ တုိင္ကပ္နာရီထုတ္တ့ဲ စက္ရုံပုိင္ရွင္ဆုိရင္ ရုိးရွင္းတ့ဲ နာရီေတြကုိပဲ ထုတ္မယ္။
အလွဆင္မယ္ဆုိရင္လည္း နာရီ အခံြကုိပဲ လွေအာင္လုပ္မယ္။ အေရာင္ကုိ ဂရုစုိက္မယ္။ နာရီလက္တံေတြကုိ လွလွေလး လုပ္လုိက္မယ္။ ဒါပဲ။
နာရီတလုံးရဲ႕ အရည္အခ်င္းဟာ သူ႔ကုိ ၾကည့္လုိက္တာနဲ႔ ဘယ္အခ်ိန္လဲဆုိတာကုိ အျမန္ဆုံးျပႏုိင္မႈပဲ ျဖစ္ရမယ္။
နာရီကုိ ၾကည့္လုိက္တာနဲ႔ ဟယ္- ဘက္ဂေရာင္းေလးက လွလုိက္တာ ဆုိရင္ ဟန္မက်ေသးဘူး၊ နာရီမွာ ေနာက္ခံပုံ တခုခု ထည့္ခ်င္သလား ဒါဆုိ ျပည္ပေရာက္ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ စင္ျပိဳင္အစုိးရသစ္ ဖဲြ႔ခ်င္သလုိ အဲ - မေယာင္ရာဆီလူးခ်င္သလုိ ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။ တကယ္လုိ႔ ဒီလုိ မေယာင္ရာဆီလူးနာရီမ်ဳိး ထုတ္လုိက္လုိ႔ အေရာင္းသြက္တယ္ ဆုိရင္လည္း စီးပြားေရးအရ ေအာင္ျမင္ေပမယ့္ က်ေနာ္ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္ မဟုတ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း လုပ္ငန္းရွင္ မျဖစ္တာ ထင္ပါရဲ႕။
မိတ္ေဆြတေယာက္က ေျပာဖူးတယ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကလည္းကြာ ငါတုိ႔ထက္ အရပ္ ျမင့္ပါတယ္ဆုိမွ ဖိနပ္ကုိ ထူထူစီးတယ္၊ ပတ္ထားတ့ဲ လက္ပတ္နာရီကလည္း အႀကီးႀကီးပဲ၊ ေယာက်ၤားေတြ ပတ္တ့ဲ နာရီမ်ဳိး ဆုိပဲ။ (သူက အကုန္သိတာပဲ။ အဖြားႀကီး ဒီေန႔ ဘာပန္းပန္တယ္ကအစ အက်ႌ ဘာအေရာင္အဆုံး။ စကားမစပ္ ေျပာရရင္။)
ေဒၚစုက နာရီၾကည့္ရင္ အခ်ိန္ကုိ ခ်က္ခ်င္း သိခ်င္လုိ႔ ဒုိင္ခြက္ႀကီးတ့ဲ လက္ပတ္နာရီကုိ ေရြးပုံရတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔အမ်ဳိးသားရဲ႕ နာရီကုိ ယူပတ္တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပဲ။
ဘယ္သူ႔ဟာပဲ ယူ၀တ္သည္ ျဖစ္ပါေစ၊ အခ်ိန္ကုိ ခ်က္ခ်င္း သိခ်င္တယ္ ဆုိတ့ဲသေဘာ၊ စိတ္ျမန္တ့ဲ စိတ္မရွည္တ့ဲ စရုိက္ကုိ ျပတာ။
(ကုိယ္က အေကာင္ႀကီးမဟုတ္ေတာ့ ဒီလုိပဲ နာမည္ႀကီးသူေတြကုိ ကုိယ့္စာေတြထဲ ထည့္ေရးရတယ္။ ဒီလုိထည့္ေရးတာ ကုိယ္ပုိင္ဟန္ေတာင္ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ )
၁၉၉၉ ခုႏွစ္တုန္းက ဆူးေလဘုရားေရာက္ေတာ့ ဆူးေလဘုိးဘုိးႀကီးရဲ႕ အေဆာင္နန္းထဲ ေရာက္ခ့ဲဖူးတယ္။ ဆယ္ေပပတ္လည္ထက္ ပုိမက်ယ္ပါဘူး ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခန္းထဲမွာ တုိင္ကပ္နာရီေတြ ခ်ိတ္ထားလုိက္တာ မ်ားမွမ်ားပဲ။ အလုံး ၂၀ ေက်ာ္တယ္။ အဲဒီအခန္းက်ဥ္းထဲ လုိမယ္ဆုိရင္ အလြန္ဆုံး နာရီ ၄ လုံးေပါ့။ အေရွ႕အေနာက္ ေတာင္ေျမာက္မွာ ခ်ိတ္္ထားလုိက္။ ခုေတာ့ ေဗဒင္ဆရာေတြ ပါးစပ္ေဆာ့လုိက္လုိ႔ အပူသည္ေတြက ယၾတာေျခတ့ဲအေနနဲ႔ လွဴၾကတန္းၾကတယ္ ထင္တယ္။ နာရီျပတုိက္လုိလုိ နာရီျပင္ဆုိင္လုိလုိ ျဖစ္ေနတယ္၊ ဘုိးဘုိးႀကီးနတ္နန္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ နာရီပတ္လည္၀ုိင္းေနတ့ဲ ဘုိးဘုိးႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။
အခုေန ေဗဒင္ဆရာတေယာက္ေယာက္က ေမာင္ဇာနည္၀င္း ယၾတာေျခပါ၊ တုိင္ကပ္နာရီတလုံး တေနရာရာကုိ လွဴပါ ဆုိရင္ ၀မ္းသာအားရ လုပ္လုိက္မွာပဲ။ လြယ္တယ္ေလ အခန္းထဲက ပန္းပြင့္နာရီကုိ ျဖဳတ္၊ ဖုန္သုတ္ၿပီး လွဴလုိက္ရုံသာ။
ဒီကိစၥအတြက္ေတာ့ ေဗဒင္ဆရာဆီ မသြားေတာ့ပါဘူး၊ သူ႔ကုိ ဉာဏ္ပူေဇာ္ခ ေပးမယ့္အစား ရုိးရုိးရွင္းရွင္း နာရီႀကီးတလုံးကုိပဲ ၀ယ္လုိက္ေတာ့မယ္။ ဟုိ ပန္းပြင့္နာရီကုိေတာ့ အၿငိမ္းစား ေပးရမယ္ေလ။ ။
အေတြးအျမင္ ဝဝ၃
မနက္ျဖန္ဟာ ခ်ားလ္စ္ဒါ၀င္ရဲ႕ အႏွစ္ ၂၀၀ ေျမာက္ ေမြးေန႔ျဖစ္တယ္။ ဟုတ္တယ္၊ လူဆုိတာ ေမ်ာက္ကေန ဆင့္ကဲ ဆင့္ကဲ ပုံစံေျပာင္းလာတာလုိ႔ ေၾကညာခ့ဲတ့ဲ ဒါ၀င္ႀကီးရဲ႕ ေမြးေန႔။ ဒါ၀င္ ၂၀၀ ျပည့္ ကာလမွာ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ခုတေလာ တင္တ့ဲပုိ႔စ္ေတြကုိလည္း ေမ်ာက္ပုံ ၀ံပုံေတြ တဲြထည့္မိေနတယ္။ ကဲ - နိဒါန္းရဲ႕ နိဒါန္းကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ း)
မုိးမခမွာ ဘာဘာညာညာေတြ ေလွ်ာက္ေရးေနတ့ဲ ကုိေမာင္ရစ္က တခါတေလ ေျပာတတ္တယ္၊ "ဘာညာသာရကာ ေနၾကာ ကြာေစ့" ဆုိၿပီး။ အင္း - ဘာမွန္း မသိပါဘူး။ (သူလည္း သိပုံမရ)။ လူရိွန္ေအာင္ ေျပာတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္။ သံေပါက္ မဟုတ္၊ ဂါထာ မဟုတ္၊ အတိတ္တေဘာင္လည္း မဟုတ္။ စကား၀ွက္မဟုတ္။ ဒီအေၾကာင္း တေန႔ေန႔ေတာ့ ေရးဦးမွပဲဆုိၿပီး ေတးထားတာ ခုမွပဲ တကယ္ေရးျဖစ္ၿပီ။
ဘာညာသာရကာ
ဒီရဲ႕ ဘာညာသာရကာ ဆုိတ့ဲ စကားလုံးေၾကာင့္ ျမန္မာစာ ေလ့လာတ့ဲ ႏုိင္ငံျခားသားေတြ ဂြက်ေစမွာ ဧကန္။ ဘာမွန္းမသိတ့ဲ စကားလုံး။ က်ေနာ္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ထုိင္ၿပီး ဟုိဟုိဒီဒီ ေလွ်ာက္ေရးထားတာေတြကုိ တခ်ဳိ႕ေတြကေတာ့ ေျပာပါလိမ့္မယ္၊ ဘာေတြမွန္း မသိ၊ အေရမရ အဖတ္မရလုိ႔။
Gtalk မွာ ဆုံျဖစ္တ့ဲ မိတ္ေဆြတေယာက္က ေမးတယ္၊ မင္း ဘာစာေတြ ေရးေနသလဲ တ့ဲ။ ဘာညာသရကာ ဆုိပါစုိ႔ကြာ လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ဒီစကားလုံး သုံးထည့္လုိက္တာ ကုိယ့္အတြက္လည္းမွန္တယ္၊ အေၾကာင္းအရာ စုံစီနဖာ ဆုိတ့ဲသေဘာ။ သူ႔အတြက္လည္း မွန္တယ္၊ အေရမရ အဖတ္မရေတြ ေရးေနတယ္ ဆုိတ့ဲ သေဘာ။ အင္း - ဒီစကားလံုး ဘာညာသာရကာ က ဘာမွန္း မသိေပမယ့္ သုံးရတာ ဟန္အက်သား။
ေနၾကာ
ေဗဒင္ေတြ ဘာေတြကုိ စုံမက္တတ္တယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ေနၾကာေစ့ကုိ အရမ္းကာေရာ မစားသင့္ဘူး၊ အထူးသျဖင့္ ေထာင္ထဲကလူေတြ မစားသင့္ဘူး။ ( က်ေနာ္ ရမ္းတုတ္လုိက္တာ ေသာက္တလဲြ ျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ ေနၾကာေစ့စားမယ္ဆုိရင္ ေဗဒင္ဆရာတေယာက္ေယာက္ကုိ ခ်ည္းကပ္ ေမးျမန္းၿပီးမွ စားပါ။ )
မေန႔ညတုန္းက ေနၾကာေစ့ ခ်ဥ္ျခင္းတပ္လုိက္တာ။ လက္ႏွစ္ဖက္လုံးက တေန႔ကုိ ၁၅ နာရီေလာက္ ကြန္ပ်ဴတာကုိင္ေနေပမယ့္ ေနၾကာေစ့ စားျဖစ္တယ္ မၾကာခဏ။ ေနၾကာေစ့ ေလွာ္ၿပီးသား တျပည္ေလာက္ ဆ့ံတ့ဲ အထုတ္ ဆုိရင္ ဘတ္ ၁၀၀ (၃ေဒၚလာ) ေပးရတယ္။ ဘတ္္ ၅၀ တန္ အထုတ္ပဲ ၀ယ္ျဖစ္တယ္။ အိမ္ကလူေတြ အားလုံး စားေပေတာ့ ၂ရက္ ၃ရက္။
ေနၾကာေစ့ကုိ စနစ္တက် မစားတတ္ခင္ကတည္းက အျပတ္ အားေပးခ့ဲတာ။ အခံြမခြာတတ္ေတာ့ ပါးစပ္ထဲ အစုံလုိက္ အၿပဳံလုိက္ပစ္ထည့္ၿပီး ၀ါးတာပဲ။
အခံြခြာၿပီးသားဆုိရင္ ေကာင္းမယ္လုိ႔ ေတြးမိဖူးတယ္။
လြန္ခ့ဲတ့ဲ ၃ ႏွစ္ေလာက္က ဆုိင္တဆုိင္မွာ အခံြခြာၿပီးသား ေနၾကာေစ့ ၁ ထုပ္ ၀ယ္စားျဖစ္တယ္။ ေကာင္းေတာ့ ေကာင္းတယ္။ အခံြခြာစရာမလုိဘူး။ ခြာစရာ အခံြမွ မပါဘဲ။ ဒီေတာ့လည္း စားရတာ တခုခု လုိေနသလုိ ခံစားရတယ္။ အခံြခြာတ့ဲအလုပ္ မလုပ္ရေတာ့ တခုခု လုိၿပီေပါ့ဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ပဲ အခံြခြာၿပီးသားဆုိရင္ မေကာင္းဘူးလုိ႔ ေတြးမိျပန္ေရာ။
အေနာက္ႏုိင္ငံေတြမွာေတာ့ ေပါင္မုန္႔ ကိတ္မုန္႔တုိ႔ေပၚမွာ ေနၾကာေစ့ျဖဴးတယ္။
အေပၚမွာ ေတြ႔တ့ဲအတုိင္း မုန္႔ေပၚမွာ ေနၾကာေစ့ေတြကုိ ႏွမ္းျဖဴးသလုိ ျဖဴးတတ္ၾကတယ္။ ဒါမ်ဳိးမုန္႔ မစားဖူးပါဘူး။ ျမင္ဖူးတာပါ။
ေနၾကာေစ့စားတာနဲ႔ ရုပ္ရွင္ၾကည့္တာနဲ႔က ဟုိတုန္းကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ မဟာမိတ္ပဲ။ ဇာတ္ကား အစပုိင္းမွာ ေနၾကာေစ့အခံြခြာသံေတြ တရုံလုံး ညံေနတတ္တယ္။ ဇာတ္ကား တ၀က္က်ဳိးရင္ေတာ့ ေနၾကာေစ့အသံေတြ တိတ္သြားေရာ။ ေနၾကာေစ့ မစားဘဲ ၾကည့္ရတ့ဲ ရုပ္ရွင္ကားဟာ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းမယ္မဟုတ္။ ခုေခတ္ေတာ့ ဘယ္လုိရိွမယ္ မေျပာတတ္။ စီးပြားက်ၾကေတာ့ ေနၾကာေစ့ ၀ယ္စားၾကေသးရဲ႕လား။
က်ေနာ္ ဆယ္တန္း ပထမႏွစ္ တက္ေတာ့ အတန္းထဲမွာ ေနၾကာေစ့ လုိ႔ ေခၚတ့ဲ ေကာင္မေလး (သုိ႔မဟုတ္ မမ) တေယာက္ ရိွတယ္။ သနပ္ခါးလိမ္းတယ္၊ ခပ္ၿပဳံးၿပဳံး။ သူက ေနၾကာေစ့ ႀကိဳက္လြန္းလုိ႔ ဒီနာမည္ ရခ့ဲ ဆုိပဲ။ ဒီေလာက္ပါပဲ၊ သူနဲ႔ စကားမေျပာဖူးခ့ဲေတာ့ ဒီထက္ ပုိေျပာစရာ မရိွ။
ကြာေစ့
ေနၾကာေစ့ေတာ့ အခံြခြာတတ္ေပမယ့္ ကြာေစ့ကုိေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ မခြာတတ္၊ ခြာရခက္လုိ႔ မစားျဖစ္။ ၀ယ္ရလည္း ခက္ပါတယ္။ ေနရာတုိင္းမွာ မရိွ။ ရန္ကုန္က တရုတ္လူမ်ဳိးေတြကေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕ နာေရးေတြမွာ ကြာေစ့ေတြ ပန္းကန္ျပားထဲ ထည့္ၿပီး ဧည့္ခံတတ္တယ္။
- ကြာေစ့က အမည္းေရာင္ ဆုိေတာ့ ၀မ္းနည္းျခင္းအထိမ္းအမွတ္ နာေရးမွာ ေကြ်းတာလား။
- ေစ်းေပါလုိ႔ ေကြ်းတာလား။ ဒါလည္း မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး၊ တရုတ္အမ်ားစုက အနည္းနဲ႔ အမ်ား ေရလွ်ံသားပဲ။
- စကားမေျပာေစခ်င္လုိ႔လည္း မျဖစ္ႏုိင္။ စားရင္း ေျပာလည္း ရတယ္ေလ။
ကြာေစ့ဆုိတာ ဖရဲသီးကေန ရပုံေပၚတယ္။ ကြာေစ့လုိ႔ ဘာေၾကာင့္ေခၚသလဲ ? ခြာလုိက္ရင္ အခံြက ကြာသြားေပမယ့္ စားမယ္ဆုိၿပီး ျပင္လုိက္ရင္ အခံြက ျပန္ေစ့သြားလုိ႔မ်ားလား။
ေတြးၾကည့္တာပါ။ ေၾသာ္ - ဘာညာ သာရကာ ေနၾကာ ကြာေစ့။ ။
အေတြးအျမင္ ဝဝ၂
ရန္ကုန္မွာ ေပါမ်ားတာ မုန္႔ဟင္းခါးဆုိင္။ ရန္ကုန္ကုိ အထင္ႀကီးတ့ဲထဲမွာ မုန္႔ဟင္းခါးဆုိင္ေတြ ေပါတာလည္း တခ်က္ အပါအ၀င္ ဆုိပါစုိ႔ရဲ႕။
ကြမ္းယာဆုိင္က ပုိေပါေပမယ့္ ကြမ္းမႀကိဳက္ေတာ့ လမ္းထိပ္တုိင္းလုိလုိမွာ ဖြင့္တတ္တ့ဲ ကြမ္းယာဆုိင္ေတြအေၾကာင္း စာမဖဲြ႔ေတာ့ဘူး။
ရန္ကုန္မွာ ေလးေနရာေလာက္ ေျပာင္းေရႊ႕ေနခ့ဲဖူးတာ တႀကိမ္မွာေတာ့ တင္တင္ေအးမုန္႔ဟင္းခါးဆုိင္နားမွာ ေနျဖစ္ခ့ဲတယ္။ တင္တင္ေအး မ်က္ေစာင္းထုိးမွာ ဟုိဒင္း ရိွတယ္၊ စိန္ဥ မုန္႔ဟင္းခါးဆုိင္ ရိွတယ္။ စိန္ဥဟင္းရည္ အေရာင္က ဆဲြေဆာင္မႈ မရိွဘူး၊ အရသာကေတာ့ ဂြတ္ရွယ္။ တင္တင္ေအးဟင္းရည္ကေတာ့ စားသုံးသူအႀကိဳက္ အေရာင္အဆင္းနဲ႔။
သူတုိ႔မုန္႔ဟင္းခါး၂ဆုိင္ ဘယ္ဟာ ပုိေကာင္းသလဲ ေမးရင္ေတာ့ ၂ဆုိင္လုံး စားလုိ႔ေကာင္းပါေၾကာင္း ေျဖရမယ္။
ေကာင္းေပမယ့္ စိန္ဥကုိ ပုိစားျဖစ္တယ္။ ပုိနီးလုိ႔၊ ၿပီးေတာ့ ထုိင္ရတာ ေခြးေျခ လုိ႔ ေခၚတ့ဲ ထုိင္ခုံေလးေတြနဲ႔မုိ႔၊ ၿပီးေတာ့ အဲဒီတုန္းက အဲဒီဆုိင္က လူတေယာက္ ေထာင္ထဲေရာက္ေနတယ္ ဆုိတာ ၾကားဖူးေတာ့ ပုိၿပီး အားေပးျဖစ္တ့ဲသေဘာ။ (မုန္႔ဟင္းခါးစားတာေတာင္ ႏုိင္ငံေရးပါသဗ်)
ေျမာင္းျမေဒၚခ်ဳိ ဆုိတ့ဲဆုိင္ တခါ ေရာက္ဖူးတယ္။ ခုေတာ့လည္း ျပည္ပေရာက္ေနလုိ႔ ေဒၚခ်ဳိရဲ႕ အသင့္စားမုန္႔ဟင္းခါး (ရယ္ဒီမိတ္)ေတြကုိပဲ အားေပးေနရ။
မုန္႔ဟင္းခါးကုိ ပုသိမ္မွာလည္း စားဖူးတယ္ ေကာင္းတာပဲ။ ဧရာ၀တီတုိင္းဟာ မုန္႔ဟင္းခါးရဲ႕ ေမြးဌာနီမ်ားလား။
မုိးကုတ္မွာေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးကုိ နာမည္ဖ်က္တ့ဲဆုိင္တခု ေတြ႔ဖူးတယ္။ အဲဒီဆုိင္က မုန္႔ဟင္းခါးကုိ အမဲသားနဲ႔ စီမံသဗ်။ က်ပ္ျပင္ ဆုိတ့ဲ ေဒသမွာ ရိွတ့ဲဆုိင္။
ငါးရွဥ့္နဲ႔စီမံထားတ့ဲ မုန္႔ဟင္းခါးလည္း ေကာင္းတာပဲ၊ ဇင္းမယ္ၿမိဳ႕ ဒိြဳင္ဆူေထ့ ေတာင္ေျခက မိတ္ေဆြတေယာက္ခ်က္တာ တခါေတာ့ ႀကဳံဖူးတယ္၊ ငါးရွဥ့္ဟာလည္း ငါးတမ်ဳိး မဟုတ္လား။
ရန္ကုန္ေရာက္ခါစတုန္းက မုန္႔ဟင္းခါး နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခံရဖူးတယ္၊ အတန္းအျပင္ဘက္မွာ လမ္းသလားေနတုန္း ေက်ာင္းသားတေယာက္က လွမ္းေမးတယ္၊ ေဟ့ေကာင္ မုန္႔ဟင္းခါး စားမလား လုိက္ခ့ဲ တ့ဲ။ သိပ္စားတာေပါ့ကြာ၊ ဒါနဲ႔ သူ႔ေနာက္ လုိက္သြားတယ္။ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ မေရာက္ခင္ စားရမွာမုိ႔ ၀မ္းသာေနတယ္၊ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ဆုိ တုိးမေပါက္ေတာ့ ၀ယ္စားရတာ ဟန္မက်ဘူးေလ။ သူေကာင့္သားေနာက္ လုိက္ရင္း ပါးစပ္ျပင္လုိ႔ မၿပီးေသးဘူး မုန္႔ဟင္းခါးဆုိင္ မေရာက္ဘဲ ခန္းမႀကီးတခုထဲက ခုံေတြကုိ သယ္ရပါေရာလား၊ ရန္ကုန္သားေတြ ေျပာတ့ဲ မုန္႔ဟင္းခါးစားတယ္ဆုိတ့ဲစကားက လုပ္အားေပး တာကုိလည္း ဆုိလုိမွန္း အဲဒီမွာ သိသြားတာေပါ့။ ၆ တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀ဗ်ာ။ အီဒီယံတခုကုိ လက္ေတြ႔ ပုိ႔ခ်ခံလုိက္ရတာ။
ရန္ကုန္မွာ ေနာက္ထပ္ မုန္႔ဟင္းခါး နဲ႔ ဆုိင္တ့ဲ အီဒီယံတခု ရိွေသး။ "ငါ မုန္႔ဟင္းခါး မစားခ်င္ေသးဘူးေနာ္" တ့ဲ။ ဒီစကား အဓိပၸာယ္က လုပ္အားေပးနဲ႔ မဆုိင္ဘူး။ ခင္မင္သူအခ်င္းခ်င္း ေနာက္ေျပာင္ၿပီးေျပာတ့ဲစကားဗ်ာ။ ကားလမ္းကုိ နေမာ္နမ့ဲျဖတ္ကူးတ့ဲသူ၊ ယမကာ ေန႔စဥ္ အလြန္အကြ်ံ သုံးေဆာင္သူ စသျဖင့္တုိ႔ကုိ ဆုံးမတ့ဲစကားပါ။ ရန္ကုန္မွာ လူတေယာက္ ကြယ္လြန္လုိ႔ ရက္လည္ဆြမ္းသြပ္တ့ဲေန႔မွာ လာတ့ဲပရိသတ္ကို မုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔ ဧည့္ခံတယ္ေလ၊ နာေရးတုိင္းလုိလုိ မုန္႔ဟင္းခါး ေကြ်းတယ္။ ဒါဆုိ "ငါ မုန္႔ဟင္းခါး မစားခ်င္ေသးဘူးေနာ္" ဆုိတ့ဲ အဓိပၸာယ္ကုိ သိေရာေပါ့။
ရန္ကုန္က နာေရးေတြနဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါး ဘယ္လုိ ဆက္စပ္သလဲဆုိတာ ဆရာႀကီး မင္းသိခၤ စုံစမ္းသိရိွထားတယ္၊ အတိအက် သိခ်င္ရင္ေတာ့ ဆရာႀကီးေနာက္ကုိ လုိက္ေမးေပေတာ့ဗ်ာ။ ဆရာႀကီးက မုန္႔ဟင္းခါး ကြ်မ္းက်င္သူတေယာက္ေပပဲ။ မုန္႔ဟင္းခါး ဘာသာရပ္နဲ႔ ပတ္သက္တ့ဲ အခ်က္အလက္ ေနာက္တခုကုိလည္း သူ႔ရဲ႕ ၀တၳဳတပုဒ္ထဲမွာ ဇာတ္ေကာင္တေယာက္က ေဟာသလုိ ေျပာဖူးတယ္၊ "မုန္႔ဟင္းခါးစားၿပီးတုိင္း ဟင္းရည္အဆစ္ေတာင္းတာ သူ႔အဖုိးက အစျပဳခ့ဲတာ" တ့ဲ။ (သူေျပာတုိင္း ယုံရမွာလား၊ သူ႔အဖုိးဆုိတာ ေသခ်ာပါ့မလား၊ စာေရးဆရာမ တူးတူးသာတုိ႔ အဖုိးလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပဲ။ း)
မုန္႔ဟင္းခါးထဲ နံနံပင္ ထည့္ေရး မထည့္ေရးကေတာ့ (မ်က္စိျမင္တ့ဲ) ကေလးေတြရဲ႕ အလုပ္ပဲ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။
ရန္ကုန္သားေတြက မုန္႔ဟင္းခါး စားဖုိ႔ပဲ ၀ါသနာ ပါၾကတာပါ၊ မုန္႔ဟင္းခါးအေၾကာင္း ျငင္းခုံဖုိ႔ေတာ့ က်ေနာ္ သိသေလာက္ သူတုိ႔ ေ၀းေ၀းေရွာင္ၾကတယ္။ အစားအစာ ဘာသာရပ္ဟာ အမ်ဳိးသမီးေရးရာလုိ႔ သတ္မွတ္ထားပုံရ။
ရန္ကုန္သားမ်ားနဲ႔ ၂ခါ ၃ခါ မုန္႔ဟင္းခါးအေၾကာင္း ေလပစ္ဖူးတယ္၊ "ေဟ့ေရာင္ - မုန္႔ဟင္းခါးဆုိင္ မွန္သမွ် ဟင္းရည္ ခ်ဳိခ်ဳိ ခ်က္ၾကတာခ်ည္းပဲ၊ ခါးတ့ဲအရသာ ငါျဖင့္ မႀကဳံဖူးပါဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ မုန္႔ဟင္းခါး ဆုိတာ မုန္႔ဟင္းငါး ကေန ေရြ႕လာတာျဖစ္မယ္" ေပါ့ဗ်ာ။ မုန္႔ဟင္းခါးဟင္းရည္ဆုိတာ ငါးနဲ႔ စီမံထားတာကုိး။ ရန္ကုန္သားမ်ားဆီက တုံ႔ျပန္ခ်က္ ျပန္မလာပါ။ မုန္႔ဖတ္ အေပါင္း ဟင္းခါးရည္ ညီမွ်ခ်င္း မုန္႔ဟင္းခါး လုိ႔လည္း မေျဖဘူး။ ဘာမွ မေျဖဘူး၊ မေဆြးေႏြးဘူး။ တကယ္ဆုိ သူတုိ႔ တခုခု ေျပာသင့္တာေပါ့၊ ရန္ကုန္သား အေတာ္မ်ားမ်ားက မုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔ မ်က္ႏွာသစ္ၾကတယ္မဟုတ္လား။
တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက မုန္႔ဟင္းခါးအေၾကာင္း မဟုတ္ပါဘူး၊ မုန္႔ဟင္းခါးထဲ ထည့္တ့ဲ သံပုရာသီးအေၾကာင္းပါ။ မုန္႔ဟင္းခါးထဲ သံပုရာညွစ္ၿပီး စားၾကည့္စမ္းပါ၊ ႀကိဳက္သြားပါလိမ့္မယ္၊ က်ေနာ္ကေတာ့ ႀကိဳက္သဗ်ာ။ မစားခင္ သံပုရာ မညစ္နဲ႔ ဦး၊ တ၀က္ ကုန္ေအာင္ စားလုိက္၊ ၿပီးမွ သံပုရာညွစ္စား။ အရသာ ၂ မ်ဳိး ရမယ္။
ေျပာခ်င္တာ အရသာလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ အရသာအေၾကာင္း ရွင္းျပရေအာင္ က်ေနာ္က အဲသေလာက္ ကြ်မ္းက်င္သူ မဟုတ္။ ေျပာခ်င္တာက သံပုရာသီး။
သာေရးနာေရးမွာျဖစ္ျဖစ္ ဆုိင္မွာျဖစ္ျဖစ္ သံပုရာသီးကုိ ခပ္ေသးေသးစိတ္ၿပီး ပန္းကန္ထဲ ထည့္ထားေပးတတ္တယ္။ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ၊ မုန္႔ဟင္းခါး စားၿပီးတုိင္း အခ်ဳိမႈန္႔ဓာတ္ လွ်ာမွာ စဲြက်န္မေနေအာင္ ဒီသံပုရာသီးကုိပဲ အားကုိးေနရတာ။
လူတခ်ဳိ႕က ဒါမွမဟုတ္ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက သံပုရာသီးစိတ္ေလးေတြကုိ ယူညစ္ၿပီးရင္ အမိႈက္ပုံးထဲ သြားမပစ္ဘူး၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ပန္းကန္ေဘးမွာလည္း မထားဘူး၊ သံပုရာသီးစိတ္ပန္းကန္ထဲပဲ ခပ္လြယ္လြယ္ ပစ္လုိက္တယ္။ အေကာင္းနဲ႔ညွစ္ၿပီးသားနဲ႔ ေရာရတာ သိပ္ ၀ါသနာ ႀကီးၾကတယ္။ သံပုရာသီး ညွစ္ၿပီးရင္ အခ်ဥ္ဓာတ္က လက္က အညစ္အေၾကးေတြကုိ ဖြေပးလုိက္မွာပဲ၊ အညစ္အေၾကး ေပသြားတ့ဲ သံပုရာျခမ္းေတြကုိ ပန္းကန္ထဲ ျပန္ထည့္ေတာ့ ကုိယ့္အညစ္အေၾကးေတြကုိ ပန္းကန္ထဲ ျပန္ထည့္သလုိ ျဖစ္သြားတယ္။
ဟာ - ဒီငနဲ ေျမာက္အေမရိကမွာ ခုိလႈံခြင့္ယူၿပီးျပန္လာတာ ဘုိေတြရဲ႕ စရုိက္ေတြ ေကာ္ပီကူးခ့ဲျပန္ၿပီ လုိ႔ အထင္မေသးလုိက္ပါနဲ႔ဦး၊ က်ေနာ္က အညစ္အေၾကး ေၾကာက္တ့ဲသူ မဟုတ္ပါဘူး။ အင္း - ဘယ္လုိ သက္ေသ ျပရပါ့။
ေသခ်ာတာကေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးစားဖုိ႔ ဟန္ျပင္ ပါးစပ္ျပင္၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ညစ္ၿပီးသား သံပုရာခံြေတြကုိ ဖယ္ၿပီး သံပုရာျခမ္းေတြ လုိက္ရွာရတာက (ဘုိဆန္ဆန္ ေျပာရရင္) စိတ္ မသက္မသာ ျဖစ္စရာပါ။ သံပုရာ ပန္းကန္ထဲ သံပုရာခံြ ရွဳံ႕တြတြေတြ သိပ္မ်ားေနၿပီဆုိရင္ေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးစားျခင္းအႏုပညာကုိ ထိခုိက္ေတာ့တာပဲ။ ကဲဗ်ာ - ဒီေလာက္ပါပဲ။
ခင္ဗ်ားတုိ႔အိမ္မွာ (နာေရးမဟုတ္ေပမယ့္) မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္ျဖစ္ရင္ က်ေနာ့္ကုိ ဖိတ္လုိ႔ ရပါတယ္။ သံပုရာသီးကိစၥကုိေတာ့ ေမ့လုိက္ပါဗ်ာ၊ ဒါက က်ေနာ့္ရဲ႕ အေရးမပါဘူးလုိ႔ ဟန္ေဆာင္လုိ႔ရတ့ဲ ဇီဇာေၾကာင္မႈ တခုပါ။ ဒီအတြက္နဲ႔ေတာ့ က်ေနာ့္ကုိ ခ်န္ထားစရာ မလုိပါဘူး၊ ဖိတ္သာ ဖိတ္လုိက္ပါ၊ မုန္႔ဟင္းခါး၀ုိင္းမွာ ေ၀ါဟာရေရးရာ ျငင္းခုန္တာေတြလည္း မလုပ္ပါဘူးလုိ႔ အာမခံပါတယ္။ အင္း - ႀကိဳတင္ ေတာင္းဆုိခ်င္တာ တခု ေျပာပါ ဆုိရင္ေတာ့ ပထမပဲြမွာ မုန္႔ဖတ္နည္းနည္း ဟင္းရည္မ်ားမ်ား ထည့္ေပးပါဗ်ာ။ ။
အေတြးအျမင္ (၀၀၁) 
သတင္းေထာက္ မစၥတာ ပီတာေအာင္က ဖိတ္စာတေစာင္ေပးတယ္။ သူ႔မဂၤလာေဆာင္အတြက္ပါ။ သူ႔ဖိတ္စာေၾကာင့္ မဂၤလာ ထပ္ေဆာင္ခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္မိပါရဲ႕။ သူ႔ဖိတ္စာျပာျပာမွာ အနံ႔တခု ရိွတယ္။ နံ႔သာလား ကရမက္လား ဒီ ႏွစ္ခုထဲက တခုခုပဲ၊ သဘာ၀က်တ့ဲ အနံ႔။ တျခား ေရေမႊးဖိတ္စာေတြလုိေတာ့ အနံ႔က မစူးရွဘူး။
လြန္ခ့ဲတ့ဲ ၃ ႏွစ္တုန္းက က်ေနာ္လည္း သူ႔လုိမုိက္ အဲ - - - က်ေနာ္လည္း က်ေနာ့္ မဂၤလာေဆာင္အတြက္ ဖိတ္စာရုိက္ဖူးတယ္။ ကူညီသူတေယာက္က ဖိတ္စာအတြက္ ေရေမႊးနံ႔ ထည့္ထားတ့ဲ ကတ္ျပား သုံးဖုိ႔ စီစဥ္တယ္။ က်ေနာ္က သတုိ႔သား ဆုိေတာ့ သူ႔အစီအစဥ္ကုိ ဗီတုိသုံးလုိက္တာေပါ့။ သူတုိ႔လည္း က်ေနာ့္ရဲ႕ အရူးထမႈကုိ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားေလရဲ႕။ အမ်ားနဲ႔မတူေတာ့ အရူးထတယ္လုိ႔ ေျပာႏုိင္မွာပါ။
ဒီလုိ ဒီလုိ၊ က်ေနာ္ ဆယ္တန္း ဒုတိယႏွစ္ကတည္းက ဒီ အရူးထတ့ဲစိတ္ ေပၚခ့ဲဖူးတာပါ။ အနံ႔ စူးရွလြန္းတ့ဲ ေရေမႊးဖိတ္စာေတြေၾကာင့္ ဆုိပါစုိ႔။ တေန႔ မဂၤလာေဆာင္ျဖစ္ခ့ဲရင္ေတာ့ ငါ့ ဖိတ္စာမွာ ဒီလုိ စူးရွရွ အနံ႔ေတြ မပါေစရဘူးေပါ့ဗ်ာ။ အနံ႔ေၾကာင့့္ မဂၤလာဧည့္ခံပဲြကုိ မတက္ဘူး ဆုိတ့ဲသူေတြ မရိွလုိ႔ ဘယ္သူေျပာႏုိင္မလဲေလ။
အနံ႔စူးစူးဖိတ္စာေတြကုိ မုန္းတ့ဲ က်ေနာ့္ကုိ က်ေနာ့္အစ္ကုိကေတာ့ ႏွစ္သိမ့္ေဆြးေႏြး အဲ - နားခ်ပါတယ္ း) မင္းဖိတ္စာကုိ ဘယ္သူမွ မနမ္းပါဘူးကြာ တ့ဲ။ ဒါေပမယ့္ မရဘူးေလ၊ လြန္ခ့ဲတ့ဲ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ကတည္းက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ကတိေပးထားတာ ဖ်က္လုိ႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ အနံ႔အသက္ မပါတ့ဲ ကတ္ျပားကုိ ခက္ခက္ခဲခဲ ရွာၿပီး ဖိတ္စာရုိက္လုိက္ရတယ္ ဆုိပါစုိ႔။ (ဆုိင္မွာေရာင္းတ့ဲ ကတ္ျပားေတြက ေရေမႊးနံ႔ေတြနဲ႔ခ်ည္းပဲလုိ႔ မစၥတာဂြ်န္ဂလင္းက ေျပာတယ္။)
အခု လက္ထဲေရာက္ေနတ့ဲ ပီတာေအာင္ရဲ႕ ဖိတ္စာကေတာ့ (ေနာက္တေခါက္ ထပ္ေျပာရရင္) အနံ႔ မစူးရွပါဘူး။
မၾကာခင္ က်ေနာ့္ရဲ႕ အူေၾကာင္ေၾကာင္ အေတြးေတြကုိ အထုပ္ျဖည္ျပပါဦးမယ္။
ဒီတႀကိမ္ေတာ့ ဖိတ္စာအေၾကာင္းကုိပဲ ေရးလုိက္ပါတယ္။
ဓာတ္ပုံကုိ oknation.net/blog/wattanaz/2008/11/22/entry-1 ကေန ယူပါတယ္။ ပုံထဲက ဆရာသမားနဲ႔ အခု စာဖတ္ေနသူတေယာက္ေယာက္နဲ႔ တူခ့ဲရင္ ခြင့္လြတ္ပါ။ မည္သူ႔ကုိမွ မရည္ရြယ္ပါ။ း)
[ က်န္းက်ိန္ ကုိ က်မ္းက်ိန္ ဟု ျပင္ဆင္ဖတ္ရွဳပါရန္ း) ]
အုိဘားမား က်န္းက်ိန္ပဲြက ၿမိဳင္လုိက္တာ။ စကားေျပာတာခ်ည္းပဲ မဟုတ္ဘူး။ ဒီဇင္ဘာတုန္းက ႀကဳံခ့ဲရဖူးတ့ဲ ခရစၥမတ္ဆုေတာင္းပဲြ အခမ္းအနားတခုနဲ႔ တူတယ္။ သီခ်င္းဆုိတယ္။ သံစုံတီး၀ုိင္းေလးတခုကလည္း လက္စြမ္းျပတယ္။ ဘုရားရိွခုိးဆုေတာင္းသလုိမ်ဳိး လုပ္တယ္။ (မတူတာတခုကေတာ့ ကဗ်ာရြတ္တ့ဲအစီအစဥ္ပါပဲ။)
အုိဘားမား စကားေျပာေတာ့ လူေတြ လက္ခုပ္တီး အားေပးၾကတယ္။ ေရြးေကာက္ပဲြေအာင္ပဲြညက ေျပာသလုိပါပဲ အားနဲ႔ မာန္နဲ႔ ေျပာသြားတယ္။ အေမရိကန္ေတြလည္း ျမန္မာေတြ ထုိင္းေတြလုိ ပဲြႀကိဳက္ၾကပုံရတယ္။ ၁၀ တန္းမွာ သင္ခ့ဲရတ့ဲ ဥမၼာဒႏၱီပ်ဳိ႕ထဲက စကားလုံး ယူသုံးရရင္ေတာ့ ၾကက္ပ်ံမက်ေပါ့ဗ်ာ။ ေရြးေကာက္ပဲြမွာ ရွဳံးသြားတ့ဲ ဂြ်န္မက္ကိန္းႀကီးကုိလည္း လူအုပ္ထဲမွာေတြ႔လုိက္ရ။ လူေတြကေတာ့ အလံေတြ လႈပ္ရမ္းၿပီး ျမဴးေနၾကတာ။
ကဗ်ာရြတ္တ့ဲအခ်ိန္မွာ လူေတြ လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္လာတယ္။ ထျပန္ၾကပုံရတယ္။ အေမရိကန္မွာလည္း အေရာင္းထုိင္းပုံပဲ ကဗ်ာက။ ပထမကဗ်ာက ခပ္တုိတုိပဲ။ ဒုတိယကဗ်ာကုိ အဖုိးႀကီးတေယာက္ရြတ္ေတာ့ အဆုံးပုိင္းမွာ လူေတြ ၿပဳံးၾကတာ သတိထားမိတယ္။ ကဗ်ာရွည္ႀကီးၿပီးေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္သီခ်င္းဆုိမယ္လုိ႔ အခမ္းအနားမွဴး အမ်ဳိးသမီးက ေၾကညာတယ္။ သီခ်င္းဆုံးေတာ့ လူေတြ လက္ခုပ္တီးျပန္ေရာ။ ဒါပါပဲ အစီအစဥ္က။ ေစာေစာတုန္းက လူႀကီးေတြ (သမၼတေဟာင္းႀကီးေတြနဲ႔သူတုိ႔ရဲဇနီးေတြ) တက္ေရာက္ပုံကုိ ျပတယ္။
CNN က အဆက္မျပတ္ ျပေနတာပဲ။ ဘာအစီအစဥ္မွ မပါဘူး။ က်န္းက်ိန္ပဲြကုိပဲ အဆက္မျပတ္ တုိက္ရုိက္ လႊင့္ေနတာ။ (ၾကားထဲမွာ ေၾကာ္ျငာ ၃ ခုေလာက္ေတာ့ ခပ္တုိတုိ ထည့္တယ္။ ေဂ်ာ္နီလမ္းေလွ်ာက္ အရက္ပုလင္းေၾကာ္ျငာ။ ေၾကာ္ျငာထဲမွာ အုိဘားမားလုိ႔ ယူဆရသူတေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာပုံလည္း ပါေသး။
က်န္းက်ိန္ပဲြ ၿပီးေတာ့ CNN ဆရာ ဆရာမေတြ ဘယ္လုိ တင္ဆက္သလဲ ေလ့လာၾကမယ္ ဘာညာ နဲ႔ မေဟသီကုိ ေဘးမွာထုိင္ဖုိ႔ စည္းရုံးျပီး တီဗီြၾကည့္ရတယ္။ ဳကည့္ရင္းနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာ သုံးရတာေပါ့။ း) သူ႔အာရုံကုိ တီဗီြဆီ ပုိ႔ေပးလုိက္တ့ဲသေဘာ။ း)
ႏုိင္ငံေရးပဲြႀကီးက အႏုပညာဆန္ဆန္ ဘာသာေရးဆန္ဆန္ ၿပီးသြားတယ္။ အုိဘားမားခေရဇီေတြက ညကတည္းက လာၿပီး စုေ၀းေနၾကတယ္ ဆုိပဲ။ ေငြအကုန္ခံၿပီး ၀ါရွင္တန္မွာ အင္အားသြားျပၾကတာ အေၾကာင္းရိွမယ္။ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး။ ေလက ထန္ထန္။ အိမ္ကေန (အလုပ္ထဲကေန) ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေနၿပီး တီဗီြထုိင္ၾကည့္လည္း အကုန္ျမင္ရတာပဲဟာ။ း)
ခုေလးတင္ သမၼတေဟာင္း ျဖစ္သြားတ့ဲ ဘုရွ္တုိ႔ လင္မယားကုိ စစ္ေရာင္သုတ္ထားတ့ဲ ရဟတ္ယာဥ္ႀကီးက ေခၚသြားတယ္။ သမၼတ ဒုသမၼတသစ္ စုံတဲြ ၂တဲြက ရဟတ္ယာဥ္တက္တာကုိ ေစာင့္ၾကည့္ လက္ျပေနေလရဲ႕ အခု ၾကည့္ေနတ့ဲအခ်ိန္မွာ။
အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ သမၼတေဟာင္းရဲ႕ အထုပ္အပုိးေတြ အျပင္ထုတ္ၿပီး၊ သမၼတသစ္ရဲ႕ ေသတၱာေတြ ပုံးေတြ သြင္းလာတာကုိလည္း ျမင္လုိက္ရတယ္။ အုိဘားမားအတြက္ေတာ့ အုိေကသြားၿပီ။ အနည္းဆုံး ၄ ႏွစ္စာ အိမ္လခ ေပးစရာ မလုိေတာ့ဘူး။ အိမ္အႀကီးႀကီးမွာ ေနရမယ္။ လခလည္း ေကာင္းတယ္။ ေခါင္းေတာ့ ကိုက္ရမယ္။ အေမရိကန္က ကမၻာ့ပုလိပ္ႀကီးဆုိေတာ့ အုိဘားမားက ရဲမွဴးႀကီးေပါ့။ "ေဂါ့ဘလက္စ္ယူ" ပါ ရဲမွဴးႀကီးခင္ဗ်ာ။
ဗုိင္းရပ္စ္တေကာင္ကုိက္တာ ခံေနရတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္၊ ကုိရီးယား ဗုိင္းရပ္စ္ း) Love Story in Harvard ဟားဗတ္တကၠသုိလ္ခ်စ္ပုံျပင္ ဆုိတ့ဲ ကုိရီးယား ဇာတ္လမ္းတဲြ ၾကည့္ေနတယ္ လုိ႔ ေၾကာ္ျငာလုိက္ေတာ့ ၾကည့္ဖူးသူေတြက ေျပာၾကတယ္ သူတုိ႔လည္း ႀကိဳက္သတ့ဲ။
သရုပ္ေဆာင္ေတြအေၾကာင္း အရင္ေျပာရရင္ မင္းသမီးအျဖစ္ Kim Tae-hee ဆုိတ့ဲ ကေလးမက သရုပ္ေဆာင္တယ္။ သူကုိ ဂူဂယ္လုိက္ေတာ့ 1980 ဖြားလုိ႔ စြယ္စုံက်မ္းက ဆုိတယ္။ ကုိရီးယားကနာမည္ႀကီးတကၠသုိလ္တခုကေန ဖက္ရွင္ဒီဇုိင္း ဘာသာရပ္နဲ႔ ဘီေအဘဲြ႔ ရထားတယ္။ SBS ရုပ္သံဌာနရဲ႕ ဇာတ္လမ္းတဲြေတြမွာ သရုပ္ေဆာင္ခ့ဲေသးတယ္။
ဒီကေလးမကုိၾကည့္ျပီး သူ႔လုိ ၾကည့္ေကာင္းတ့ဲတေယာက္ တုိ႔ဆီမွာလည္း ရိွသားပဲလုိ႔ ေတြးမိတယ္။ သူ႔ လုိပဲ "သက္မြန္ျမင့္"လည္း အဆင္းလွတာပဲ။ ဟုတ္တယ္ေနာ္။
ဒီကေလးမ သရုပ္ေဆာင္တာ ေကာင္းတယ္။ သရုပ္ေဆာင္ဆုႀကီးေတြေတာင္ရထားတယ္ ဆုိပဲ။
ေဟာသမွာ ဆုစာရင္း-
* 2007 Daejong Film Awards: Overseas Popularity Award-Female (The Restless)
* 2007 Paeksang Arts Awards: Movie section Popularity Award-Actress (The Restless)
* 2005 Paeksang Arts Awards: TV section Popularity Award (Love Story in Harvard)
* 2004 SBS: Highest Popularity Award for actress (Love Story in Harvard)
* 2004 SBS: 10 Stars Award
* 2004 KBS: New Actress Award (Forbidden Love)
* 2003 SBS: New Star Award (Screen & Stairway to Heaven)
မင္းသားက Kim Rae-won ဆုိတ့ဲ ေကာင္ေလး။ ၁၉၈၁ ခုႏွစ္ဖြား။ သူက သရုပ္ေဆာင္၊ ေမာ္ဒယ္၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္ကတည္းက ရုပ္သံမွာ လႈပ္ရွားခ့ဲသတ့ဲ။ သူလည္း ေခသူမဟုတ္ ဘဲြ႔ရ ပညာတတ္ ဆုိေပမယ့္ ရုပ္ရွင္ထဲမွာေတာ့ အဂၤလိပ္စကားေျပာခန္းေတြမွာ အသံထြက္ အားနည္းတာ ေတြ႔ရတယ္။ black ကုိ blat လုိ႔ သုံးေလးခါမက အသံထြက္တယ္ း)
ဇာတ္လမ္းကေတာ့ ဟားဗတ္တကၠသုိလ္ေရာက္ ကုိရီးယားေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ၾကည္ႏူးစရာေတြကုိ ရုိက္ထားတာပါ။ စာသင္တာ စာေလ့လာတာေတြလည္း ပါပါတယ္၊ ခုခ်ိန္ထိ ၾကည့္ရသမွ်ေတာ့။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ မင္းသမီးနဲ႔ မင္းသား ညားၾကေလသတည္း နဲ႔ အဆုံးသတ္ထားတယ္၊ ျပီးေတာ့ ကေလးသုံးေယာက္ေတာင္ ရသြားေသးရဲ႕လုိ႔ ၀ီကီစြယ္စုံၾကမ္းက ဆုိတယ္။
၀ီကီမွာ နိဒါန္းပ်ဳိးထားတာကေတာ့ ၂၀၀၄ မွာ ထုတ္လႊင့္ခ့ဲတ့ဲ ရုပ္သံဇာတ္လမ္းတဲြျဖစ္တယ္၊ ေအာင္ျမင္တယ္ ေတာင္ကုိရီးယားမွာေရာ အေရွ႕အာရွမွာပါ။ အမ်ဳိးသားသရုပ္ေဆာင္ အဂၤလိပ္စကားေျပာည့ံတာေတာင္ ေအာင္ျမင္တယ္။ အမ်ဳိးသမီးသရုပ္ေဆာင္ေတြက သိသိသာသာကုိ အဂၤလိပ္စကားေျပာ ပုိေကာင္းတယ္ တ့ဲ။ ဟားဗတ္ ဆုိေပမယ့္ ကယ္လီဖုိးနီးယားမွာရိွတ့ဲ တကၠသုိလ္ ၂ခုမွာ ရုိက္ခ့ဲတာလုိ႔ ဆုိတယ္။
တေနရာမွာ ဇာတ္ပုိ႔မင္းသမီးက ဗီလိန္ဇာတ္ပုိ႔ (လူၾကမ္းမင္းသား)ကုိ နမ္းဖုိ႔ ႀကိဳးစားတယ္။ ဟုိသေကာင့္သားက အနမ္းမခံဘူး။ ငါက ေရွးရုိးဆန္တ့ဲေကာင္ကြ တ့ဲ။ အဲသလုိေျပာျပီး သူက အဲဒီကေလးမကုိ နမ္းပါေလေရာ။ ဒီေကာင္ကလည္း ေနရာတကာ ေရွးရုိးဆန္တ့ဲသတၱ၀ါပဲ။ း) က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံက အမ်ဳိးသားေတြလည္း သူ႔လုိပဲ ေရွးရုိးဆန္ၾကမယ္ထင္တယ္ း)
ဇာတ္လမ္းက ခပ္တုိတုိရုိက္လုိ႔ရမွာပါ။ ႏုိ႔ေပမယ့္ လနဲ႔ခ်ီျပီး တီဗီြမွာ ျပလုိ႔ရေအာင္ ရုိက္တာက ပညာပဲ။ လူေတြ တီဗီေရွ႕လာထုိင္ေစာင့္ျပီးၾကည့္ေအာင္လုပ္ႏုိင္တာ ပုိျပီး ပညာပါတယ္။ း)
ဇာတ္လမ္းကုိ လွည့္လုိက္တာ၊ ဆဲြဆန္႔တာေတြကုိ သည္းခံျပီး ၾကည့္ေနရတယ္။ သူတုိ႔ ဘယ္လုိ တင္ဆက္သလဲ ဆုိတာကုိ ေလ့လာခ်င္၊ မင္းသမီးကုိ ၾကည့္ခ်င္ေတာ့လည္း သည္းခံရတယ္ေလ။ း) ဘာေၾကာင့္ လူေတြ ကုိရီးယားဇာတ္လမ္းတဲြေတြကုိ ႀကိဳက္ေနရသလဲ ဆိုတာကုိလည္း ေလ့လာျဖစ္တယ္။ ေလ့လာဆဲပဲ။ က်ေနာ့္မေဟသီက စာေမးပဲြေတြ ဆက္တုိက္ရိွေနလုိ႔ ကုိရီးယားေလ့လာမႈကုိ ခဏဆုိင္းထားရတယ္။ သဘက္ခါေတာ့ ျပန္အစျပဳႏုိင္ေကာင္းရဲ႕။
တရုတ္မတေယာက္က ေျပာဖူးတယ္၊ ကုိရီးယားမင္းသမီးေတြေခ်ာတယ္ ဆုိတာ မိတ္ကပ္ေကာင္းလုိ႔ပါ ဆုိပဲ။ သူေျပာတာလည္း တခ်ဳိ႕မင္းသမီးေတြအတြက္ မွန္ေကာင္း မွန္ပါလိမ့္မယ္။
ရန္ကုန္က ရုပ္ရွင္ဗီဒီယုိ ဒါရုိက္တာေတြကေတာ့ ကုိရီးယားကားေတြကုိ သိပ္အထင္မႀကီးဖုိ႔ ေျပာတယ္။ သူတုိ႔လည္း စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ပါတယ္လုိ႔ ဆုိလုိဟန္ရိွတယ္။
ရုပ္ရွင္တကား ေအာင္ျမင္ဖုိ႔ ဆုိတာ ဒါရုိက္တာေကာင္းရုံနဲ႔ ဘယ္လုံေလာက္မလဲ။ ဒါရုိက္တာဆုိတာ ေခါင္းစဥ္ခဲြေလးတခုပါ။ တျခားေခါင္းစဥ္ခဲြေတြလည္း အနည္းဆုံး ဆယ္ခု ဆယ့္ငါးခု ရိွပါလိမ့္မယ္။ ။ THE EN :D
အလုပ္တခု ေလွ်ာက္ထားတယ္။ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြတခ်ဳိ႕လည္း အဲဒီမွာ ၀င္လုပ္ေနတယ္။ ဘာအလုပ္ပါလိမ့္ဆုိၿပီး လုိက္စုံစမ္းရင္ေတာ့ ေတြ႔မွာပါပဲ။ အဲဒီအခါမွ "ဟင္၊ ဟယ္၊ အမ္၊ ေအာင္မယ္ေလး၊ မထင္ရဘူးေနာ္" လုိ႔ ေျပာတ့ဲသူေတြ ရိွႏုိင္သလုိ၊ ငါလည္း အဲဒီမွာလုပ္ဖုိ႔ ေလွ်ာက္လႊာတင္ဦးမွပဲ လုိ႔ ဆုံးျဖတ္သူေတြလည္း ရိွပါလိမ့္မယ္။ ကဲ က်ေနာ့္ေလွ်ာက္လႊာ ဖတ္ေစ -
သို႔
သဘာပတိ
အေၾကာင္းအရာ။ ။ ဟုိေန႔ကေျပာတ့ဲကိစၥ။
က်ေနာ့္ကုိ ၁ ေနရာ ေပးပါ။ လိုခ်င္တ့ဲေနရာက ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္။ တကယ္လုိခ်င္တာက လည္ရာ ျပန္စားေရး၀န္ႀကီး ဌာန။ ဒါေပမယ့္ သူမ်ား ဦးသြားၿပီ။
အဲဒါမရေတာ့လည္း က်န္တာ ေရြးယူမယ္ေလ။ လစာ ငါးေထာင့္ငါးရာ ရႏုိင္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္မွန္းပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိေတာ့ “ေတာင္က်ေရ ႏြားႏွစ္ေကာင္ မဝ သလိုပ၊ ေမာင္ဘေဖ ငါးေထာင္ မရတာေၾကာင့္” ဆုိတ့ဲ ကဗ်ာလည္း ရိွတယ္မဟုတ္လား။ ဟုိတုန္းက ၀န္ႀကီးေတြက ငါးေထာင္ ရတ့ဲသေဘာ။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဆုိေတာ့ သူတုိ႔ထက္ ငါးရာ ပုိရသင့္ေပတာေပါ့။
၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က ဘာေတြလုပ္ရတယ္ ဆုိတာေတာ့ က်ေနာ္လည္း မသိ။ သိလည္း မသိခ်င္ဘူး။ တခ်ဳိ႕က အဲဒီေနရာအတြက္ အသည္းအသန္ျဖစ္ေနတယ္ ဆုိေတာ့ အင္မတန္ အုိေကမယ့္ ရာထူး ျဖစ္လိမ့္မယ္ လုိ႔ေတာ့ ထင္တယ္။ ႀကဳံတုန္း ယူထားတာ ဆုိပါစုိ႔။
ဒီအလုပ္ရရင္ ကုိယ့္ ေရွ႕ေရးအတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္တယ္။ အလုပ္တခုခု ေလွ်ာက္တ့ဲအခါ ကုိယ္ေရးရာဇ၀င္မွာ ျဖည့္စရာအေၾကာင္းအရာ တခု ရမယ္ေလ။
ျပည္ပမွာ စင္ၿပိဳင္အစုိးရသစ္ ေပၚေတာ့မယ္လုိ႔ ၾကားတယ္။ ဘာရယ္လုိ႔မဟုတ္ဘူး၊ က်ေနာ္လည္း ေနရာတခုခု ရခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီမွာ ၀င္အေရြးခံဖုိ႔ က်ေနာ့္မွာ အခြင့္အေရး ရိွမယ္ မထင္။ ၀မ္းနည္းစရာပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း အခြင့္သာတ့ဲအခါ ရတ့ဲေနရာတခုခု ယူမယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ရတာပါ။
ဒါပါပဲ၊ ေနာက္ေန႔ ေတြ႔တာေပါ့။
ႀကိဳတင္ေက်းဇူးတင္လ်က္
မစၥတာဇက္
စာၾကြင္း- သဘာပတိရဲ႕ အတည္ေပါက္ပုိ႔စ္ ကုိ ဖတ္အၿပီး ဒီေလွ်ာက္လႊာ တင္လုိက္တာပါ။
အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္၊ မဂၤလာေဆာင္မယ္ ဆုိၿပီး ရက္ေရြးေတာ့ လြတ္လပ္ေရးေန႔ကုိ ေရြးလုိက္တယ္။ ႏုိင္ငံေရးဆန္တာလည္း မဟုတ္၊ ေဗဒင္ဆရာေပးတ့ဲရက္လည္း မဟုတ္ေရးခ်မဟုတ္။ ေ၀ဒျပကၡဒိန္ထဲက မဂၤလာရက္ျမတ္ ဆုိတာေတြလည္း မၾကည့္ျဖစ္။ ရက္ေရြးဖုိ႔ ဦးဇင္းသက္ေအာင္နဲ႔ တုိင္ပင္လုိက္တာပါပဲ။
ဦးဇင္းက နကၡတ္ေတြ ဘာေတြ ၾကည့္တတ္ပုံေတာ့ မရဘူး း) မၾကည့္တတ္လည္း အေရးမႀကီး၊ သူ႔ေက်ာင္းမွာ မဂၤလာဆြမ္းကပ္၊ ပရိသတ္ကုိဧည့္ခံမယ္ ဆုိေတာ့ ေက်ာင္းက ကုိယ္ေတာ္ေတြ အဆင္ေျပမယ့္ေန႔၊ ဆြမ္းစားေဆာင္ အားတ့ဲရက္ကုိ ေမး၊ ဆရာေတာ္ကုိေလွ်ာက္ၿပီး ရက္ ၁ ရက္ ရသြားတာ။ ဟုတ္က့ဲ လြတ္လပ္ေရးေန႔ေပါ့ း)
ဖိတ္ၾကားထားေသာ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ား ၾကြေရာက္ၾကပါတယ္။
စိတ္မေကာင္းစရာတခုက မိတ္ေဆြတခ်ဳိ႕ကုိ မဖိတ္ျဖစ္လုိက္တာပဲ။ ကုိဘုိေလး ေဆာဒီးဗ်ာ း) ေနာက္တခါ ထပ္ေဆာင္ျဖစ္ရင္ အေသအခ်ာ ဖိတ္ပါ့မယ္ း)
လြတ္လပ္ေရးေန႔မွာ ေဆာင္တယ္ ဆုိေတာ့ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း မဂၤလာေဆာင္ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ကုိ လြန္သြားမွ သတိရတာမ်ဳိး ျဖစ္စရာအေၾကာင္း သိပ္မရိွေတာ့ဘူး။ လြတ္လပ္ေရးေန႔ဟာ ႏုိင္ငံတခု အစျပဳတ့ဲ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔။ က်ေနာ္နဲ႔မေဟသီရဲ႕ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔။
အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီးၿပီဆုိေတာ့ လူလြတ္သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕က ေမးၾကတယ္၊ အိမ္ေထာင္ျပဳတာ ေကာင္းလား မေကာင္းလား။ ဒီလုိ ေမးခြန္းေတြက စြန္႔စားေတာ့မယ္သူေတြ ေမးတတ္တယ္ေလ။ ဒီေတာ့ သူတုိ႔စိတ္ႀကိဳက္ ေျဖသင့္တာေပါ့။ ေကာင္းတယ္ လုိ႔ပဲ ေျဖလုိက္ရုံ း)
ငယ္တုန္းက ဖတ္ဖူးသလုိပါပဲ အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္ဆုိတာ ကုိယ့္ဘ၀ ကုိယ့္အခ်ိန္ေတြ သူ႔ကုိတ၀က္ေပး၊ ကုိယ္ကလည္း သူ႔ဆီက တ၀က္ျပန္ယူတ့ဲသေဘာပါ။ အျပန္အလွန္ နစ္နာၾကတာပဲ။ အဲသလုိပဲ ေျဖျဖစ္တယ္။
ပထမ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔တုန္းက မေဟသီကုိ ေျပာဖူးတ့ဲ ဟာသတပုဒ္ ရိွတယ္။
"က်မတုိ႔ အိမ္ေထာင္သက္ ၂၀ ျပည့္အထိမ္္းအမွတ္ အေနနဲ႔ ၿခံထဲက ၾကက္တေကာင္ကုိခ်က္ၿပီး ညစား စားလုိက္ၾကရေအာင္ လုိ႔ ဇနီးသည္က ေျပာတယ္။ သူ႔ေယာက္က်ားက ဘာျပန္ေျပာသလဲ ဆုိေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔ကြာ လြန္ခ့ဲတ့ဲ အႏွစ္ ၂၀ တုန္းကျဖစ္ခ့ဲတ့ဲ မွားယြင္းမႈအတြက္ ဒီၾကက္ကေလးမွာ အျပစ္မရိွပါဘူး" တ့ဲ း)
ဒီႏွစ္မွာ ေျပာျဖစ္တ့ဲ ေနာက္ ဟာသ တပုဒ္က ႏွစ္ငါးဆယ္ျပည့္ အိမ္ေထာင္သက္အတြက္ ညစာ ထြက္စားတ့ဲလင္မယား အျပန္လမ္းမွာ ေယာက္က်ားက မ်က္ရည္က်တ့ဲအေၾကာင္း။ သူ႔မိန္းမ ထင္တာက ၀မ္းသာလုိ႔ က်တ့ဲမ်က္ရည္ေပါ့။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေယာက္က်ားက ေျပာျပတယ္၊ ငါ လက္မထပ္ခင္က အေၾကာင္းေတြကုိ စဥ္းစားေနတာပါ၊ အဲဒီတုန္းက မင္းအေဖက ငါ့ကုိ ေသနတ္နဲ႔ခ်ိန္ၿပီး ၿခိမ္္းေျခာက္တယ္၊ ငါ့သမီးကုိ ယူရင္ယူ မယူရင္ေတာ့ မင္းကုိ ေထာင္ အႏွစ္ ၅၀ ခ်မယ္ တ့ဲ။ အင္း - ေထာင္အခ်ခံလုိက္ရင္ေတာ့ မနက္ျဖန္ဆုိ ငါ လြတ္ၿပီ း) ဆုိပဲ။
ဟာသဖတ္ၿပီး ရယ္လုိက္တာ ေကာင္းပါတယ္ း) မရယ္ရင္ေတာ့ ၀မ္းနည္းရမယ္ း)
ဇာနည္ ဆုိတ့ဲ နာမည္ကုိ ဘယ္သူမွည့္ေပးတာလဲ၊ အဂၤလိပ္လုိ Zarny လုိ႔ ဘာေၾကာင့္ စာလုံးေပါင္းရတာလဲ၊ ႏွစ္သစ္မွာ ဘာလုပ္ေနလဲ -
ဘယ္သူမွ မေမးတ့ဲ ေမးခြန္းေတြကုိ ကုိယ္တုိင္ေမး ကုိယ္တုိင္ေျဖရရင္ - ဇာနည္ဆုိတာ ျမန္မာျပည္မွာကတည္းက သုံးခ့ဲတ့ဲ နာမည္တခု။ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြ ကုိခ်စ္တင္က ေျပာတယ္ - "မင္း နာမည္၀ွက္တခုေပးပါ၊ ေနာက္ပုိင္း အဲဒီနာမည္ ဆက္သုံးၾကမယ္" တ့ဲ။ လုံၿခဳံေရးအတြက္ သုံးခ့ဲရတ့ဲ အမည္၀ွက္ေတြထဲက တခုေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ အသုံးတြင္လာတယ္။
က်ားမ မေရြး သုံးၾကတ့ဲ ဒီနာမည္ကုိ အမ်ားစုက အဂၤလိပ္လုိ Zarni လုိ႔ စာလုံးေပါင္းတယ္။ "I" နဲ႔ ေပါင္းၾကတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ "Y" နဲ႔ ေပါင္းတယ္။ အမ်ားနဲ႔မတူခ်င္လုိ႔ ထြင္တာလား ေမးလာရင္ မဟုတ္ပါ လုိ႔ ေျဖရမယ္။ Hotmail နဲ႔ Yahoo ၊ ေနာက္ပုိင္းမွာ Gmail အီးေမးလ္ အေကာင့္ေတြ ဖြင့္တ့ဲအခါ "I" နဲ႔ က သူမ်ားေတြ ဦးသြားကုန္ၿပီ။ ဒါနဲ႔ လက္က်န္ "Y" ကုိ သုံးျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီလုိ စာလုံးေပါင္းရင္လည္း အသံထြက္ မွန္ေနတာပဲေလ။
ႏွစ္သစ္ကူးမွာ ဘာေတြလုပ္ျဖစ္သလဲ ဆုိေတာ့ အင္း - သိပ္မထူးျခားပါဘူး၊ ခါတုိင္းေန႔ေတြလုိပဲ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ ထုိင္တယ္။ ဒါဆုိ ဘာေတြ မလုပ္ျဖစ္ဘူးလဲ ဆုိေတာ့ -
၁။ ညစ္ပတ္ၿပီး အနံ႔နည္းနည္းထြက္ေနတ့ဲ အိမ္ကေခြး၂ေကာင္ကုိ ေရမခ်ဳိးေပးျဖစ္ေသးဘူး (သူတုိ႔ကလည္း မေတာင္းဆုိပါ၊ ဒါနဲ႔ပဲ သူတုိ႔နဲ႔ တေသြးတသားတည္းရိွေၾကာင္း ကုိယ့္ရပ္တည္ခ်က္ကုိ အခုိင္အမာ ျပသတ့ဲအေနနဲ႔ ဒီကေန႔ က်ေနာ္ ေရမခ်ဳိးဘူး)၊
၂။ က်န္းမာေရးေလ့က်င့္ခန္း ဆုိတာေတြ မလုပ္ျဖစ္ေသးဘူး၊
၃။ ဘာသာေရးအတြက္ အခ်ိန္မေပးျဖစ္ေသးဘူး၊
၄။ ေျပာတတ္ခ်င္တ့ဲ ယုိးဒယားစကား၊ ဂ်ပန္စကားေတြကုိ မေလ့လာရေသးဘူး။
လုပ္ျဖစ္တာေတြထဲက တခုကေတာ့ အေဟာင္းဆုိင္ သြားတယ္။ ဘတ္ ငါးဆယ္တန္ အက်ႌအေဟာင္း ၄ ထည္ ၀ယ္ျဖစ္တယ္။ တီရွပ္ ၃ ထည္၊ ရွပ္အက်ႌ ၁ ထည္။ ေငြ ၂၀၀ ေပးေတာ့ ၅၀ ျပန္အမ္းတယ္။ ဆုိင္ရွင္ အတြက္မွားသလား ေလွ်ာ့ေပးတာလား မသိဘူး။ အမ္းတ့ဲေငြကုိ ကုိင္ၿပီး သူ႔ကုိ ျပန္ၾကည့္ေပမယ့္ သူက ဂရုမစုိက္ဘူး။ ကုိယ္လည္း စကားမတတ္တာနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာၿပီး အေဟာင္းဆုိင္ကေန ျပန္ခ့ဲတယ္။ ( ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေတာ့ ယုိးဒယားလုိ တတ္တယ္။ က်ေနာ္ ေျပာတတ္တ့ဲ စကား ေလးငါးခြန္းထဲမွာ အဲဒါလည္း ပါတယ္။ )
အေဟာင္းဆုိင္ေတြအေၾကာင္း ေရးဦးမွပဲ၊ အစားအေသာက္အေၾကာင္းေတြလည္း ေရးခ်င္ေနတာ ၾကာလွေပါ့၊ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္းေတာ့ ေရးရတာ ၿငီးေငြ႔ၿပီ း) မနက္ျဖန္လည္း ပုိ႔စ္ခပ္တုိတုိေလးျဖစ္ျဖစ္ တင္လုိက္ဦးမွ စသျဖင့္ ဒီကေန႔ စဥ္းစားမိတယ္။
မနက္ျဖန္က က်ေနာ့္အတြက္ အေရးႀကီးတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိေတာ့ - အင္း - အဲဒီအေၾကာင္း မနက္ျဖန္မွ ေျပာျပပါမယ္ေလ။ ။
ႏွစ္သစ္ကူးၿပီ၊ အသက္တႏွစ္ပုိႀကီးလာၿပီ ဆုိတ့ဲ ဟုိကေလးတေယာက္ရဲ႕ စကားက က်ေနာ့္အတြက္ အင္မတန္ မွန္တယ္။ ဟုိေန႔က ေမြးေန႔ဗ်ာ။ ေလးဆယ္ နီးလာၿပီဗ်ာ။ း) အဲဒီေန႔က အလုပ္ထဲကလူေတြ အကုန္လုံး ေန႔လည္စာ အ၀ စားၾကတယ္ ၿမိဳ႕ျပင္က အပန္းေျဖစခန္း (resort)တခုမွာ။ မစားခင္ (ေရာ စားအၿပီးမွာပါ) တေယာက္ၿပီးတေယာက္ ေျပာၾက ဆုိၾက ေရွ႕ႏွစ္ ဘာလုပ္မလဲ အႀကံေပးၾက။
အႀကံေပးၾကမွာေပါ့၊ အလုပ္ထဲကလူေတြ အဲဒီေန႔က အဲဒီေနရာသြားၿပီး ေဆြးေႏြးၾကတာကုိး။ တႏွစ္လုံး ဘာေတြလုပ္ခ့ဲလဲ၊ ေရွ႕ႏွစ္ ဘာလုပ္မလဲ ဆုိၿပီး။ စကားေျပာ၊ စားေသာက္၊ ဗရုတ္က်ၾကတာ ညေနေစာင္းသြားတယ္။ ကုိယ့္ေမြးေန႔ပဲြ လုပ္ေပးတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေမြးေန႔နဲ႔ ေဆြးေႏြးပဲြ လုပ္တ့ဲေန႔ တုိက္ဆုိင္သြားတာ။ း)
ဒီေန႔က ႏွစ္ဆန္းတရက္ေန႔။ မေန႔က ႏွစ္သစ္ကူးညမွာ က်ေနာ္ ဘာမွ မျဖစ္ခ့ဲေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားတ့ဲအေနနဲ႔ ဒီပုိ႔စ္ကုိ ေရးပါတယ္။ (အေပၚ၂ပုိဒ္က နိဒါန္း။ ) သိတ့ဲအတုိင္းပဲ မဂၤလာရိွတ့ဲအခ်ိန္လုိ႔ သတ္မွတ္ၾကတ့ဲ ႏွစ္သစ္ကူးမွာ ယာဥ္တုိက္မႈေတြ မူးၿပီးရန္ျဖစ္တာေတြ ရိွတယ္ဆုိေတာ့ ကုိယ့္ကုိ စိတ္ပူသူေတြ မေတာ္တဆ ရိွခ့ဲရင္ ခမ်ာမ်ား စိတ္ေအးရေအာင္ ဒီပုိ႔စ္နဲ႔ သတင္းပုိ႔ပါတယ္။ ႏွစ္သစ္မွာ ထိခုိက္ဒဏ္ရာရမႈ မရိွ ေပါ့ဗ်ာ။ မေန႔ညက ဘန္ေကာက္ ကပဲြရုံတခုမွာေတာ့ ႏွစ္သစ္ကုိ ႀကိဳတ့ဲသူ ၅၀ ေက်ာ္ ေသဆုံးခ့ဲတယ္ တ့ဲ ေရဒီယုိမွာ ၾကားလုိက္ရ း(
ဒီေန႔ ေန႔ခင္း ခ်င္းမုိင္ၿမိဳ႔ျပင္က ေဟြ႔တင္ေထာက္ (Huay Tueng Tao) ေရကန္ႀကီးကုိ သြားတယ္။ ၀င္ေၾကး တေယာက္ကုိ ဘတ္ ၂၀။ ကမ္းစပ္က ဆုိင္တခုမွာ ထုိင္တယ္၊ ျမန္မာျပည္သား ၅ေယာက္၊ အာဖရိတုိက္ကတေယာက္၊ အဂၤလိပ္တေယာက္ ေပါင္း ၇ ေယာက္။ ထုိင္းအစားအစာ စားတယ္။ ပုဇြန္အစိမ္းသုတ္ ဆုိတာ ေရာက္လာေတာ့ အဖုံးဖြင့္ၾကည့္တာ အျဖဴေရာင္ ပုဇြန္ဆိတ္ ၁ ေကာင္ ခုန္ထြက္လာလုိ႔ ျပန္အုပ္ထားရတယ္။ ပုဇြန္ဆိတ္အရွင္ေလးေတြကုိ ငါးပိရည္၊ ငရုတ္သီး စသျဖင့္တုိ႔နဲ႔ နယ္ထားတ့ဲအသုတ္။ တေယာက္က ဇြန္းနဲ႔ ေရာသမေမႊလုိက္ၿပီး ေလးငါးမိနစ္ၾကာေတာ့ ပုဇြန္ဆိတ္ေတြ ခုန္မထြက္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္တေယာက္က မွတ္ခ်က္ခ်တယ္၊ ပုဇြန္အစိမ္းသုတ္ မဟုတ္ဘူး အဲဒါ ပုဇြန္အရွင္သုတ္ တ့ဲ။ တေယာက္က မစားဘူး။ ငါးပိ မႀကိဳက္လုိ႔ ျဖစ္ႏုိင္။ က်န္တ့ဲသူေတြက စားတယ္။ ပုဇြန္ဆိတ္ေလးေတြက ေသးလြန္းေတာ့ စားျဖစ္ၾကတာျဖစ္မယ္။ အေကာင္ႀကီးရင္ေတာ့ အရွင္ စားဖုိ႔ ၀န္ေလးမွာပဲ။ (ေမ်ာက္ကုိ ႀကိဳးတုပ္၊ စားပဲြေပၚမွာ တင္၊ ၿပီးေတာ့ ဦးေႏွာက္ကုိ ေဖာက္စားတာမ်ဳိးရုပ္ရွင္ထဲ ျမင္ဖူးတယ္။ အျပင္မွာ ဒီလုိစားတာ တကယ္ရိွလုိ႔ ရုိက္ျပတ့ဲသေဘာျဖစ္မယ္။)
လူေတြက အမ်ားႀကီးပဲ။ ကားေတြ ဆုိင္ကယ္ေတြနဲ႔ လာၾကတယ္။ ဆုိင္ထဲကေန လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ေရကန္ထဲမွာ ေရဆင္းခ်ဳိးသူေတြ ေတြ႔တယ္။ အဲဒီအုပ္စုက ျမန္မာစကား ေျပာၾကတယ္။ ရွမ္း ကခ်င္ ပေလာင္ေတြနဲ႔ တူတယ္ သူတုိ႔ က။ လူမ်ဳိးမတူလုိ႔ ျမန္မာစကားကုိ သုံးၾကတာပဲ။ တူရင္ေတာ့ ကုိယ္ပုိင္စကားကုိ သုံးၾကလိမ့္မယ္။ ေဘးက ဂစ္တာနဲ႔အုပ္စုကလည္း ျမန္မာျပည္ကျဖစ္ႏုိင္တယ္ဆုိတာ တျဖည္းျဖည္း သတိထားမိတယ္။ ဆုိတာက ရွမ္းသီခ်င္းေတြ။ ေသာက္တာက ၀ီစကီ။
က်ေနာ္တုိ႔၀ုိင္းမွာလည္း ဘီယာ ၂ ပုလင္း ကုိ ၃ ေယာက္ ေသာက္ၾကတယ္။ နာမည္ပ်က္ရုံေသာက္တ့ဲသေဘာျဖစ္မယ္။ အာဖရိက ဆရာသမားက ဖ်ာေပၚ မထုိင္တတ္ဘူး။ ေျခေထာက္ေကြးၿပီး မထုိင္တတ္ဘူး။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၀တ္ထားတာေၾကာင့္ျဖစ္မယ္။ ရုပ္ရွင္ထဲက အာဖရိကသားေတြကေတာ့ ေျမႀကီးေပၚ ထုိင္ေနတာပဲ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဆုိင္ရွင္က သူ႔အတြက္ ေခြးေျခတလုံး ယူလာေပးမွ အဆင္ေျပသြားတယ္။ ရလဒ္က က်ေနာ္တုိ႔၀ုိင္းကုိ လူေတြ ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္ေပါ့။ ဒီဆရာ သူမ်ားထက္ ေခြးေျခတလုံး ပုိျမင့္လုိ႔ေလ။ မ်က္လုံးထဲ ျမင္ၾကည့္ပါဦး။ အားလုံးထုိင္တာက ကြပ္ပ်စ္ေပၚက ဖ်ာေပၚမွာ။ သူက ဖ်ာေပၚမွာ ခုံအေသးေလးနဲ႔။ း)
ခ်င္းမုိင္မွာေတာ့ လူေတြက ႏွစ္သစ္ကုိ အျပင္ထြက္ၿပီး ကူးၾကတယ္။ လမ္းမႀကီး လမ္းႀကိဳလမ္းၾကား ကားေတြ အျပည့္ပဲ။ ၿမိဳ႔ျပင္က အဲဒီေရကန္မွာေတာင္ လူေတြ ျပည့္ေနတယ္။ တျခားၿမိဳ႕ကလူေတြလည္း ေရာက္လာၾက၊ အေ၀းေရာက္ေနသူေတြလည္း ျပန္လာၾကတာေၾကာင့္ ျဖစ္ႏုိင္။
မႏွစ္တုန္းက ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူးမွာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆီ သြားလည္ဖူးတာ သတိရတယ္။ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ျပင္က အလုပ္သမား တန္းလ်ားတခုမွာ။ သူက က်ေနာ့္မေဟသီရဲ႕ ငယ္သူငယ္ခ်င္း။ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ပက္ပ္စီ၂ပုလင္းနဲ႔ ဧည့္ခံတယ္။ အေၾကြး၀ယ္လာတာ လုိ႔ ဆုိတယ္။
(ဒီစာေရးေနတုန္း မေဟသီက ေနာက္ကေန ေမးတယ္၊ မေဟသီ ဆုိတာ ဘာလဲ တ့ဲ။ မေဟသီ ဆုိတာ မိဖုရားႀကီးလုိ႔ အဓိပၸာယ္ ရေၾကာင္း ဘာသာျပန္ေပးလုိက္တယ္။ ျမန္မာစကားက သူ႔မိခင္စကားမဟုတ္ေတာ့ က်ေနာ့္ကုိ အဲသလုိ ေမးတတ္တယ္။ က်ေနာ့္အေျဖ ၾကားေတာ့ သူက ႏွာေခါင္းရွဳံ႕ျပတယ္။ သူက မိဖုရားႀကီးဆုိေတာ့ က်ေနာ္က ဘုရင္ ဆုိတ့ဲသေဘာ သက္ေရာက္သြားတယ္လုိ႔ ေထာက္ျပတယ္။ ဟုတ္သားပဲ။ မိဖုရားႀကီးဆုိမွေတာ့ မိဖုရားငယ္ေတြလည္း ရိွႏုိင္မယ္လုိ႔ သူ႔ကုိ ျပန္ေနာက္လုိက္တယ္။ း)
ပက္ပ္စီ ၂ပုလင္း အေၾကြး၀ယ္တာ ျပန္ဆက္ဦးမယ္။ သူက ဟုိကာတြန္းထဲကလုိ "စားေဟ့ အားမနာနဲ႔ ေစာေစာက တြန္တ့ဲၾကက္ကုိ ခ်က္ထားတာ" လုိ႔ ဆုိလုိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတုိ႔မွာ ဒီ၂ပုလင္းဖုိးေလာက္ေတာ့ ပုိက္ဆံရိွပါတယ္။ သူ ထပ္ရွင္းျပတာက ႏွစ္သစ္ကူးမွာ ေငြမသုံးဘူး၊ ေငြမထြက္ဘူး တ့ဲ၊ ႏွစ္ကူးမွာ ေငြအထြက္ခံလုိက္ရင္ တႏွစ္လုံး ေငြေတြ ထြက္လိမ့္မယ္လုိ႔ အယူရိွတယ္ တ့ဲ။ မဂၤလာရိွတ့ဲအခ်ိန္မွာ ေတြ႔ရတတ္တ့ဲ သူတုိ႔ရဲ႕ဓေလ့။
သူတုိ႔က မြန္ျပည္နယ္ တေနရာကေန မဲေဆာက္ေရာက္လာၾကတာ။ ႏွစ္ဆန္းတရက္ေန႔မွာ ေငြမထုတ္ဘူး အေၾကြး၀ယ္ တယ္ တ့ဲ။ အေၾကြးမရရင္ အငတ္ခံမယ္ ေပါ့။
ဒါဆုိ တႏွစ္လုံး အေၾကြး၀ယ္ရေတာ့မယ္၊ မၾကာခဏ ငတ္ျပတ္ေတာ့မယ္ လုိ႔ ေျပာင္းျပန္ ယူဆသူလည္း ရိွမွာပဲ။ ႏွစ္ကူးမွာ အေၾကြးမ၀ယ္ဘူး၊ ၀၀စားမယ္၊ မ်ားမ်ားစားမယ္ေပါ့။ ဒီလုိယူဆသူလည္း ရိွမွာပါ ကမၻာေပၚမွာ လူမ်ဳိးစုံ ဓေလ့မ်ဳိးစုံ မဟုတ္လား။
က်ေနာ္ကေတာ့ ဓေလ့ေတြကုိ သိပ္ဂရုမစုိက္ခ့ဲဘူး။ အခု အသက္ႀကီးလာေတာ့လည္း ဂရုမစုိက္ဘူး။ အထင္ေသးတာမ်ဳိးလည္း တျဖည္းျဖည္း နည္းလာတယ္။ ဟုိတုန္းကေတာ့ ဒါမ်ဳိးေတြ (ကုိယ္မလုပ္တာေတြ) ေတြ႔ရင္ ျပက္ရယ္ျပဳတာ အထင္ေသးတာ ထုံးစံပဲ။ ခုေတာ့ တေယာက္ေယာက္က ဒါကုိယုံတယ္ဆုိရင္ ေၾသာ္ - အင္း - အင္း ေပါ့။ အထင္မေသးဖုိ႔ ျပီးေတာ့ အထင္မႀကီးဖုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ သတိေပးျဖစ္တယ္။
Resolution ဆုိတာလည္း ရိွတယ္ လူတခ်ဳိ႕မွာ။ ႏွစ္သစ္မွာ ငါဘာလုပ္မယ္ ဆုိျပီး ဆုံးျဖတ္ထားတာမ်ဳိး။ က်ေနာ့္မွာေတာ့ အဲဒါမ်ဳိး မရိွဘူး။ ႏွစ္သစ္မွာ ႏွစ္ေဟာင္းကဟာေတြပဲ ျပန္လုပ္မွာပဲ။ အထင္ေသးလည္း မတတ္ႏုိင္ဘူး။ ႏွစ္ေဟာင္းကဟာေတြ ဆုိတ့ဲထဲမွာ မေကာင္းတာေတြေရာ ေကာင္းတာေတြေရာ ပါမယ္။
ႏွစ္သစ္မွာ လူေဟာင္း စိတ္ေဟာင္းနဲ႔ေပါ့။
၂၀၀၈ မွာ ေကာင္းတာေရာ မေကာင္းတာပါ သိပ္မလုပ္ျဖစ္ဘူး ထင္တာပဲ။ ကုိယ္ဘာေတြ လုပ္ခ့ဲတယ္ဆုိတာ ျပန္မၾကည့္ျဖစ္။ ၂၀၀၉ မွာ ဘာလုပ္မယ္ ဆုိတာလည္း ဒီေန႔ ႏွစ္ဆန္းတရက္ေန႔အထိ မေတြးျဖစ္ေသးဘူး ထင္တာပဲ။ မေတြးခ်င္တာလည္း ပါပါတယ္။ က်ေနာ္က အဲဒီလုိ လူစားမဟုတ္ဘူး။ ႏွစ္သစ္ကူးကာလမွာ ဒါမ်ဳိးေတြ မေတြးတတ္ဘူးလုိ႔ ေျပာတာပါ။ ဘာလုပ္ဦးမွပဲ ဘာေတြျပဳျပင္ဦးမွပဲ ဆုိတာကေတာ့ တခါတေလ ေတြးျဖစ္တာေပါ့။ ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္အထိ ေစာင့္မေနႏုိင္။ ဒါပဲဗ်ာ။ ဘုဂလန္႔ပုိ႔စ္ ျဖစ္သြားၿပီလား မသိ။ း)
စာလုံးအရြယ္အစားႀကီးမွ ဖတ္ရတာ အဆင္ေျပတယ္။ ၀တၳဳျဖစ္ျဖစ္ မဂၢဇင္းျဖစ္ျဖစ္ ကြန္ပ်ဴတာ စာမ်က္ႏွာပဲျဖစ္ျဖစ္။
